Η Σοφία Λασκαρίδου θυμόταν το ταραγμένο πρόσωπο της φίλης της τον Δεκέμβρη του 1921, όταν είχε ξαναπάει στο Παρίσι.
«Φοβάμαι», της είχε πει.
«Μη χάσουμε τη Μικρά Ασία;»
«Μη χάσουμε την Αδριανούπολη».
Τι
αρρώστια κι αυτή! Η Σοφία Λασκαρίδου δεν μπορούσε να καταλάβει τη φίλη
της. Η λαμπερή Θεά των ζωγράφων της Μονμάρτρης αψηφούσε τον ίδιο της τον
Μύθο. Είχε όλο το Παρίσι στα πόδια της κι εκείνη ονειρευόταν να γυρίσει
στη Θράκη και να φυτεύει πατάτες!
Είχε βέβαια να τη δει τριάντα χρόνια. Ή μάλλον η Σάρα Μπερνάρ είχε να τη δει τόσο, γιατί η Τερέζα ήταν τότε ακόμα ενός μηνός.
Για
πολλά χρόνια η Τερέζα πίστευε πως ήταν γεννημένη στη Θράκη. «Στην
Αδριανούπολη», τη διόρθωναν, αλλά εκείνη ξανάλεγε με πείσμα : «Στη
Θράκη». Σ’ όλη τη Θράκη!
Η
Τερέζα είχε ανθίσει στην Αδριανούπολη μαθαίνοντας ν’ αγαπάει την ήρεμη
γη και τους ήρεμους ανθρώπους. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά τα γονίδια της
παρισινής ζούγκλας που έκρυβε μέσα της την έκαναν να μαντεύει πράγματα
που δεν της τα ’χαν πει.
Και
τότε ήταν που η Τερέζα το ’χε αποφασίσει. Ως εκείνη την ώρα ήταν σαν να
’βλεπε μια πολεμική ταινία, αλλά ξαφνικά, ακούγοντας τον Χέμινγουεϊ να
μιλάει για τη Θράκη, ένιωσε πως έπαιζε κι εκείνη στο έργο.
«Θα έρθω κι εγώ!».
«Τερέζα, σκοτώνονται άνθρωποι εκεί πέρα».
Αλλά
τώρα πια τίποτε δεν μπορούσε να τη σταματήσει. Τέλειωνε ο Σεπτέμβρης
του 1922 και ίσως μαζί του να τελείωνε η Ελλάδα- τουλάχιστον εκείνη η
Ελλάδα που είχε αγαπήσει.
«Θα
έρθω κι εγώ … Γεννήθηκα στη Θράκη δεν το ’ξερες; Εκεί πέρα έχω αφήσει
την ψυχή μου. Εσύ βέβαια με γνώρισες στο Μιλάνο σαν μια καθωσπρέπει
Ελληνίδα … Που ύστερα βέβαια μπορεί να έγινε μια κολασμένη Ευρωπαία – αν
υπολογίσουμε όσα έκανα μετά».
»…
Δεν μετανιώνω ούτε για μία ώρα της ζωής μου. Έζησα όλα όσα ήθελα να
ζήσω –ίσως και λιγότερα! Έζησα! Τώρα ήρθε η ώρα της Θράκης».
*
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου