\
Μια τέτοια τοποθέτηση δεν είναι απλώς ατυχής· είναι βαθιά υποτιμητική για μια
ολόκληρη κοινωνία που παλεύει καθημερινά απέναντι στην εγκατάλειψη, την
οικονομική ασφυξία και τη διαρκή υποβάθμιση της περιοχής.
Οι νέοι δεν φεύγουν επειδή παρασύρονται από κάποιον “σύγχρονο τρόπο ζωής”.
Φεύγουν γιατί εδώ δεν βρίσκουν δουλειές με αξιοπρεπείς αποδοχές.
Γιατί οι ευκαιρίες είναι ελάχιστες, η ανασφάλεια μόνιμη και η προοπτική σχεδόν
ανύπαρκτη. Φεύγουν γιατί βλέπουν μια περιοχή που χρόνο με τον χρόνο
αποδυναμώνεται παραγωγικά, δημογραφικά και κοινωνικά.
Ο Έβρος χάνει επιχειρήσεις, επενδύσεις και ανθρώπινο δυναμικό.
Ο πρωτογενής τομέας καταρρέει, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι πιέζονται
ασφυκτικά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις παλεύουν καθημερινά για επιβίωση.
Τα χωριά ερημώνουν, τα σχολεία κλείνουν, οι δημόσιες υπηρεσίες αποψιλώνονται
και η νέα γενιά μεγαλώνει με τη βεβαιότητα ότι για να προχωρήσει στη ζωή της
πρέπει να φύγει.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όχι το “life style”.
Και είναι ακόμα πιο ανησυχητικό ότι, απέναντι σε αυτή την κατάσταση, επιλέγεται
η εύκολη δικαιολογία αντί της αυτοκριτικής και της διεκδίκησης. Αντί να ανοίξει μια
σοβαρή συζήτηση για την ανεργία, την πληθυσμιακή συρρίκνωση, την αναπτυξιακή
στασιμότητα και την απομόνωση της περιοχής, ακούμε γενικόλογες και
επικοινωνιακές ατάκες που μεταθέτουν την ευθύνη στους ίδιους τους νέους.
Πού είναι το ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης για τον Έβρο;
Πού είναι οι πολιτικές για να παραμείνουν οι νέοι στον τόπο τους;
Πού είναι τα ουσιαστικά κίνητρα για εργασία, επιχειρηματικότητα και οικογενειακή
ζωή; Πού είναι οι παρεμβάσεις για σύγχρονες υποδομές, ασφαλείς δρόμους,
ισχυρή δημόσια υγεία, αναβαθμισμένη παιδεία και πραγματική στήριξη της
ακριτικής περιοχής;
Η Ορεστιάδα και ο Έβρος δεν έχουν ανάγκη από επικοινωνιακές διαπιστώσεις.
Έχουν ανάγκη από σχέδιο, διεκδίκηση και πολιτικές με αποτέλεσμα.
Γιατί όταν ένας τόπος αδειάζει από τους νέους του, δεν ευθύνεται ο τρόπος ζωής
τους. Ευθύνονται όσοι χρόνια τώρα αδυνατούν να δημιουργήσουν τις συνθήκες
ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να μείνουν, να εργαστούν και να ονειρευτούν στον
τόπο τους.
Οι νέοι του Έβρου δεν ζητούν προνόμια ούτε πολυτέλειες.
Ζητούν τα αυτονόητα:
δουλειά, αξιοπρέπεια, ασφάλεια και προοπτική. Και όσο η Δημοτική αρχή του
Δήμου αλλά και η πολιτική ηγεσία της χώρας με εύκολες δικαιολογίες όπως αυτή
που επικαλέστηκε ο Δήμαρχος κ. Παπαδόπουλος αρνείται να αντιμετωπίσει τη ρίζα
του προβλήματος, η περιοχή θα συνεχίσει να χάνει το πιο πολύτιμο κομμάτι της:
τους ανθρώπους της.
Με εκτίμηση
Καζαλτζής Χρήστος
