Μερικές σκέψεις με αφορμή την βιβλιοπαρουσίαση της «Σιβηρίας».
Μία παρουσίαση βιβλίου είναι πολλά πράγματα. Είναι κάποιες υπολογίσιμες δόσεις άγχους, από εκείνες που γιγαντώνονται όσο η μεγάλη στιγμή πλησιάζει, για το αν όλα θα κυλήσουν ομαλά. Είναι πίεση χρόνου, ιδίως όταν έχεις να πεις πολλά, ιδίως όταν σου αρέσει να μιλάς και να επικοινωνείς με ανθρώπους. Είναι μία σειρά αντικειμένων που πρέπει να μεταφερθούν εγκαίρως (βιβλία, ηχείο, pc, banner, σελιδοδείκτες κλπ), ανεξαρτήτως καιρού, χρόνου, αντοχής.
Μία παρουσίαση βιβλίου είναι ωστόσο πολλά περισσότερα. Είναι όλα εκείνα τα πρόσωπα που σε παρακολουθούν καθώς μιλάς για κάτι που δημιούργησες. Είναι τα όμορφα εκείνα λόγια που θα σε συνοδεύουν για πολύ, πολύ καιρό, δίνοντάς σου θάρρος να συνεχίσεις να προχωράς, να φαντάζεσαι και να γράφεις για θέματα που σε ευχαριστούν και θες να μοιραστείς με το κοινό. Είναι οι κουβέντες εκείνες που γίνονται στα όρθια, εν αναμονή της έναρξης της εκδήλωσης. Οι ευχές που δίνονται, οι αφιερώσεις που γράφονται, οι στιγμές που νιώθεις υπέροχα ανάμεσα σε ανθρώπους που στηρίζουν, επιβραβεύουν και επικροτούν την προσπάθειά σου. Είναι οι άνθρωποι που φιλοξενούν την εκδήλωση. Εξαίρετοι επαγγελματίες, ζεστοί άνθρωποι, ευγενικό προσωπικό. Άνθρωποι.
Και είναι κι εκείνες οι στιγμές, την επομένη της παρουσίασης, που σκέφτεσαι κάποιες μεγάλες αλήθειες. Για τους ανθρώπους που άφησαν τα σπίτια τους ένα παγωμένο σαββατόβραδο κι έσπευσαν να γίνουν συνοδοιπόροι σου. Για τους ανθρώπους εκείνους που ταξίδεψαν για να σε τιμήσουν με την παρουσία τους, από 50, 60 ακόμα και περισσότερα χιλιόμετρα μακριά. Ιδίως σε συνθήκες χιονοθύελλας, με τη θερμοκρασία οριακά πάνω από τους 0οC. Για τους ανθρώπους εκείνους που διάφορες δυσμενείς συνθήκες τούς κράτησαν μακριά, ενώ τόσο μα τόσο ήθελαν να είναι παρόντες (για μένα ήσασταν και είστε παρόντες και μόνο με τα μηνύματά σας που διαβάζω).
Παλιοί και νέοι γνωστοί, φίλοι, εκπαιδευτικοί που σε δίδαξαν, άνθρωποι ευθύνης της τοπικής αυτοδιοίκησης, συνάδελφοι, συνοδοιπόροι, μέλη της τόσο πρόσφατης και νεαρής ακόμα Λέσχης Ανάγνωσης που δημιούργησες, συγγενείς και οικογένεια. Μα πάνω απ’ όλα αναγνώστες. Αναγνώστες που πιστεύουν σ’ εσένα, στο έργο σου, στα βιβλία σου, στο ποιος είσαι, στο πώς πορεύεσαι στη ζωή. Γιατί όλα αυτά εμπεριέχονται σε αυτό που αποκαλούμε συγγραφή και κατ’ επέκταση συγγραφέας.
Σε όλους αυτούς, σε όλους εσάς θα ήθελα να επαναλάβω ξανά από εδώ τις θερμότερες ευχές μου, ακόμα κι αν ξέρω ότι η διαχρονική και σταθερή στήριξή σας, είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια, πόσο μάλλον να ανταποδοθεί μέσα από αυτά.
Ταξιδέψαμε μαζί στα παγωμένα εδάφη της Σιβηρίας (μάλλον μας πήρε στο κατόπι, βέβαια, η
κατεργάρα ρίχνοντας κατακόρυφα τον υδράργυρο), γίναμε κοινωνοί μιας ακόμα ιστορίας και κάπου εδώ είναι το σημείο που προχωράμε παραπέρα, ανοίγοντας τα φτερά για μια επόμενη ιστορία, για ένα νέο βιβλίο. Να είστε καλά, να διαβάζετε, να ελπίζετε και να ονειρεύεστε!!
κατεργάρα ρίχνοντας κατακόρυφα τον υδράργυρο), γίναμε κοινωνοί μιας ακόμα ιστορίας και κάπου εδώ είναι το σημείο που προχωράμε παραπέρα, ανοίγοντας τα φτερά για μια επόμενη ιστορία, για ένα νέο βιβλίο. Να είστε καλά, να διαβάζετε, να ελπίζετε και να ονειρεύεστε!!
ΥΓ: όπως πάντα δεν θυμήθηκα να τραβήξω ικανοποιητικές (δικές μου) φωτογραφίες. Αλλά αν τα πήγαινα καλά με τον φακό θα γινόμουν μοντέλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου