Η συγγραφέας αποδεικνύεται έμπειρος μαέστρος της ηθογραφίας. Με μια βαθιά στοχαστικότητα αποκαλύπτει το ψυχογράφημα των ηρώων της, που δεν είναι παρά οι άνθρωποι της καθημερινότητας. Οι άνθρωποι της κάθε γενιάς που παραδίδουν στην επόμενη την ανάμνηση τους.

Ο ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΟΝΑΤΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΑΖΑΚΙΔΟΥ!

Η αφετηρία όμως είναι και πάλι η ίδια: Η μικρή, πικρή, ξέμακρη πατρίδα που τη γέννησε και την εμπνέει. Που τη ζύμωσε με τα χώματα της, έτσι ώστε να καρπίσει και να μας χαρίσει σήμερα τούτο το θησαύρισμα που κρατάμε στα χέρια μας

Η συγγραφέας σε τούτο το κείμενο δεν επικεντρώνεται τόσο στη δράση των ηρώων της, αλλά στην ανάδυση του ψυχισμού τους. Στο «γιατί». Γιατί το «φευγιό» της Γιαννούλας και γιατί το φευγιό της Ανθούλας. Η φτώχια, οι έρωτες, οι ηθικές αναστολές, οι ανασφάλειες, η βουλημία για τη ζωή, για το απρόσμενο , η διάψευση των ελπίδων, η προσμονή για το καλύτερο όλα αυτά και άλλα πολλά που προσδιορίζουν την ανειρήνευτη περιπέτεια της ζωής, τα καμώματα της τελικά, τη μοίρα των ανθρώπων στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ζωγραφίζοντας με λογοτεχνική δεξιοτεχνία. Ο αναγνώστης θα διερωτηθεί πολλές φορές, αν διαβάζει μια πραγματική ιστορία ή ένα μύθο. Η ισορροπημένη δόση μύθου και πραγματικότητας κρατάει τον αναγνώστη σε διαρκή εγρήγορση και τον οδηγεί να προβληματιστεί όχι σ΄αυτό που ιστορείται, αλλά σ΄αυτό που οδηγεί στο ιστορούμενο. Στο… «κινούν αίτιο» που θα έλεγε και ο Θωμάς Ακινάτης.

Η συγγραφέας αποδεικνύεται έμπειρος μαέστρος της ηθογραφίας. Με μια βαθιά στοχαστικότητα αποκαλύπτει το ψυχογράφημα των ηρώων της, που δεν είναι παρά οι άνθρωποι της καθημερινότητας. Οι άνθρωποι της κάθε γενιάς που παραδίδουν στην επόμενη την ανάμνηση τους. Αυτή η παράδοση πρέπει να μείνει ζωντανή και η συγγραφέας με έναν ευθύβολο τρόπο το πετυχαίνει. «Μέσα από το γράψιμο βλέπω και κρατάω ζωντανή τη συνέχεια των γενιών», μας λέει ένας ήρωας της διήγησης, φανερώνοντας έτσι-εμμέσως πλην σαφώς-τους στόχους της ίδιας της συγγραφέως.

… τούτο το βιβλίο προκαλεί «τη χαρά του αναγνώστη». Όποιος δεν ένιωσε αυτή τη χαρά, τον προτρέπω να το διαβάσει. Θα τη νιώσει.