«Καλοχαιρέτα τους πεζούς όταν καβαλικεύεις, για να σε χαιρετούν κι αυτοί, όταν θα ξεπεζέψεις». «Αγάπα με να σ αγαπώ, θέλε με να σε θέλω, γιατί θε να’ρθει ένας καιρός, να θες και να μη θέλω».

Μέρες που είναι, με την αλαζονεία και την άρνηση για διάλογο και συνεργασίες να κυριαρχούν δυστυχώς σε ολόκληρο το πολιτικό μας φάσμα, μου έρχονται στο νου δύο παλιές και ωραίες κρητικές μαντινάδες:

«Καλοχαιρέτα τους πεζούς όταν καβαλικεύεις, για να σε χαιρετούν κι αυτοί, όταν θα ξεπεζέψεις».

«Αγάπα με να σ αγαπώ, θέλε με να σε θέλω, γιατί θε να’ρθει ένας καιρός, να θες και να μη θέλω».

Σοφές κουβέντες. Μακάρι να εισακουστούν, αν και δεν το βλέπω.

........................................................................................................................................................................

Δεν είναι και άλυτο κουίζ ποιος μπορεί να είναι ο αποδέκτης των μαντινάδων που στέλνει ο Δημήτρης Παπαδημούλης! Διαχρονικά στην Αριστερά  οποιασδήποτε εκδοχής ο εσωτερικός διάλογος ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη έως και οδυνηρή υπόθεση! Την βίωσαν πολλοί άνθρωποι της και με πολλαπλές συνέπειες! Για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει πρώτα να μπορείς να αλλάξεις τον χώρο σου! Αυτή είναι η αναγκαία συνθήκη για όλα τα υπόλοιπα! Μέχρι αυτό να συμβεί μπορούν να ανταλλάσσουν μαντινάδες! Δείχνει κι έναν πολιτικό και αισθητικό πολιτισμό! Αυτόν μπορούν άφοβα να τον καλλιεργούν! Όλοι θα βγουν ωφελημένοι!