Αρκετοί συμπατριώτες και συμπατριώτισσες μας κινήθηκαν σ΄αυτή τη γραμμή στις καθημερινές μετακινήσεις τους με προορισμό τις φάμπρικες στις οποίες είχαν αναζητήσει μια καλύτερη δουλειά με ικανοποιητικές απολαβές που τους επέτρεψε να ζήσουν καλά και να κάνουν σημαντικές αποταμιεύσεις. Σ΄αυτή τη γραμμή Stuttgart-Phorzheim-Mühlacker και για τέσσερα χρόνια μπορεί να είχαμε συνυπάρξει ως συνταξιδιώτες,αφού η πρωτεύουσα της Στουτγάρδης ήταν ο προορισμός του Σαββατοκύριακου για πολύ κόσμο που ήθελε να γνωρίσει τα αξιοθέατα της. Ο Γιώργος Ποτολίδης βρήκε μια θέση εργασίας σε μια κεραμοποιία απ΄όπου έβγαιναν αγνώριστοι μετά 8άωρο τους! Όταν τελικά τα κατάφερε να βρει μια θέση εργασίας σε μια εταιρία κατασκευής ηλεκτρικών συσκευών, ήταν σαν να ανακάλυπτε έναν άλλο κόσμο,στην κυριολεξία τον πολιτισμό στον εργοστασιακό χώρο! Από εκεί συνταξιοδοτήθηκε για να επιστρέψει στο αγαπημένο του χωριό, την Παταγή Ορεστιάδας! Δεν το κατάφεραν πολλοί και πολλές της γενιάς του! Όχι πως δεν το ήθελαν αλλά κυρίως γιατί οι συνθήκες είχαν αλλάξει και οικογένειες τους είχαν αποφασίσει ότι δεν υπάρχει επιστροφή στην πατρίδα, που στο μεταξύ περνάει δύσκολα λόγω της παρατεταμένης κρίσης,ενώ η τρίτη και η τέταρτη γενιά είναι απολύτως ενσωματωμένες,ακόμη κι όταν ξετρελαίνονται να χορεύουν ζωναράδικο!Πολλοί κρίκοι με την πατρίδα έχουν σπάσει και οι νέοι κρίκοι μιας άλλης επανασύνδεσης δεν έχουν επινοηθεί! Μέρες που είναι θα πρότεινα την αναγνωση του μυθιστορήματος της Κυριακής Καζακίδου "Ο κρίκος" για όσους και όσες θα ήθελαν να κατανοήσουν πλευρές και πτυχές της μεταναστευτικής εποποιίας μας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου