Πως έφταναν μέσω Τουρκίας οι Εβρίτες στη Μέση Ανατολή-Γράφει και σχολιάζει ο Δημήτρης Γκεντσίδης

ΟΙ ΕΒΡΙΤΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Του Δημήτρη Γκεντσίδη

 

 

9^η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ του 1940 ο πόλεμος ξεκίνησε. Ο νομάρχης Έβρου κ. Μοσχονάς καλεί τους κατοίκους του Έβρου: «Να πεθάνουμε αλλά να μην γίνουμε δούλοι»

Αρκετοί νέοι απ’ το Β. Έβρου φεύγανε για τη ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ. Για την ασφαλή φυγάδευση με τις βάρκες απ’ τον Έβρο ποταμό, τα πλαστά διαβατήρια και τη σωστή μετάβασή τους, τις πληροφορίες που πήγαιναν στο ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ το είχαν αναλάβει οι τοπικές οργανώσεις αντίστασης. Απ’ αυτούς πολλοί πιάστηκαν φυλακίσθηκαν και εκτελέσθησαν απ’ τους Γερμανούς.

Φωτο 1.  Ο δρόμος για τη Μέση Ανατολή

γινόταν δια μέσω Τουρκίας και Συρίας στην φωτογραφία διακρίνονται οι αγωνιστές Πανταζίδης Α. (Δήμαρχος Ορεστιάδας), Ρήγας Εμμανουήλ (γιατρός), Κάλφας Παναγιώτης, Χατζηχρήστος Γ., Κατσογιάννος Π., Κοϊτσίδης Αθ., Τσόκογλου Αθ., Δροσίδης Φ., Δροσίδης Στρατής, Νεχνεντίδου Φ., Μιχαηλίδης Σ., Πεχλιβανίδης Β., Μακαρώνης Ν., Αμπατζόγλου, Ναλμπαντίδης Λόγος, Μπέδρελης Γ., Τσαβδαρίδης Θ..

Στο ΕΛ ΑΛΑΜΕΙΝ έγινε μια απ’ τις πιο κρίσιμες μάχες του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Το Ελ Αλαμέιν είναι μέσα στην έρημο 120 χιλιόμετρα απ’ την Αλεξάνδρεια.

Η λεπτή άμμος και η έλλειψη νερού έκανε πιο δύσκολη τη ζωή στους οπλίτες στις πολεμικές επιχειρήσεις. Πριν απ’ την επίθεση κατά της στρατιάς του Ρόμελ την ελληνική ταξιαρχία την επισκέφθηκε ο στρατηγός Αλεξάντερ και Μοντγκόμερι. Η είδηση της νίκης του Ελ-Αλαμέϊν προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό στη κατεχόμενη Ελλάδα που ήταν και το πρώτο μήνυμα για την νικηφόρο λήξη του πολέμου.

Το ΡΙΜΙΝΙ Ιταλίας όταν κατελήφθη ο Ιταλός Δήμαρχος παρέδωσε την πόλη στις Ελληνικές ενόπλους δυνάμεις και η ΚΥΑΝΟΛΕΥΚΟΣ πρώτη μεταξύ των Σημαιών των Συμμάχων κυμάτιζε στο Δημαρχείο της πόλης.

Τα παιδιά του Έβρου δόξασαν τα Ελληνικά όπλα στο ΕΛ ΑΛΑΜΕΙΝ της Αιγύπτου και στο ΡΙΜΙΝΙ της Ιταλίας γιατί πίστευαν ότι ο φασισμός είναι τυραννία και η τυραννία είναι πράγμα αφόρητο για τους ελεύθερους ανθρώπους απ’ όπου και αν προέρχεται…

..........................................................................................................................................................

Είχε δημοσιευθεί στον Βορέα(τεύχος 17) τον Οκτώβριο 2006, πριν 20 χρόνια!