Όταν ο παππούς και η γιαγιά μεγάλωναν στα Πετρωτά το εγγόνι τους από την ξενιτεμένη κόρη τους!

 

 

 

 ΜΙΑ ΨΗΦΙΔΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΟΠΟΙΪΑΣ:

Είμαστε στο 1971,πριν 55 χρόνια! Είχαν περάσει 11 χρόνια από την υπογραφή της Ελληνο-Γερμανικής Σύμβασης που άνοιξε τη Γερμανία για τους Έλληνες της υπαίθρου και των αστικών κέντρων. Αρκετές οικογένειες είχαν επανασυνδεθεί! Είχαν φέρει τα παιδιά τους στη Γερμανία. Μεγάλο πρόβλημα το εκπαιδευτικό καθώς δεν είχαν αρχίσει να λειτουργούν τα ελληνικά σχολεία, η λειτουργία των οποίων μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχε διχάσει το οργανωμένο ελληνικό μεταναστευτικό κίνημα. Είμαστε ακόμη σε μια εποχή που οι μετανάστες και μετανάστριες μας δεν αισθάνονταν τόσο βέβαιοι για το μέλλον τους! Διάχυτος ο φόβος της απώλειας των θέσεων εργασίας λόγω των οικονομικών κρίσεων. Τότε ήθελαν να μαζέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα για να επιστρέψουν και πάλι στην πατρίδα. Υπό τέτοιες συνθήκες η παρουσία των παιδιών δημιουργούσε πλείστα όσα και ανυπέρβλητα προβλήματα στην καθημερινότητα τους! Η καλύτερη λύση ήταν να τα αφήσουν στο χωριό κι αυτά που γεννήθηκαν στην ξενιτιά τα φέρουν στον παππού και τη γιαγιά! Αυτός ήταν ο κανόνας! Αυτό ίσχυσε και για την περίπτωση της Ζωής Αλιμούδη! στο δικό της μήνυμα αφηγείται τη δική της ιστορία και τις όμορφες αναμνήσεις της με τον παππού Καλιάτη και τη γιαγιά Ευαγγελία! Την ευχαριστούμε που μοιράζεται με όλους τα βιώματα και τα συναισθήματα με πρωταγωνιστές τα πολυαγαπημένα πρόσωπα της, τον παππού και τη γιαγιά!

 

 

 ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΑΛΙΜΟΥΔΗ:

 

Κύριε Σταύρο, μίλησα με την Αγγελική και της είπα ότι έχω μια παλιά φωτογραφία και αποφασίσαμε να σας την στείλω γιατί ίσως είναι η μοναδική με τον παππού και την γιαγιά μαζί. Ο παππούς μας ήταν λίγο περίεργος σε αυτό το θέμα...δεν ήθελε να φωτογραφίζεται και όταν έβρισκε καμία την έσκιζε. Είναι η γιαγιά η Ευαγγελία Αρβανιτιδου με εμένα αγκαλιά Ζωίτσα Αλιμουδη και ο παππούς Σκαρλάτος Αρβανιτίδης. Είναι βγαλμένη μάλλον άνοιξη του 1971 όταν με κατέβασαν στην Ελλάδα για να με μεγαλώσουν η γιαγιά και ο παππούς(γεννήθηκα Ιανουάριο 1971 στο Mühlacker κοντά στο Pforzheim). Εκεί σε εκείνο το παλιό σπίτι και με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους μεγάλωσα και πέρασα τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου. Και σαν ένα μικρό ευχαριστώ για όλα έδωσα  στον γιο μου το όνομα της γιαγιάς Ευαγγελίας. 

Χαιρετίσματα και καλημέρα