Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Όταν Ορεστιαδίτης σκηνοθέτης Χρήστος Γκαϊντατζής ανακαλύπτει στο πρόσωπο του Πασχάλη Δογρουλάκη τον πρωταγωνιστή της νέας του ταινίας...




 ...ενδιαφέρον το πολιτιστικό ρεπορτάζ, το οποίο θα έχει τη συνέχεια του με μια εκτενέστερη παρουσίαση. Μείνετε συντονισμένοι! Θα σας έχουμε νεότερα!

Τίμησε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου η Επιτροπή Αγώνα Φοιτητών Ορεστιάδας









 

Σπύρος Μουστακλής 100 χρόνια(1926-2026) από τη γέννηση του-Ένας πιστός γιος της Δημοκρατίας των Ελλήνων!

Ο Σπύρος Μουστακλής δεν ήταν «αναρχικός». Ο Σπύρος Μουστακλής δεν ήταν «ταραξίας». Και βέβαια ο Σπύρος Μουστακλής δεν ήταν επίορκος, αλλά πιστός γιος της Δημοκρατίας των Ελλήνων.
Ο Σπύρος Μουστακλής (1926–1986) υπήρξε αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και μία από τις εμβληματικότερες μορφές του αντιδικτατορικού αγώνα. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1948. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, εντασσόμενος στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Αργότερα έλαβε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ υπηρέτησε και στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα κατά τον Πόλεμο της Κορέας.
Η σημαντικότερη, ωστόσο, σελίδα της ζωής του γράφτηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ο Μουστακλής συμμετείχε ενεργά στο Κίνημα του Ναυτικού, τον Μάιο του 1973, μια οργανωμένη προσπάθεια αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και άλλων δημοκρατικών στρατιωτικών να ανατρέψουν το δικτατορικό καθεστώς. Η συμμετοχή του αυτή είχε βαρύτατο τίμημα. Συνελήφθη στις 22 Μαΐου 1973 και οδηγήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου υποβλήθηκε επί εβδομάδες σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Οι βασανιστές του επιχείρησαν να αποσπάσουν πληροφορίες για τους συναγωνιστές του, χωρίς να καταφέρουν να τον κάμψουν.
Τα βασανιστήρια προκάλεσαν σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και εγκεφαλικό επεισόδιο, με αποτέλεσμα να υποστεί παράλυση στη δεξιά πλευρά του σώματός του και να χάσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα ομιλίας. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΚΑΤ, όπου έδωσε έναν μακροχρόνιο αγώνα αποκατάστασης. Κατάφερε να ξαναπερπατήσει, χωρίς όμως να ανακτήσει ποτέ πλήρως την ομιλία του.
Ο Σπύρος Μουστακλής πέθανε στις 28 Απριλίου 1986, σε ηλικία 60 ετών, έχοντας πληρώσει με την υγεία του την αντίστασή του στη δικτατορία. Η μορφή του παραμένει σύμβολο θάρρους, αξιοπρέπειας και προσήλωσης στη δημοκρατία.
Στην Ερμούπολη της Σύρου, η προτομή του, έργο του γλύπτη Άγγελου Βλάσση, διατηρεί ζωντανή τη μνήμη ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να υποταχθεί σε ένα ανελεύθερο καθεστώς. Μια μορφή που υπενθυμίζει ότι η πίστη στην πατρίδα δεν ταυτίζεται με την υπακοή σε κάθε εξουσία, αλλά προϋποθέτει, πάνω απ’ όλα, την υπεράσπιση της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Είχαμε τη χαρά να την επισκεφτούμε πριν πολλά χρόνια (το 2015).


 ΠΗΓΗ:ΟΔΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ



Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ Του Κωνσταντίνου Α. Τριανταφυλλάκη* Ένα μυθιστόρημα για την αγάπη, τη μνήμη,τη συγχώρεση και την οικογένεια που επιλέγουμε.



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 


Από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Α. Τριανταφυλλάκη με τίτλο  Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ. 


Στο Δέλτα του Έβρου, εκεί που τα νερά ανοίγουν δρόμους ανάμεσα στις καλαμιές και τα αποδημητικά πουλιά βρίσκουν καταφύγιο, δύο άνθρωποι που έχουν χάσει την οικογένειά τους μαθαίνουν σιγά σιγά να γίνονται οικογένεια ο ένας για τον άλλο.

Όταν η ζωή του στην Αθήνα καταρρέει, ο Αλέξης καταφεύγει στο Δέλτα. Κληρονομεί ένα καλύβι, ένα ούτι κι ένα καντήλι που κρατά αναμμένη τη μνήμη. Προσπαθεί να συνηθίσει στη μοναξιά, ώσπου μια μέρα βρίσκει μέσα στις καλαμιές ένα ορφανό παιδί και το παίρνει κοντά του. Η συμβίωσή τους γίνεται με τον καιρό δεσμός. Κι όσο ο ένας μαθαίνει να στηρίζεται στον άλλο, τόσο πιο πολύτιμη γίνεται η ζωή που χτίζουν, παρόλο που και οι δυο ξέρουν πόσο εύκολα μπορεί να ανατραπεί. Γύρω τους, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, έρωτες και μυστικά περνούν από τις καλύβες, κι όσα μοιάζουν χαμένα βρίσκουν τρόπο να επιστρέψουν.

 

 

 

Τον δρόμο προς αυτόν τον κόσμο τον δείχνουν οι άνθρωποι του Δέλτα, οι καλυβίτες. Ξέρουν πότε γυρίζει ο άνεμος, πότε ανεβαίνει η θάλασσα και πότε ένα κανάλι γίνεται επικίνδυνο. Θυμούνται πού περνούσαν κάποτε τα νερά και πότε τα πουλιά ήταν περισσότερα. Ζουν στα σύνορα του κόσμου.Μέσα από τη γνώση, η είσοδος στο Δέλτα γίνεται μύηση. Στην «Γκιαούρ Αντά», με την Αίνο και τη Σαμοθράκη στον ορίζοντα, ο αναγνώστης καλείται να σταθεί για λίγο, να νιώσει τον άνεμο στα καλάμια και να ακούσει τα πουλιά, το νερό και τις ιστορίες των ανθρώπων που έμαθαν να ζουν πλάι του.

Στο σημείωμά του για το Δέλτα, ο συγγραφέας ακολουθεί τις μεταμορφώσεις του υγροτόπου. Το φθινόπωρο οι αλμυρόβαλτοι κοκκινίζουν και τον χειμώνα η ομίχλη κρύβει τις όχθες. Την άνοιξη τα αποδημητικά πουλιά ξαναβρίσκουν στα ρηχά έναν τόπο ανάπαυσης και το καλοκαίρι η γη σκληραίνει. Η ανομβρία και η χαμηλή στάθμη του νερού δοκιμάζουν την εύθραυστη ισορροπία του τόπου. Μαζί της δοκιμάζεται και η συνέχεια μιας γνώσης που οι καλυβίτες κρατούν ζωντανή με την καθημερινή τους παρουσία.

Η κυκλοφορία του βιβλίου συμπίπτει με τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από το Πρωτόκολλο των Αθηνών του 1926 για τη χάραξη της ελληνοτουρκικής συνοριακής γραμμής κατά μήκος του Έβρου. Η επέτειος φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη θέση του ποταμού στην ιστορία της Θράκης. Στις σελίδες του μυθιστορήματος, η ιστορική αυτή γεωγραφία αποκτά την κλίμακα της καθημερινής ζωής. Ο ποταμός είναι σύνορο και πέρασμα, τόπος δουλειάς και καταφύγιο. Στις όχθες του συναντιούνται άνθρωποι που κουβαλούν διαφορετικές μνήμες και αναζητούν έναν τόπο όπου μπορούν να μείνουν.

Στη Φωνή του Ποταμού, το Δέλτα γίνεται φωλιά. Όπως τα πουλιά επιστρέφουν σ’ αυτό, έτσι κι ο τόπος μάς καλεί να γυρίζουμε σε όσα μας στηρίζουν, να επιμένουμε όταν οι βεβαιότητές μας κλονίζονται, να μαθαίνουμε την ιστορία του και να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη του.Η ζωή στις καλύβες έχει το μέτρο της. Λίγα πράγματα αρκούν για να ανάψει ένα φως, να ανοίξει ένα καλύβι, να στρωθεί ένα τραπέζι, να βρεθεί  χώρος για έναν ακόμα άνθρωπο, να αποκτήσει η ζωή αξία και νόημα.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Το πρωινό φως λαμπύριζε πέρα στη θάλασσα μπροστά από την Αλεξανδρούπολη. Ο αέρας ερχόταν δροσερός, αλλά δημιουργούσε την αίσθηση ότι κουβαλούσε και κάτι άλλο, που δεν το έβλεπες ούτε το άκουγες, και σ’ αγκάλιαζε σαν μνήμη. Ο Αλέξης κάθισε στην πλώρη. Δίπλα του, με το ζόρι ανάσαινε ο Άργος – ήταν θαύμα που ζούσε ακόμη. Ο Βαλτάσαρ στάθηκε για λίγο όρθιος πριν καθίσει κι εκείνος στην πρύμνη.

─Είσαι έτοιμος, καπετάνιο; ρώτησε χαμογελώντας.

Ο Αλέξης έγνεψε καταφατικά.

─Έχω ανακαλύψει ένα μέρος, που ούτε οι παλιοί σαν κι εσένα το ξέρουν!

Χαμογέλασε πλατιά κι ύστερα του ανταπάντησε στον ίδιο τόνο:

─Η μάνα μου έλεγε: “H αλεπού εκατό ετών, το αλεπουδάκι εκατόν δέκα”!

Ο νεαρός έβαλε μπροστά τη μηχανή και πήρε κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Ένα σμάρι από πάπιες, που σκοτείνιασαν τον ουρανό, πέρασε πετώντας χαμηλά, σχεδόν πάνω από το κεφάλι τους […]

─Για τίποτα, ούτε για όλες τις ανέσεις του κόσμου δεν θ’ άλλαζα αυτές τις στιγμές, φώναξε.

Ο Αλέξης είχε κλείσε τα μάτια. Θυμήθηκε ότι εκείνες τις κρύες ώρες στη ΜΕΘ κάτι τέτοιες εικόνες είχε στο μυαλό του για να τον κρατάνε ζωντανό· να ελπίζει και να θυμάται πού ανήκει και ποιος είναι.

Ο Βαλτάσαρ άρχισε να κόβει ταχύτητα, ύστερα έκανε κάτι επιδέξιους ελιγμούς και έβαλε τη βάρκα, σχεδόν την έκρυψε, μέσα σε μια εσοχή στα καλάμια. Αριστερά, ένας πελώριος κορμός δέντρου, αλλού φαγωμένος από το νερό, αλλού ξασπρισμένος από τον ήλιο, μισός στη στεριά μισός στη θάλασσα, προσπαθούσε να εξηγήσει πού ανήκει. Μπροστά, ανοιγόταν το Θρακικό πέλαγος, στο βάθος θεόρατη η Σαμοθράκη κι ένα λευκό σύννεφο σκέπαζε την κορυφή του Σάος, λες και ήταν λάβα που περίμενε να γίνει φως.Ο Αλέξης κούνησε εντυπωσιασμένος το κεφάλι του· ναι, είχε δίκιο ο «Μικρός Ναυτίλος», αυτήν εδώ τη γωνιά δεν την είχε ανακαλύψει.

─Αυτό εδώ είναι δικό μου δημιούργημα! αναφώνησε περήφανος. Ακόμα και το δέντρο μόνος μου το τράβηξα από τη θάλασσα. Εδώ ερχόμουν όταν μ’ έχανες […]

Κάθισαν απέναντι. Για λίγο δεν μιλούσαν παρά μόνο έπιναν κρασί και δοκίμαζαν μεζέδες. Σαν πατέρας και γιος […]

─Ε, και λοιπόν; ρώτησε χωρίς πια να φοβάται την απάντηση.

─Δεν έχει “λοιπόν”, ρε μπαμπά! Εδώ μεγάλωσα, εδώ έμαθα ν’ αγαπάω! Το Δέλτα είναι σπίτι μου και συ είσαι ο μπαμπάς μου! Όπου και να πάω, εδώ θα γυρνάω! Πάντα! Πώς το ’λεγε ο μπαρμπα-Λουκάς; Το Δέλτα είναι φωλιά! Ετοιμάζει τα φτερά για τους ταξιδευτές του μέλλοντος!

Το νερό δεν απάντησε. Δεν χρειαζόταν. Κυλούσε, όπως πάντα. Όπως οι άνθρωποι που έμαθαν να ανήκουν εκεί που αγάπησαν.Και το καντήλι του μπαρμπα-Λουκά έκαιγε ακόμη, σε πείσμα των καιρών.

Όσο αντέχει η μνήμη, αντέχει κι η ζωή…»

 

*OKωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης γεννήθηκε στον Ασημένιο Εβρου, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Διδυμoτείχου, τελείωσε την Πάντειο και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ.

Από τις Εκδόσεις ΙΑΝΟS έχουν, επίσης, εκδοθεί τα παρακάτω έργα του:

«Η Εξοδος των Θρακών», 2023, Ιστορικό Μυθιστόρημα

«Μικρές Περιπλανήσεις στις Ρωγμές του Χρόνου»,2019, Μυθιστόρημα

«Μια άλλη ευκαιρία», 2017, Μυθιστόρημα

«Ημερολόγια Χαρμολύπης», 2014, Μυθιστόρημα

«Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει…», 2012, Μυθιστόρημα

 

 

 

 

Με την προσωπογραφία του Δημήτρη Μητρόπουλου η συμμετοχή του Απόστολου Ιτσκούδη στην ομαδική έκθεση "Αποδελτίωση Αθηναίων στα ψιλά" στην Ελληνοαμερικανική Ένωση στην Αθήνα!

 
 
 
 
 
 
 
 
 

ΤΟ ΠΟΣΤΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΤΣΚΟΥΔΗ:
Δημήτρης Μητρόπουλος, 2026, ακρυλικά σε χαρτί, 13Χ18 εκ.
Η συμμετοχή μου στην ομαδική έκθεση «Αποδελτίωση: Ιστορίες Αθηναίων στα ψιλά» που θα γίνει στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, σε επιμέλεια του Νίκου Βατόπουλου και της Ίριδας Κρητικού τους οποίους και ευχαριστώ θερμά.
Εγκαίνια, Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2026, 19:00.
Διάρκεια έκθεσης έως και 23 Ιανουαρίου 2027