Η συλλογή των 15 διηγημάτων του συναδέλφου και φίλου Δημοσθένη Π. Δούκα με τίτλο «Τεμαχισμένη Μνήμη» (κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΠΕΛΤΗ» και είναι το έκτο κατά σειράν βιβλίο του...

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΝΕΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

μετά τα «Ατελής έρωτας, άγονο πάθος»-1986, «Σκάνδαλα για την Οσία Βάλερι»- 1987, «Άνευ όρων, άνευ ορίων»-1989, «Μνημεία αρχέγονου χριστιανισμού»-2000, «Δημόσιοι Απαγχονισμοί»-2001) προσεγγίζει ένα θέμα ταμπού για την ελληνική κοινωνία και πολιτική ζωή που είναι η τραγωδία του εμφυλίου πολέμου, ο οποίος μπόλιασε στην ψυχή των Ελλήνων το σπόρο του διχασμού. Φροντίσαμε να το απωθήσουμε στους σκοτεινούς θαλάμους της συλλογικής συνείδησής μας αλλά κάπου στην ψυχή από αβυσσαλέα βάθη μπορεί σε μια ανάλογη ιστορική συγκυρία να φουντώσουν τα αβυσσαλέα πάθη του έθνους και το πρωτόγονο και άγριο θηρίο του εμφυλίου πολέμου να μας δείξει το τρομερό και αποκρουστικό πρόσωπό του.

Συγκροτημένος και δυνατός ο αφηγηματικός λόγος του Δημοσθένη Π. Δούκα κρατάει την ισορροπία ανάμεσα στη μυθοπλασία και την απόδοση μιας βιωμένης τραυματικής ιστορικής εμπειρίας και προσελκύει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με τις ρεαλιστικές περιγραφές καταστάσεων, βιωμάτων, συναισθημάτων και προσώπων δίνοντας την ατμόσφαιρα μιας συγκλονιστικής περιόδου με τραγικά προσωπικά και συλλογικά αδιέξοδα. Γιατί η «Τεμαχισμένη μνήμη» δεν αφορά μόνο τους πρωταγωνιστές της μυθιστορίας και της πραγματικότητας. Από την μεμονωμένη μερική εμπειρία ξεπηδάει αβίαστα η ιστορική εμπειρία ενός ολόκληρου λαού, ενός ολόκληρου έθνους που βίωσε μέσα σε διάστημα σαράντα χρόνων τα «Νοεμβριανά πάθη» του και τον εμφύλιο πόλεμο κάνοντας κουρέλια, κομμάτια και θρύψαλα ανθρώπινες υποστάσεις που ήταν  ανήμπορες να αντιδράσουν μπροστά στη φοβερή δύναμη ορμητικών εξελίξεων. Τα προσωπικά ανθρώπινα δράματα γίνονται μνημεία –μαρτυρίες της δίνης και των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου και μέσα από την τραγικότητά τους μας υπενθυμίζουν την ανάγκη για συλλογικές αποτρεπτικές ενέργειες και θυσίες εξοβελισμού του κακού, της σποράς του διχασμού που ως βαριά κληρονομιά τέμνει, παραχαράσσει, περιχαράσσει και στρεβλώνει την κοινωνική –πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα της χώρας μας.

Η «Τεμαχισμένη Μνήμη» του Δημοσθένη Π. Δούκα θα πρέπει κατά την άποψή μας να υποδεχθεί ως μια ευκαιρία –πρόκληση για να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος για τον καταλυτικό ρόλο των εμφυλίων σπαραγμών στην σύγχρονη και παλαιότερη ιστορία μας.