Ο μυστηριώδης Σερ Μπαζίλ Ζαχάρωφ,ένας θρύλος της Ευρώπης αρχές του 20ου αιώνα!

Το Παρίσι στα 1919 ήταν διαφορετικό απ’ ό,τι στα 1922 –οι άνθρωποι δεν πίστευαν ακόμα πως είχε τελειώσει ο πόλεμος.

«Οι Γάλλοι δεν πίστεψαν ποτέ ότι κέρδισαν τον πόλεμο», θα έλεγε στην Τερέζα ο σερ Μπαζίλ Ζαχάρωφ, την πρώτη μέρα της στο Παρίσι.

Είχαν συναντηθεί τυχαία στη ρεσεψιόν του Ριτς –εκείνος έφευγε, εκείνη ερχόταν.

Δεν ήταν πολύ διαφορετικός από την τελευταία φορά που τον είχε δει, δηλαδή πριν δυο χρόνια. Είχε πάντα το ίδιο επιβλητικό μούσι και φορούσε πάντα την ίδια λευκή κάσκα που τον έκανε να μοιάζει με κυνηγό της αφρικανικής ζούγκλας. Η φιγούρα ήταν ίσως συμβολική. «Μέσα σε τέσσερα χρόνια ο γραφικός αυτός κυνηγός κεφαλών έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ευρώπης», έγραψε μια εφημερίδα. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, δηλαδή τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου. Ο σερ Μπαζίλ είναι ένα καλός υπηρέτης της ζούγκλας», παραδεχόταν η ίδια εφημερίδα. «Δεν σκοτώνει θηρία αλλά ανθρώπους που συμφέρει βέβαια περισσότερο. Κάποια μέρα ίσως μάθουμε ότι αυτός ήταν που έκανε τον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ίσως και να τον είχε κάνει. Δεν θα του κόστιζε τίποτε να πληρώσει τον φονιά του Ροδόλφου της Αυστρίας στα 1914 για να μπορέσει να πουλήσει αργότερα τα καράβια του και τα κανόνια του. Ο σερ Μπαζίλ δεν είχε πολύ στενές σχέσεις με την ηθική.

Όλα αυτά όμως ήταν πολύ μακριά απ’ την Τερέζα που γνώριζε λίγα πράγματα για τις επιχειρήσεις του μεγιστάνα. Για κείνην ήταν ο θείος Μπαζίλ. Δεν ήταν βέβαια ακριβώς θείος της, αλλά έτσι είχε μάθει να τον λέει από τα μακρινά χρόνια της Θράκης. Τον είχε δυο τρεις φορές στην Αδριανούπολη και άλλες τόσες στην Αθήνα –η τελευταία φορά ήταν έναν μήνα πριν απ’ την εξορία της Κορσικής.

Ο σερ Μπαζίλ ήταν φίλος του Βενιζέλου κι αργότερα θα έριχνε κάμποσα εκατομμύρια φράγκα στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας. Ακόμα κι η κατάληψη της Σμύρνης, που θα γινόταν σε λίγους μήνες απ’ τον ελληνικό στρατό, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι είχε σαν χορηγός της τον σερ Μπαζίλ Ζαχάρωφ.

Όλη η Ευρώπη είχε χορηγό τον σερ Μπαζίλ. Ο Λόυδ Τζωρτζ, ο Άγγλος πρωθυπουργός, του είχε απονείμει το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. «Δια τας εξαιρέτους υπηρεσίας του» έγραφε η περγαμηνή, εννοώντας, σε απλά γαλλικά, ότι χάρη στα κανόνια του σερ Μπαζίλ οι Γάλλοι θα σταματούσαν τους Γερμανούς έξω απ’ το Παρίσι. Ο ίδιος ο Ζαχάρωφ έλεγε κυνικά :

«Πρώτη φορά ένα παράσημο μου στοίχισε τόσο ακριβά –δέκα τόνους γερμανικό αίμα».

Ύστερα του είχε έρθει η πετριά της Μικράς Ασίας. Τώρα που οι Τούρκοι είχαν διαλυθεί, ήταν ευκαιρία ν’ αρπάξει ο Βενιζέλος όσα μπορούσε. Τη Σμύρνη σίγουρα –ίσως και την Πόλη. Μήπως ο Ζαχάρωφ ήταν χορηγός και της Μεγάλης Ιδέας;

Αυτό βέβαια η Ιστορία δεν θα τολμούσε να το αρθρώσει ποτέ …

...................................................................................................................................

Είχε δημοσιευτεί στον "Βορέα"(τεύχος 37) τον Μάιο 2009, πριν 17 χρόνια!

=