Ο Χρήστος Ματουσίδης μόλις παρέλαβε τις νέες παραγγελίες για τις δραστηριότητες των κατοίκων στους μπαχτσέδες και στα χωράφια τους στα Δίκαια και στα άλλα χωριά του Τριγώνου σε μια εποχή μετάβασης στη φύση και στην κοινωνία!

Μόλις παρέλαβε τις νέες παραγγελίες ο Χρήστος Ματουσίδης στο κατάστημα ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΩΝ ΥΛΙΚΩΝ στα Δίκαια Τριγώνου Ορεστιάδας άρχισε την τακτοποίηση τους καθώς οι μέρες του Μαρτίου είναι καλές και επιτρέπουν τις εργασίες στους μπαχτσέδες και κυρίως στα χωράφια με τα ανοιξιάτικα λιπάσματα. Με μια μεγάλη γκάμα εργαλείων και εφοδίων και μια πελατεία που έχει οικοδομηθεί πάνω στην αξιοπιστία της οικογενειακής επιχείρησης εδώ και πολλές δεκαετίες. Ήταν η καθημερινότητα μας, όταν μετά το οικοτροφείο κατεβαίναμε όλοι προς τα κάτω και συνήθως στρίβαμε από το μαγαζί του πατέρα Κώστα Ματουσίδη για να πάμε στο μαγαζί του Στέργιου Τασίδη για να πάρουμε φωτογραφίες ή να δώσουμε φιλμ για εμφάνιση. Τότε ο Χρήστος Ματουσίδης δεν είχε γεννηθεί! Το 1978 όταν αποφοιτήσαμε, ήταν λίγων μηνών ο μεγάλος αδελφός του Στέφανος, που είχε γεννηθεί τέλη του 1977. Δύο χρόνια και κάτι, το 1980, θα γεννιόταν ο Χρήστος που εδώ και χρόνια έχει αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση!

Εκείνη την εποχή τα Δίκαια και όχι μόνο λόγω του Γυμνασίου γνώριζε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη του! Σχεδόν 500 παιδιά, που αρκετά από αυτά νοίκιαζαν στο χωριό ό,τι διαθέσιμο κτίσμα υπήρχε για να καλύψει τις ανάγκες στέγασης και διαμονής του μαθητόκοσμου. Προσωπικά την περίοδο 1976-1978 πέρασα δύο πανέμορφα χρόνια νοικιάζοντας στη γιαγιά Μπαρντούκαινα, που αρκετά χρόνια θα μάθαινα ότι οι Μπαρντουκαίοι ήταν συγγενείς του περίφημου Νίκου Κοεμτζή από το παρακλάδι των συγγενών, που όταν ξεριζώθηκαν από το Καβακλί της Ανατολικής Ρωμυλίας εγκαταστάθηκαν στο Αιγίνιο της Πιερίας. Την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή θα τη μάθαινα μέσα από τα ρεπορτάζ και τα αφιερώματα του τύπου, μέσα από το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» του Διονύση Σαββόπουλου και την «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου! Θα τον συναντούσα χρόνια αργότερα το 2010, πριν 11 χρόνια, στην πλατεία Μοναστηρακίου, όπου πουλούσε την αυτοβιογραφία του «ΝΙΚΟΣ ΚΟΕΜΤΖΗΣ-Το μακρύ ζεϊμπέκικο». Μια ιστορία δύσκολη και πολύ επιβαρυμένη με πολλά στερεότυπα και προκαταλήψεις!

Εκείνα τα χρόνια της οικονομικής απογείωσης για την τοπική κοινωνία και οικονομία, που είχε αρχίσει να έχει σημαντικές εισροές με τα οικονομικά εμβάσματα των ξενιτεμένων να δίνουν τεράστια ώθηση στην οικοδομική δραστηριότητα, αφού όλα τα χωριά χτίζονταν από την αρχή! Όλα αυτά τα οικοδομικά υλικά τα τροφοδοτούνταν από τα Δίκαια, ενώ στο χωριό είχαν λειτουργήσει επιχειρήσεις, που στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Νέα Ορεστιάδα και στην Αλεξανδρούπολη, ειδικά στο χώρο της εμπορίας ξύλου. Οι μετανάστες των Δικαίων είχαν τη δική τους συμβολή στην αναζωογόνηση του χωριού τους! Και μετά οι μαθητόκοσμος που έφτανε τα 450- με 500 άτομα! Αν συνδυάσουμε την παρουσία των δημόσιων υπηρεσιών, ειδικότερα του ΟΣΕ και τα πολλά μαγαζιά, που όχι απλώς δούλευαν αλλά οι ιδιοκτήτες τους απέκτησαν πολύ σοβαρά περιουσιακά στοιχεία από την οικονομική δραστηριότητα της εποχής εκείνης, μπορούμε να έχουμε τη συνολική εικόνα μιας ακμάζουσας τοπικής κοινωνίας και οικονομίας.

Τα τελευταία, όμως, τριάντα χρόνια, άρχισε η βαθμιαία καθίζηση για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση. Συνεχώς κλείνουν μαγαζιά και δραστηριότητες και τα πράγματα θα χειροτερεύουν συνεχώς! Στην ηλικία του Χρήστου Ματουσίδη, που να έχουν αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση και δραστηριότητα, αν πω ότι είναι το πολύ δέκα νέοι άνθρωποι, στα άλλοτε κραταιά Δίκαια, μπορεί και να ακουστεί ως υπερβολικός ο αριθμός!

Η γενιά του Χρήστου Ματουσίδη, με τη συμπλήρωση 100 χρόνων μετά την εγκατάσταση των προσφύγων, θα είναι η γενιά που θα δει σε βάθος χρόνου τις συνέπειες της ζοφερής πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα με την απόλυτη πληθυσμιακή, δημογραφική, κοινωνική και οικονομική κατάρρευση των χωριών του Τριγώνου! Μακάρι στο τέλος να μην δουν να γίνονται «τέρατα και σημεία» στην περιοχή αλλά να μπορούν να ελπίζουν σε θαύματα. Αυτό που είναι βέβαιο ότι μαζί μα τα πολλά καλά εφόδια που έχουν από τις προηγούμενες γενιές, επωμίζονται μια δύσκολη ευθύνη σε αντίξοους καιρούς! Ακόμη κι αν δεν έχουν επίγνωση της ιστορίας έχουν ήδη χριστεί πρωταγωνιστές της και μπορεί στο τέλος να έχουν το προνόμιο και τη χαρά να τη διαμορφώσουν!

Σταύρος Παπαθανάκης