Ο Κύριλλος ΣΤ΄ «μίλησε» στο Πύθιο μέσα από τη μαρτυρία του απογόνου του Κώστα Θρακιώτη-Μια μαρτυρία που διέσωσε ο συγγραφέας-ερευνητής Τάκης Τσονίδης!

Το βιβλίο του αείμνηστου Τάκη Τσονίδη είχε κυκλοφορήσει το 1986,πριν 40 χρόνια, με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Συλλόγου Πυθίου-Ρηγίου!

Αυτό το ιστορικό κείμενο ντοκουμέντο το χρωστάμε στον αείμνηστο Τάκη Τσονίδη,ο οποίος είχε πληροφορηθεί για τη συγγένεια του «λυρικού ποιητή της γενιάς του 1930» Κώστα Θρακιώτη(καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Θαλή Προδρόμου) από την πλευρά της μητέρας του Πηνελόπης Κυριαζοπούλου,που καταγόταν από το Σουφλί, ενώ ο πατέρας του Θεοδόσιος Προδρόμου ήταν ο πρώτος σχολάρχης της Λεονταριδείου Σχολής του Δεδέαγατς!

 

«Ο Κύριλλος ο ΣΤ΄, μαρτυρικός Πατριάρχης του Γένους, υπήρξε από τις πιο ξεχωριστές και άγιες μορφές της Χριστιανοσύνης. Το ευγενέστερο πνευματικό τέκνο της Θράκης και ίσως ένα από τα καλύτερα που είχε να επιδείξει κατά τα χρόνια της μακραίωνης Τουρκικής δουλείας η ιδιαίτερη πατρίδα μας.

»Το πέρασμα του από τον πατριαρχικό θώκο της Κωνσταντινούπολης άφησε βαθιά ίχνη στην πολυτάραχη ιστορία του θεσμού. Πατριάρχευσε στα πιο κρίσιμα χρόνια της Ρωμιοσύνης, από το 1813 ως το 1818, όταν το σάλπισμα της Ελευθερίας μεταλαμπαδευμένο από την Φιλική Εταιρεία άρχισε να πυρακτώνει τις καρδιές όλων των ραγιάδων, ξανοίγοντας μπροστά τους το μαγικό όραμα της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.

»Δεν έπαψε να εκδηλώνει το μεγάλο ενδιαφέρον του για την Παιδεία και τα Γράμματα.  Όλοι οι ιστορικοί μ΄ένα στόμα τον αποκαλούν σοφό για τη μεγάλη του μόρφωση και σεβάσμιο για την κοσμιότητα και το ενάρετο του βίου του. Ιδιαίτερα τονίζουν την αγάπη που έτρεφε προς τη νεότητα. Ο αείμνηστος Αναστάσιος Γούδας επισημαίνει τούτο το γεγονός, ότι δεν έπαυε να μιλά στους δασκάλους και στους ιερείς για την εθνική τους αποστολή και μάλιστα για τη μεγάλη στιγμή του ξεσηκωμού που ερχόταν.

»Ο Κύριλλος υπήρξε προστάτης των φτωχών και των αδικημένων. Συμπαραστάτης στους αγωνιστές που πέθαιναν καθημερινά στα μπουντρούμια της Τουρκικής Τυραννίας. Συνέτρεχε με κάθε τρόπο τις χήρες και τα ορφανά. Βοηθούσε ποικιλότροπα με υποτροφίες τα φτωχόπαιδα στα Ελληνικά γυμνάσια και τους καλύτερους μαθητές τους έπαιρνε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή που ο ίδιος ήταν ο εμπνευστής για την ίδρυση της. Εκεί στο περίφημο φυτώριο της μάθησης και της γνώσης προετοίμαζε τα καλύτερα στελέχη που θα καταλάμβαναν αργότερα τις ανώτερες θέσεις στην Παιδεία και το ιερατείο του υπόδουλου Ελληνισμού.

»Τον πατριαρχικό θρόνο δεν τον επιδίωξε. Η φιλαρχία ήταν μακριά από τις επιδιώξεις του. Τέτοιου είδους φιλοδοξίες ήταν αντίθετες με τον χαρακτήρα του.

»Ήταν από τη φύση του πράος και σαν αληθινός χριστιανός και σαν φιλόσοφος αγαπούσε περισσότερο το ερημητήριο του λογίου, από την θορυβώδη κοσμικότητα των άλλων. Είπαν πως δεν ήταν άνθρωπος τη; δράσης, αν αυτή η δράση προϋποθέτει την εγωιστική αυταρχικότητα, ασφαλώς δεν ήταν. Το αντίθετο μάλιστα , έπαιρνε διαρκώς πρωτοβουλίες που οι άλλοι δεν θα τολμούσαν ποτέ να τις αναλάβουν. Από την άποψη αυτή ήταν δραστήριος και μαχητικότατος. Ήξερα πάντα με τη συνεργασία και τον ελεύθερο διάλογο να επιβάλλεται. Με την πειθώ και την ορθοφροσύνη.

»Έτσι, δεν υπήρξε ποτέ εμπαθής απέναντι στους άλλους και δεν δημιουργούσε γύρω του εχθρότητες. Είχε φανατικούς πάντα φίλους που τον αγάπησαν και τον σέβονταν απεριόριστα…

»Για την αξία και την ανωτερότητα του ηθικού του χαρακτήρα ομόφωνα μίλησαν όλοι οι σύγχρονοι ιστορικοί, εξαίροντας τη διάνοια και το ήθος του(Κωνσταντίνος Σάθας, Κωνσταντίνος Κούμας, Σπυρίδων Τρικούπης, Ηλίας Τανταλίδης, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και άλλοι(. Τέτοια μάλιστα η ακτινοβολία του ανδρός, ώστε ο ακριβοδίκαιος Αναστάσιος Γούδας στους «Παράλληλους Βίους» τον προτάσσει και δίνει προβάδισμa μόνο σ΄αυτόν…»