Μπορεί τα βύσσινα να είναι ξινά και στυφά αλλά για τον Χρήστο Παπαθανάκη όταν είδε τα ολοκόκκινα βύσσινα πάνω στη βυσσινιά, που έχει φυτέψει ο κυρ-Στέλιος Ντουρανίδης, έσπευσε να τα δοκιμάσει! Αυτό κάναμε συνήθως στα παιδικά και νεανικά χρόνια μας στο χωριό όχι μόνο στα δικά μας δέντρα για να γευτούμε τους νόστιμους καρπούς τους αλλά και της γειτονιάς, όταν μας το επέτρεπαν αλλά κι όταν δεν μας το επέτρεπαν! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μουσμουλιά της κυρα-Καλυψώς, στην άκρη του χωριού, στον πέρα μαχαλά, όπου η συμπαθητική γιαγιά είχε βρει τον...μπελά της!!! με τη μουσμουλιά της, που γινόταν κάθε βράδυ στόχος των επιδρομικών επιθέσεων των παιδιών όλου του χωριού! Η μοναδικότητα της μουσμουλιάς ήταν ο απόλυτος πειρασμός κι ένα αγαπημένο παιχνίδι για το πως θα αποφεύγαμε τα μέτρα φύλαξης! Αυτή την εποχή, όμως, σημείο γευστικής αναφοράς και απόλαυσης για όλα τα ξαδέρφια από την πλευρά της μητέρας μας Αναστασίας Φραγκούδη-Παπαθανάκη, ήταν η θεόρατη μουριά στο σπίτι του παππού Χρήστου και της γιαγιάς Σταμάτως! Τότε αγνοούσαμε τα περί της υπερτροφής, που θα μαθαίναμε αρκετές δεκαετίες αργότερα! Τότε ξέραμε ότι ακόμη κι αν τα υπερκαταναλώσουμε, πάντα θα περίσσευαν για τα πετούμενα του ουρανού και τα ζώα της οικογένειας, με τα μεγάλα από αυτά να μένουν στον στάβλο που υπήρχε στο ισόγειο του σπιτιού με είσοδο από το μέρος της αυλής. Ένα προϊόν υψηλής διατροφικής αξίας με ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό μας, που δεν χόρταινε να καταναλώνει όσα φρούτα...θα άντεχε! Και τα βύσσινα έχουν πολλές θεραπευτικές και φαρμακευτικές ιδιότητες και ήταν το αγαπημένο αναψυκτικό της παιδικής μας ηλικίας! Ένας διαχρονικός γευστικός κόσμος που θα μας συνδέει με τον τόπο και τις ρίζες μας κι όταν αυτό δεν θα μπορεί να γίνει για αντικειμενικούς λόγους πάντα η γεύση της μνήμης θα επιστρατεύει τα ακαταμάχητα και πεντανόστιμα όπλα της για να επιστρέφουμε στην πιο εξιδανικευμένη πολιτεία, στον κόσμο και τις αξίες των παιδικών και γευστικών αναμνήσεων μας!
Σταύρος Παπαθανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου