Το πανηγύρι της Αγίας παρασκευής, καθιερώθηκε από την ίδρυση του ξωκκλησιού το 1931. Κάθε χρόνο την παραμονή της 26ης Ιουλίου γινόταν ολονύκτιο πανηγύρι, όπου προσέρχονταν όλοι οι χωριανοί και πάρα πολλοί από τα γύρω χωριά, και προσκυνούσαν την εικόνα της Αγίας και διασκέδαζαν μέχρι το πρωί. Το Πανηγύρι έφτασε να είναι το κορυφαίο γεγονός για τους χωριανούς και η παραμονή της 26ης Ιουλίου η κορυφαία βραδιά της χρονιάς.
Και ποιος δεν περίμενε με λαχτάρα όλο το χρόνο την ημέρα αυτή, για να πάει και να χαρεί το πανηγύρι και προπαντός τα παιδιά.
Όλο το χωριό το βράδυ εκείνο μετακόμιζε και διανυκτέρευε εκεί. Από νωρίς ανέβαιναν ψηλά στο λόφο όπου βρίσκεται το εκκλησάκι, άναβαν το κερί τους, προσκυνούσαν την εικόνα της Αγίας, παρακολουθούσαν την ακολουθία του εσπερινού, την παράκληση και την τελετή της αρτοκλασίας και μετά κατέβαιναν κάτω για να λάβουν μέρος στο ολονύκτιο πανηγύρι. Όλοι έβρισκαν ένα τρόπο να διασκεδάσουν. Τα αγόρια και τα κορίτσια έτρεχαν στους πραματευτήδες να αγοράσουν τις ντουντούκες τους και τις τσιακές τους και τις μέντες τους και τα δαχτυλίδια τους και τους μπουρμάδες τους και τα σκουλιαρίκια τους και να παίξουν στα διάφορα παιχνίδια. Τα παλληκάρια και οι κοπέλες να κάνουν τα ψώνια τους και τη βόλτα τους. Οι αρραβωνιασμένοι και οι νιόπαντροι να καθίσουν στα σαλάτσια με τα όργανα και να γλεντήσουν, να τραγουδήσουν και να χορέψουν. Οι ηλικιωμένοι να τριγυρίσουν και να σεργιανίσουν. Ήταν μια βραδιά ξεφαντώματος, μια βραδιά ύψιστης χαράς και αγαλλίασης.
Το 1967 σταμάτησε να γίνεται το πανηγύρι στο χώρο της Αγίας παρασκευής, λόγω της εγκατάστασης εκεί στρατιωτικού φυλακίου.Την παραμονή της γιορτής ψάλλονταν ο εσπερινός στο εκκλησάκι και τίποτα άλλο. Το πανηγύρι γινόταν στο χωριό για λίγα χρόνια και μετά ξεχάστηκε. Το έτος 2000, οι πολιτιστικοί σύλλογοι του χωριού, των Μεταναστών και της Μητρόπολης, μαζί με το Δήμο Βύσσας, ύστερα από αλληλογραφία που προηγήθηκε με θέμα «Αντάμωμα Συλλόγων» και στα πλαίσια της διατήρησης των τοπικών παραδόσεων και της προβολής παλαιών περιστατικών και περασμένων γεγονότων και γενικότερα της πολιτιστικής ανάπτυξης του χωριού μας, αποφάσισαν να ξεκινήσουν την αναβίωση του πανηγυριού. Η προσέλευση του κόσμου τη χρονιά εκείνη ήταν συγκινητική. Η ουρά των αυτοκινήτων έφτανε μέχρι τα σπίτια του χωριού. Ο κόσμος διψούσε να ξαναζήσει τις παλιές καλές μέρες του πανηγυριού και έσπευσε νοσταλγικά να παρευρεθεί..
Μια αυθεντική Μαρτυρία
Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής κτίστηκε το 1931, ύστερα από την απόφαση των τριών ιερέων τότε του χωριού μας. Του Παπαποστόλη Καζδαγλή, του Παπαχρήστου Γοδόση και του Παπαγιώργη Πασιαλή. Τότε στην επιτροπή της εκκλησίας ήταν γυναίκες, οι πιτροπέσες όπως τις έλεγαν. Για πολλά χρόνια πιτροπέσα ήταν η Λιακίδου Ελένη, σύζυγος του Αναστάση Λιακίδη (γνωστού στο χωριό με το παράνομα Λιάλιας). Η ελένη πέθανε στη Νέα Βύσσα το 1969 σε ηλικία ενενήντα χρονών. Την πιτροπέσα Ελένη επισκεπτόταν πολύ συχνά η Σουλτάνα (Σουλτανούθ την έλεγαν) που έμενε στην Ορεστιάδα αλλά καταγόταν από τις Καστανιές. Από τις καστανιές καταγόταν και η Ελένη. Αυτή λοιπόν η Σουλτάνα έβλεπε πολύ συχνά όραμα ότι εκεί στο άγιασμα έμενε η Αγία Παρασκευή και την καλούσε να παρακινήσει τους χωριανούς και τους παπάδες να τη φτιάξουν Μοναστήρι, αλλά δεν την άκουγαν. Η ίδια έχτισε ένα μικρό παρεκκλησάκι και πήγαινε ταχτικά εκεί και άναβε κεριά. Πολλές γυναίκες του χωριού πήγαιναν τότε στο παρεκκλησάκι αυτό και έπαιρναν άγιασμα με την πίστη ότι κάνει καλό στα μάτια. Με την επιμονή λοιπόν της Κυρίας Σουλτάνας και με την πίστη που έδειξαν οι γυναίκες του χωριού, οι παπάδες αποφάσισαν να χτίσουν το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, όχι όμως κοντά στο αγίασμα, που ήταν στην πλαγιά του λόφου και ήταν δύσκολο μέρος, αλλά επάνω στο λόφο, στο ίσιο μέρος.
Η κυρία Σουλτάνα συνέχισε να έρχεται στο χωριό, να πηγαίνει στο καινούργιο Εκκλησάκι, να προσκυνάει την Αγία Παρασκευή και να καθαρίζει και να περιποιείται το Εκκλησάκι. Το εικόνισμα της Αγίας Παρασκευής, η Σουλτάνα δεν το προσκυνούσε μόνο αλλά μιλούσε μαζί του. Καθόταν ένα βήμα πίσω από το εικόνισμα και μιλούσε μαζί του.
(Η μαρτυρία είναι από την Ελένη Λιακίδου που γεννήθηκε στην παλιά Βύσσα το 1914 και ήταν σύζυγος του Γεωργίου Λιακίδη, και νυφη της πιτροπέσας Ελένης). ΠΗΓΗ:ΟΜΑΔΑ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΒΥΣΣΙΩΤΩΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου