ΒΟΡΕΑΣmagazin
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026
Με ξεχωριστό συμβολισμό η συνάντηση του παλαίμαχου δημοσιογράφου και συγγραφέα Παντελή Αθανασιάδη με την υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Νίκη Κεραμέως...
...στη συνεστίαση του Πολιτιστικού Συλλόγου Διδυμοτείχου και Περιφέρειας εν Αθήναις! Το τελευταίο βιβλίο βιβλίο του "Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ-Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1822" κυ6κλοφόρησς με τη χρηματοδότηση του Ιδρύματος Χαριλάου Κεραμέως, που καταγόταν από τις Σαράντα Εκκλησιές, που με την προσφυγιά τους εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη στον ομώνυμο συνοικισμό της συμπρωτεύουσας! Η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης είναι μέρος αυτής της ιδιαίτερης κληρονομιάς και είναι πολύ ενθαρρυντικό να επανασυνδέονται τα κομμάτια του Θρακικού Προσφυγικού και Διασπορικού Ελληνισμού! Μια φωτογραφία-συνάντηση πολλαπλού συμβολισμού! Στα αριστερά η δραστήρια πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Διδυμοτείχου και Περιφέρειας εν Αθήναις Σίσσυ Καζακίδου και δεξιά η Ελένη,κόρη του Παντελή Αθανασιάδη!
"Η μελέτη που παρουσιάστηκε σήμερα για τις τεχνικές δεξιότητες σε Έβρο και Ροδόπη δίνει κατεύθυνση, ενισχύει την τοπική οικονομία και ανοίγει δρόμους επαγγελματικής προοπτικής για τους νέους μας", δήλωσε ο περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης Χριστόδουλος Τοψίδης!
Στη σημερινή εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη, για την έναρξη των εορτασμών των 70 χρόνων
του Ιδρύματος Ευγενίδου.
του Ιδρύματος Ευγενίδου.Το Ίδρυμα, που ιδρύθηκε από τον Ευγένιο Ευγενίδη με καταγωγή από το Διδυμότειχο, διατηρεί διαχρονικά ισχυρούς δεσμούς με τη Θράκη.
Η μελέτη που παρουσιάστηκε σήμερα για τις τεχνικές δεξιότητες σε Έβρο και Ροδόπη δίνει κατεύθυνση, ενισχύει την τοπική οικονομία και ανοίγει δρόμους επαγγελματικής προοπτικής για τους νέους μας.
Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Πρόεδρο κ. Λεωνίδα Δημητριάδη-Ευγενίδη για τη σταθερή στήριξη και την αγάπη του για τη Θράκη, καθώς και τον Διοικητή του Ιδρύματος κ. Γκόλια Ιωάννη για τη συμβολή του στην υλοποίηση αυτού του σημαντικού έργου. Η παρουσία του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ, κ. Θανάση Κοντογεώργη, στην εκδήλωση ανέδειξε τη σημασία που έχει αυτή η πρωτοβουλία σε εθνικό επίπεδο.
Ως Περιφερειάρχης και ως άνθρωπος αυτού του τόπου, θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό κάθε βήμα που επενδύει στη γνώση και στις δεξιότητες των παιδιών μας.
Χρόνια πολλά στο Ίδρυμα Ευγενίδου και καλή συνέχεια στο έργο του.
Ferto, αυθεντικότητα και η Ελλάδα που δεν ξέρει τι θέλει να ακούγεται-Ένα εξαιρετικό κείμενο του μουσικολόγου,οργανοπαίκτη και ερμηνευτή της δημοτικής μας παράδοσης Αργύρη Κόκορη:
Κάθε φορά που η Ελλάδα στέλνει κάτι στη Eurovision, ξεσπάει η ίδια κουβέντα: «Πιάσαμε πάτο», «Δε μας εκπροσωπεί», «Πού είναι η μουσική μας παράδοση;». Φέτος, με τον Akylas και το «Ferto», ο διχασμός χτύπησε κόκκινο. Ομοφοβικό μίσος, θαυμασμός, αηδία, ενθουσιασμός, όλα μαζί. Αλλά πίσω από τις αντιδράσεις κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα: τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε «ελληνική μουσική»; Και κυρίως: σε ποια εποχή αναφερόμαστε; Στο 1850 που οι Επτανήσιοι «εξευγένιζαν» τα δημοτικά για να γίνουν αποδεκτά στα σαλόνια; Στα 1936-37 που η δικτατορία Μεταξά λογοκρίνει και απαγορεύει τα ρεμπέτικα ως «ξενόφερτα» και «τουρκοειδή»; Στα '60 που ο Καζαντζίδης ήταν «κλαψιάρης» και «αγροίκος» για τους αστούς μορφωμένους; Στα '80 που τα σκυλάδικα ήταν «ντροπή» για τη μορφωμένη Ελλάδα; Η «αυθεντική παράδοση» που επικαλούμαστε ήταν πάντα ενδεχομένως η «ντροπή» κάποιας προηγούμενης γενιάς.
Η αλήθεια είναι πως η ελληνική μουσική ιστορία δεν είναι μια ιστορία συνέχειας, είναι μια ιστορία μόνιμης σύγκρουσης για το τι «μετράει» ως αυθεντικό. Κάθε εποχή κατασκευάζει μια χρυσή εποχή τοποθετημένη πάντα μία ή δύο γενιές πιο πίσω, πάντα αρκετά μακριά ώστε η μνήμη να έχει σβήσει τις κοινωνικές εντάσεις που τη συνόδευαν. Τα ρεμπέτικα ήταν «δυσώδης μουσικός οχετός» για τους κριτικούς του Μεσοπολέμου, πριν γίνουν Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO το 2017. Τον Τσιτσάνη τον «σνόμπαραν» και τον πολεμούσαν, όπως ο ίδιος ομολόγησε, πριν γίνει εθνικός θησαυρός. Σήμερα, η ίδια λογική αποκαλεί το «Ferto» πολιτιστική κατάπτωση, χωρίς να αναρωτιέται αν ίσως βλέπουμε απλώς τη ζωντανή δημιουργία ενός νέου στρώματος πολιτισμού, όπως συνέβαινε πάντα.
Τώρα, ας μιλήσουμε για τους στίχους. Πολλοί τους διαβάζουν ως «ναρκισσιστικό flex»: ρολόγια, γιοτ, sashimi, επίδειξη πλούτου. Αλλά αυτή η ανάγνωση αγνοεί πώς λειτουργεί η αφήγηση υλικότητας στη δημοφιλή μουσική, και μάλιστα αγνοεί κάτι πολύ ελληνικό. Ο ρεμπέτης μάγκας τι έκανε; Επιδεικνυόταν, χόρευε, καπνίζοντας ναργιλέ μέσα στη φτώχεια του. Ο Akylas κάνει ακριβώς αυτό, αντεστραμμένα: μεγάλωσε χωρίς χρήματα, με άρρωστο πατέρα, η μητέρα του δούλευε μετανάστρια. Και τραγουδάει «θα φέρω», «θα πάρω πίσω όλα αυτά που μας στέρησαν». Δεν είναι ύμνος στον υλισμό. Είναι μια φαντασίωση αποκατάστασης, η ίδια «εκδίκηση μέσα από υπερβολή» που κάνει η rap κουλτούρα εδώ και τριάντα χρόνια, ριζωμένη στην τάξη και τη στέρηση.
Η Eurovision δεν είναι φεστιβάλ εθνικής κληρονομιάς, είναι pop culture arena με δική της γραμματική. Χρειάζεται hook που κολλάει σε 3 δευτερόλεπτα, σωματικότητα, «otherness» που σε κάνει να σταματήσεις, και ταυτόχρονα αρκετή οικουμενικότητα ώστε να γίνει κατανοητό χωρίς μετάφραση. Η δημοφιλής κουλτούρα (pop culture) λειτουργεί με εντελώς διαφορετικό σύστημα αξιών από την παραδοσιακή: η αξία μετριέται σε σωματική ανταπόκριση, μνημονική κόλληση, ικανότητα να λειτουργεί ως κοινωνικό νόμισμα. Ένα τραγούδι μπορεί να είναι ταυτόχρονα party anthem ΚΑΙ κοινωνικό σχόλιο. Δεν είναι αντίφαση, είναι ακριβώς η δυναμική του pop.
Στην ουσία, αυτό που πραγματικά κρύβεται πίσω από το «δε μας εκπροσωπεί» δεν είναι μουσικό ζήτημα. Είναι η μόνιμη ένταση μιας κοινωνίας ανάμεσα σε δύο εικόνες: «είμαστε κληρονόμοι αρχαίας ανώτερης παράδοσης» και «είμαστε σύγχρονη χώρα στον παγκόσμιο πολιτισμό». Η Eurovision ενεργοποιεί αυτή τη σύγκρουση γιατί είναι στιγμή δημόσιας αυτοπαρουσίασης, τι πρόσωπο δείχνουμε στην Ευρώπη. Αλλά ίσως η πιο τίμια απάντηση είναι: η Ελλάδα δεν χρειάζεται να διαλέξει. Μπορεί να είναι ταυτόχρονα ο Θεοδωράκης ΚΑΙ ο Akylas, ακριβώς όπως ήταν πάντα ταυτόχρονα ο Καλομοίρης ΚΑΙ ο Βαμβακάρης, ο Σαββόπουλος ΚΑΙ τα σκυλάδικα. Η μουσική πολιτιστική ταυτότητα δεν είναι μουσείο, είναι ζωντανός οργανισμός, και κάθε φορά που προσπαθούμε να τη βάλουμε σε βιτρίνα, χάνουμε ακριβώς αυτό που τη κάνει ζωντανή.
Εντυπωσίασε με τις χορευτικές δεξιότητες του ο Γιάννης Στανκογλου...
![]() |
| Ο
Γιάννης Στάνκογλου με την πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου
Διδυμοτείχου Σίσσυ Καζακίδου και τον βουλευτή Έβρου Σταύρο Κελέτση... |
...στην ετήσια συνεστίαση του Πολιτιστικού Συλλόγου Διδυμοτείχου και Περιφέρειας εν Αθήναις. Χωρίς άλλα σχόλια! Μιλάνε οι φωτογραφίες και για τον ίδιο και για την επιτυχία της εκδήλωσης! Εύγε!
Από την Αλεξανδρούπολη σηματοδοτήθηκε η επίσημη έναρξη των επετειακών δράσεων για τα 70 χρόνια του Ιδρύματος Ευγενίδου και συνοδεύτηκε από την ανακοίνωση σημαντικών πρωτοβουλιών που ενισχύουν το αποτύπωμα του Ιδρύματος στην τοπική κοινωνία και συμβάλλουν στη βιώσιμη περιφερειακή ανάπτυξη, με έμφαση στις δεξιότητες, την εκπαίδευση και την απασχόληση.
]
Το
2026 αποτελεί έτος-ορόσημο για το Ίδρυμα Ευγενίδου. Με αφετηρία τον
τόπο από τον οποίο ξεκίνησαν όλα και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον,
το Ίδρυμα Ευγενίδου εγκαινίασε τον Εορτασμό των 70 χρόνων προσφοράς με
την εναρκτήρια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξανδρούπολη.
Η
εκδήλωση σηματοδότησε την επίσημη έναρξη των επετειακών δράσεων και
συνοδεύτηκε από την ανακοίνωση σημαντικών πρωτοβουλιών που ενισχύουν το
αποτύπωμα του Ιδρύματος στην τοπική κοινωνία και συμβάλλουν στη βιώσιμη
περιφερειακή ανάπτυξη, με έμφαση στις δεξιότητες, την εκπαίδευση και την
απασχόληση.
Περισσότερες πληροφορίες
https://www.eef.edu.gr/.../to-idryma-eygenidou.../
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)






















