Σαράντα μέρες πέρασαν από τον θάνατο της θείας Σοφίας Φραγκούδη, τελευταίας εναπομείνασας μετανάστριας της πρώτης γενιάς από το Σπήλαιο Τριγώνου Ορεστιάδας στο Illertissen της Βαυαρίας, όπου είχε πάει μαζί με τον θείο μου, αδελφό της μητέρας μου Αναστασίας, Δημήτρη Φραγκούδη, και για πολλά χρόνια εργάστηκε σε Textilfabrik, στην κλωστοϋφαντουργία, που δεν είχε τις καλύτερες συνθήκες ζωής. Εκεί είχαν εργαστεί και άλλοι συγχωριανοί μας μέχρι να βρουν άλλη θέση εργασίας ή ακόμη να αλλάξουν κρατίδιο κι όπως οι γονείς μου να μετακινηθούν στο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Βάδης Βυερτεμβέργης, όπου τα μεταλλουργεία πλήρωναν καλά και οι θέσεις εργασίας στη μεταλλοβιομηχανία ήταν περιζήτητες από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες μετανάστριες. Στο Illertissen υπήρχε για πολλά και ειδικά τα πρώτα χρόνια, όταν οι συγχωριανοί μας από τη γειτονική Αυστρία περνούσαν στη Γερμανία, μια από τις μεγαλύτερες παροικίες του Σπηλαίου. Η θεία Σοφία γύρισε πίσω όταν πήρε τη σύνταξη της για να ζήσει σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την επιστροφή της στο χωριό και να φύγει πλήρης ημερών στα 93 σχεδόν χρόνια της! Η μεγαλύτερη σε ηλικία μετανάστρια της πρώτης γενιάς είναι η θεία Πασχαλίνα, που έχει φτάσει τα 97 της χρόνια!
Με τη θεία Σοφία είχαμε συναντηθεί και τηλεοπτικά πριν 20 χρόνια σε ένα οδοιπορικό-αφιέρωμα για το Σπήλαιο, όπου η ίδια μου είχε μιλήσει για τη ζωή των γυναικών στη μικρή παραδοσιακή αγροτική κοινωνία, μεταφέροντας τις κυρίαρχες αντιλήψεις τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα για να τις μεταφέρουμε στον 21ον ως μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για τις κοινωνικές συνθήκες μιας ολόκληρης εποχής με τις γυναίκες να είναι οι πραγματικές ηρωίδες και να γίνονται η κιβωτός του λαϊκού μας πολιτισμού! Και σήμερα τελέστηκαν τα σαραντάμερα, που σύμφωνα με τη λαϊκή μας παράδοση γίνονται, όπως γράφει ο Κώστας Θρακιώτης στο βιβλίο του «Λαϊκή πίστη και λατρεία στη Θράκη», «με μεγαλύτερη επισημότητα νωρίτερα πεντέξι μέρες πριν, γιατί λένε πως ο νεκρός βλέποντας τα κόλυβα του χαιρόταν»!
Καλό παράδεισο θεία Σοφιά!
Στην πρώτη γενιά της μετανάστευσης αξίζει ο θαυμασμός και ο απόλυτος σεβασμός μας!
Σταύρος Παπαθανάκης



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου