18 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ανακύκλωσης.
Κάποτε η ανακύκλωση ήταν στην καθημερινότητα των ανθρώπων του χωριού μου,
κι ας μην είχαν ακούσει ποτέ αυτή τη λέξη.
Μια ζωή χωρίς σκουπίδια, με σεβασμό στη φύση, στα ζώα και στον άνθρωπο.
Έτριβαν ξερό ψωμί στο ζεστό γάλα, στο τσάι, στον τραχανά, στη σούπα…
Το ζέσταιναν επάνω στην ξυλόσομπα. Τα ψίχουλα τα έδιναν στα πουλάκια και σ
τις κότες.
τις κότες.
Τα υπολείμματα του φαγητού τα έδιναν στο γουρούνι.
Με την κοπριά των αγελάδων γίνονταν η λεύκανση των υφασμένων πανιών. Σοβάντιζαν την καλύβα και την αχυρώνα. Άλειφαν το αλώνι επάνω στο οποίο θα στέγνωναν τα όσπρια γιατί έτσι το αλώνι δεν είχε χώματα. Την άπλωναν στο χωράφι και στους μπαξέδες για λίπασμα, όπως και των προβάτων.
Με τα φύλλα από το ξεφλούδισμα των καλαμποκιών ύφαιναν ψάθες, γέμιζαν στρώματα, τάιζαν τα μεγάλα ζώα. Τα κοτσάνια τους γίνονταν προσανάμματα, και φελλοί στο στόμιο της στάμνας και των βαρελιών…
Οι φλούδες των καρπουζιών δίνονταν στα ζώα. Οι φλούδες των φρούτων και τα τσόφλια των αυγών στις κότες.
Αποξήραιναν λαχανικά, φρούτα και σπόρους για το χειμώνα. Τα διατηρούσαν επίσης ως τουρσί και ως πετιμέζι.
Με το σιτάρι και τα προϊόντα που έφτιαχναν από αυτό είχαν αυτάρκεια όλο το χρόνο.
Τα σάπια ξύλα και τα άλλα άχρηστα φυσικά υλικά καίγονταν σε εθιμικές τελετές.
Για τη μεταφορά και την αποθήκευση των τροφών χρησιμοποιούσαν υφασμένα τσουβάλια, μισάλες, μαντίλια, τουρβάδες… Δεν υπήρχε το πλαστικό στη ζωή τους.
Για απορρυπαντικό χρησιμοποιούσαν στάχτη και σαπούνι που έφτιαχναν μόνοι τους από το λίπος του χοίρου. Με το δέρμα του χοίρου έφτιαχναν τσαρούχια.
Μπάλωναν τις πλεχτές κάλτσες και τα παλιά ρούχα πριν να γίνουν κουρελούδες.
Τα μικρότερα παιδιά της οικογένειας φορούσαν τα ρούχα των αδερφάδων τους.
Η πλεχτή ζακέτα ξηλώνονταν και ξαναπλέκονταν κάτι άλλο… Με το μαλλί των προβάτων τους ύφαινα φορεσιές και στρωσίδια.
Και πόσα άλλα ανακύκλωναν καθημερινά εκείνοι οι άνθρωποι...
Στη φωτο τμήμα κουρελούς. Ένα φωτογραφικό άλμπουμ γεμάτο πολύχρωμες αναμνήσεις. Γνώριμο το κάθε κουρελάκι της από τα παντελόνια τα φορέματα τα μπλουζάκια και τα ζακετάκια όλης της οικογένειας μας. Η μάνα μου αφού έκοβε σε μεγάλες λωρίδες τα παλιά ρούχα, με τα πολύ μικρά, για να μη πάνε χαμένα ύφαινε τέτοιες κουρελούδες.
