Ένα εορταστικό οδοιπορικό στην πόλη της Νέας Ορεστιάδας - Της Χρυσούλας. Δ. Ψιμούλη

ΟΡΕΣΤΕΙΑ   2006

              Ένα εορταστικό οδοιπορικό στην πόλη της Νέας Ορεστιάδας.

 

                                                         Της  Χρυσούλας. Δ. Ψιμούλη

 

          Ιούνιος του 2006 κι έχοντας δίπλα μας το  θρυλικό ποτάμι να συντροφεύει τα οδοιπορικά μας βήματα, ταξιδεύουμε  στον ακριτικό Νομό Έβρου. .Αφήνουμε  πίσω μας  την πρωτεύουσα του, την Αλεξανδρούπολη, να λούζεται   ανέμελη στα   νερά του Θρακικού πελάγους, την πόλη των Φερών  να γειτονεύει  με τα ερείπια της Ρωμαϊκής  Τραϊανούπολης , το γραφικό Σουφλί  να υφαίνει το μετάξι του στον αργαλειό της παράδοσης ,το παλιό  Κάστρο του Διδυμοτείχου, να μαρτυράει ολοζώντανα  την Βυζαντινή του αίγλη κι ύστερα από λίγη ακόμα διαδρομή στη γη του Ορφέα  φτάνουμε στον τελικό προορισμό μας , τη Νέα Ορεστιάδα.   Μια πόλη  σύγχρονη, κτισμένη, μ’ ένα θαυμάσιο  ρυμοτομικό σχέδιο,  σε μια ευλογημένη πεδιάδα, απλόχωρη και εύφορη . Στην είσοδό της μας καλωσορίζει  η ζωγραφισμένη μορφή της  μυθικής Ιφιγένειας-  οικόσημο  της πόλης- για να θυμίζει  σε όλους τη θυσία της στο βωμό των ευρύτερων εθνικών συμφερόντων και αναγκών του νεότερου Ελληνισμού.    Μοντέρνες οικοδομές, μεγάλοι δρόμοι, εκκλησίες κι ευλαβικά προσκυνητάρια , φιλοτεχνούν  την εικόνα της Νέας Ορεστιάδας. Κεντρικός της  πυρήνας η μεγάλη πλατεία Σπύρου Δάσιου. Μια όαση  ζωής,  ένας τόπος σύναξης για τα ανοιξιάτικα απομεσήμερα και τα θερμά βραδάκια του καλοκαιριού.  Αυτές τις τελευταίες ημέρες του Ιούνη η Νέα Ορεστιάδα μετράει και γιορτάζει τα 83  της χρόνια  Ογδόντα τρία  χρόνια μνήμης και ανασυγκρότησης  σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, που οι πρώτοι κάτοικοί της , διωγμένοι από την θυσιασμένη πατρίδα τους,  διάλεξαν για να ζήσουν και να μεγαλουργήσουν. !!.  Μια σειρά  από αξιόλογες πολιτιστικές και ψυχαγωγικές    εκδηλώσεις  που διοργανώνει ο Δήμος   με την πολύτιμη συνεργασία  όλων των άλλων Πολιτιστικών φορέων της περιοχής, αλλά και με την καθολική συμμετοχή των κατοίκων της , την τόσο αυθόρμητη και συγκινητική, συνθέτουν το  πλούσιο πρόγραμμα  της  γενέθλιας γιορτής της.   Εκδηλώσεις μουσικής,  τραγουδιού, παράδοσης, πολιτισμού, εκδηλώσεις  θρησκευτικές, πλημμυρισμένες από  εθνικό μεγαλείο  και  ένα  συναίσθημα χαράς  και μνήμης ιερής  που απλώνεται διάχυτο  σε όλη την πόλη. Στους δρόμους, στις γειτονιές της, στα μάτια των  ανθρώπων της. Μια ατμόσφαιρα ευλαβική   που σαν   φάρος λαμπρός  πισωγυρίζει τα βήματα της θύμησής μας  σε κείνο τον Ιούνη του 1923. Τότε    που  η  πρώτη φουρνιά των προσφύγων , εγκατέλειπε   το  ανθηρό Κάραγατς και με αρχηγό τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο ,έπαιρνε το δρόμο της αναζήτησης για μια καινούργια πατρίδα στα φιλόξενα χώματα της μητέρας Ελλάδας. Με φορτωμένα τα κάρα τους από ρούχα, Άγια σκεύη, εικόνες, κειμήλια ,  και προικιά ακριβοκεντημένα σταμάτησαν για λίγο να ξαποστάσουν στην περιοχή  Κουμ Τσιφλίκ  (αμμουδερό τσιφλίκι ) , κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή. Ήταν Δευτέρα 4 Ιουνίου του  1923 κι έβρεχε. Ξαφνικά η καλοκαιριάτικη βροχή κόπασε κι ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο φώτισε με τους ιριδισμούς του τον υγραμένο ουρανό. « Εδώ θα κτίσουμε την πόλη μας» φώναξε τότε  κάποιος από το προσφυγικό μπουλούκι, ο μετέπειτα πρώτος Δήμαρχος της πόλης , Στέφανος Δημητρίου « να το σημάδι του Θεού….» κι έδειξε το ουράνιο τόξο που σαν αντίδωρο δικαιοσύνης ,τους καλωσόριζε στην καινούργια  πατρίδα τους..  Από κείνη τη στιγμή άρχιζε ο αγώνας συγκρότησης και ομαδικής εργασίας για το  στήσιμο της νέας  πόλης,  έτσι όπως την οραματίστηκε η   ξεσπιτωμένη ψυχή τους. Μαζί με τον τότε  Γενικό Διοικητή Θράκης Σπύρο Δάσιο, τον Μηχανικό  Γεώργιο Μαγκλή και τους άνδρες της Ενδεκάτης Διλοχίας Μηχανικού, εκείνοι οι πρώτοι-πρώτοι  πρόσφυγες ,  ανέλαβαν να  φτιάξουν το σχέδιο της . Χάραξαν τους δρόμους  , τις πλατείες κι  έστησαν γρήγορα τα  διαλυμένα  νοικοκυριά τους σε  πρόχειρα παραπήγματα.  Στις 12  Αυγούστου 1923   έγιναν από τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο Βαρβάκη  τα εγκαίνια της Νέας Ορεστιάδας. .«Έτσι τη βάπτισε του μύθου η λαλιά στα χείλη τους φερμένη, της έδωσε της τύχης τα κλειδιά και τ’ όνομα του Ορέστη.» ΝΕΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ.   Προσφορά ιερή και τιμή, αλλά και   όρκος προσφυγικός  για τη  συνέχεια της παλιάς   αλησμόνητης  πατρίδας τους. Σε λίγο καιρό  οι  νεοχαραγμένοι χωματόδρομοι της πόλης,  γέμισαν με φωνές και τραγούδια .   Κι έσμιξαν  με αγάπη   οι παλιοί γείτονες στις καινούργιες γειτονιές της, κι έγινε ο μόχθος της προσφυγιάς λουλούδι που βλάστησε κι άνθισε ξανά σε τούτα εδώ τα χώματα τα  ευλογημένα.  Και μεγάλωσε και θέριεψε  η προσφυγιά και άπλωσε σαν το δεντρί τα κλωνάρια της με καινούργιες φαμίλιες που έκανε. Με παιδιά, με εγγόνια , με απογόνους σωστούς , που ρίζωσαν,  δημιουργικά , στην καινούργια  πατρίδα των  εκπατρισθέντων προγόνων τους.

       Σήμερα η Νέα Ορεστιάδα είναι μια αξιοζήλευτη πόλη με φανερά τα σημάδια της προκοπής  χαραγμένα στην τροχιά της νέας πορείας της.  Στολίδι του Έβρου, ακροπύργι της Ελληνικής επικράτειας,   μαχητής και  φωτοδότης ανέσπερος των πανάρχαιων ιδανικών μας , εδώ,  στο τρίστρατο σταυροδρόμι των λαών .  Την αφήνουμε  περίλαμπρη στη χαρά της γιορτής της. Στολισμένη με τα καλά της  ,  φορτωμένη με θύμησες  νοσταλγικές και οράματα  νέα.  Την αφήνουμε αληθινή ,κάπου ανάμεσα  στο ψέμα του μύθου και την πραγματικότητα του σήμερα.   Με τους  προσφυγικούς καημούς  της,  πλεγμένους στεφάνι, στο μπαλκόνι της μνήμης της, με  τη φιλαρμονική του Δήμου να παιανίζει χαρούμενα .  Την αφήνουμε ,με την παλιά και την καινούργια φορεσιά της ντυμένη, να ξεφαντώνει στο Θρακιώτικο πανηγύρι της γιορτής της. Ακρίτας και κλειδοκράτορας της ιστορικής μας μοίρας να ζει  εδώ, ριζωμένη βαθιά στη γόνιμη γη της μαρτυρικής Θράκης, κάτω από τη Σκέπη των Αγίων Θεοδώρων. Των παλιών Πολιούχων της στο Κάραγατς, των αγαπημένων Πολιούχων της σήμερα.     Να ζει και να πορεύεται με την ανάμνηση του χτες , με τον παλμό του σήμερα, με την ελπίδα του αύριο….                        

      Κι εμείς, ευλαβείς ταξιδιώτες και ταπεινοί  προσκυνητές  αυτής της όμορφης πόλης του Ελληνικού Βορρά,  παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής, ακολουθώντας  πιστά τα βήματα του ποταμού.  Πανύψηλες λεύκες  σκιάζουν τις όχθες του. Και σμίγει το θρόισμα της πυκνής φυλλωσιά τους με  τον μακρινό απόηχο της Ορφικής λύρας ,  με την απελπισμένη κραυγή του Ορέστη,  με την παραπονιάρικη φωνή της προσφυγιάς.  Και γίνονται όλα ένα:  φωνές και νότες, βγαλμένες από τα  σπλάχνα του χρόνου, θαρρείς και να συνταιριάζουν,  γλυκά, το αιώνιο τραγούδι της φυλής μας….  

...................................................................................................................................................................................................

Είχε δημοσιευτεί στον Βορέα(τεύχος 13) τον Ιούνιο 2006, πριν 20 χρόνια!