ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΖΥΜΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗ ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΗ ΓΗ
Του Θανάση Μουσόπουλου
Μέρα της Ποίησης σήμερα. Πρόσφατα έλαβα το νέο ποιητικό βιβλίο του Αυγερινού Μαυριώτη, για τον οποίο μιλήσαμε αρκετές φορές στο παρελθόν, γιατί τον θεωρούμε έναν, από τους μεγαλύτερους εν ζωή, θρακιώτη ποιητή.
Το νέο του βιβλίο έχει τίτλο «Σπαράγματα», σελ. 79, περιέχει 70 ποιήματα, εκδ. Λεξίτυπον. Θα αναφερθούμε σε άλλο δημοσίευμά μας στη συλλογή αυτή. Τώρα θα μιλήσουμε για τη συναρπαστική ζωή του, τυπική των θρακιωτών στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, αφού παραθέσουμε ένα ποίημα από τούτη τη συλλογή που μού το αφιερώνει.
ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ
Στον ποιητή Θανάση Μουσόπουλο
Τα σπίτια είναι σαν τους ανθρώπους
αναπνέουν, κοιμούνται μαζί μας,
κάθε πρωί καλωσορίζουν τον ήλιο,
τις νύχτες παίζουν κρυφτό με το φεγγάρι.
Τα σπίτια είναι σαν τους ανθρώπους,
χαίρονται όταν μας βλέπουν.
Ανοίγουν την αγκαλιά τους και μας παίρνουν μέσα.
Μας ακολουθούν στα ταξίδια μας,
μένουν μαζί μας στα ξενοδοχεία,
μας σκεπάζουν τις κρύες νύχτες του χειμώνα,
μας ακολουθούν στο δρόμο, στο περίπτερο,
μας ανάβουν το τσιγάρο, δεν μας αφήνουν μόνους.
Τα σπίτια είναι σαν τους ανθρώπους,
αναπνέουν, αγαπούν και γερνούν με τα χρόνια.
Ο Αυγερινός Μαυριώτης γεννήθηκε το 1932 στο Αμόριο Διδυμοτείχου Έβρου. Μεγάλωσε στο χωριό του κάτω από αντίξοες συνθήκες, από γονείς γεωργούς. Ο πατέρας του καταγόταν από την Καλλίπολη Ανατολικής Θράκης και η μάνα του από το Αμόριο με ρίζες από το Διδυμότειχο.
Πολύ μικρός αναγκάζεται να δουλέψει στα χωράφια δίπλα στους γονείς του, πότε σκάβοντας και σπέρνοντας και πότε βόσκοντας τα ζώα, τις Κυριακές και τα καλοκαίρια. Παιδί της κατοχής ο Αυγερινός Μαυριώτης έζησε όλη τη μαυρίλα του πολέμου και τη στέρηση εκείνων των ημερών. Με τους Γερμανούς να σπέρνουν τη φοβέρα παντού.
Καταφέρνει να τελειώσει το Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και με τη λήξη της κατοχής μπαίνει στο Γυμνάσιο Διδυμοτείχου, που γι’ αυτόν ήταν ένας αληθινός Γολγοθάς. Δοκιμάζει την πείνα, τη δίψα και την εγκατάλειψη, μένοντας μ’ άλλα παιδιά σ’ ένα εγκαταλειμμένο Εβραίικο. Τα καλοκαίρια με τις διακοπές δουλεύει στο Κεραμοποιείο με τις μικρές δυνάμεις που διαθέτει, γιατί είναι ένα ζαΐφικο παιδί χτυπημένο από την ελονοσία […] Στην Γ’ τάξη Γυμνασίου φεύγει. Ιούνιος του ΄47 παρατάει στη μέση τις εξετάσεις και μαζί με κάποιους συμμαθητές του πηδάει στο τρένο, φτάνει στην Αλεξανδρούπολη και με αρματαγωγό φτάνει στην παιδούπολη της Ρόδου. Τον περιθάλπουν γιατί είναι άρρωστος και το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς γράφεται στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο Ρόδου. Φοιτά σ’ αυτό ενάμιση χρόνο και το 49 επαναπατρίζεται για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Γυμνάσιο Διδυμοτείχου.
Τα πράγματα έχουν κάπως καταλαγιάσει. Η ζωή όμως είναι το ίδιο σκληρή και ο εφηβικός εγωισμός αντιδρά στο κατσαρολάκι με το συσσίτιο και τα αποφάγια της Ούνδρας. Τέλος παίρνει το απολυτήριο του Γυμνασίου και περνάει στην Ακαδημία Αλεξανδρούπολης!
Άλλα δυο χρόνια στέρησης και καταφρόνιας. […] Στην Ακαδημία με καθηγητή τον κ. Σέττα στα τεχνικά μαθαίνει να ζωγραφίζει, να πλάθει τον πηλό, να ταριχεύει, να βιβλιοδετεί κ.α. Παίρνει το απολυτήριο της Ακαδημίας και μετά από ένα χρόνο στρατεύεται. Μετά την απόλυσή του από το στρατό μένει για δυο χρόνια άνεργος, μέχρι που διορίζεται στην περιφέρεια Ορεστιάδος (Μικρή Δοξιπάρα). Μετατίθεται στο Γ΄. Δημοτικό Σχολείο Ν. Βύσσας και από ΄κει το 1967 στην Αττική, όπου υπηρέτησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του».
Από το 1974 αναμιγνύεται ενεργά στους πολιτιστικούς συλλόγους των Θρακών της διασποράς. Πρωτοστατεί στην ίδρυση του Πολιτιστικού Συλλόγου Διδυμοτείχου και Περιφερείας, στον οποίο προσφέρει τις υπηρεσίες του ως Γενικός Γραμματέας στην αρχή και πρόεδρος στη συνέχεια επί σειρά ετών.
Εκδίδει από το 1990 είκοσι ποιητικές συλλογές, τέσσερα βιβλία με πεζά, και τέσσερα λαογραφικά. Επιπλέον, ζωγραφίζει και πραγματοποιεί δέκα εκθέσεις ζωγραφικής σε Αθήνα και επαρχία.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ
21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019, ΞΑΝΘΗ
