Είχα καιρό να επισκεφθώ το χωριό μου,το Σπήλαιο Τριγώνου Ορεστιάδας,με άνεση χρόνου,για να περπατήσω στη γειτονιά που μεγάλωσα και στους δρόμους του χωριού.Την ώρα που σουρούπωνε είπα να πάρω τον κάτω δρόμο και για καλή μου τύχη "έπεσα" πάνω στον κυρ-Σιδέρη,τον γιο του αείμνηστου γείτονά μας Παναγιώτη Μπεζιργιαννίδη και στον λαϊκό ποιητή και συγγραφέα παιδικών βιβλίων Στέλιο Ντουρανίδη,φίλο και συνομήλικο του πατέρα μου,που μας άφησε πριν τεσσαράμισι χρόνια.Η κουβέντα πήγε αμέσως στα παλιά και στα σημερινά.Αυτό τον κύκλο τον βίωσαν καλύτερα κι εδώ και 55 και πλέον χρόνια είμαι κι εγώ συνοδοιπόρος τους.Είναι εντυπωσιακή η πυκνότητα των πληροφοριών για τη μικρή μας κοινωνία και όλοι σε τέτοιες συναντήσεις έχουμε την ανάγκη να μάθουμε και να πούμε τα περισσότερα.Όλα όμως καταλήγουν στη σημερινή πραγματικότητα που σε γεμίζει λύπη και θλίψη.Μια κοινωνία υπό δημογραφική και πληθυσμιακή κατάρρευση.Ελάχιστα τα σπίτια που κατοικούνται και τα έθιμα του κύκλου της ζωής περιορίζονται στα ταφικά.Υπάρχουν όμως συναισθήματα κι αγάπη για το χωριό.Ίσως να υπάρχει ακόμα ελπίδα.Κόντρα στους καιρούς και τα δεδομένα,ποιός ξέρει τι μπορεί να φέρει το αύριο.Η παράδοση του κοινοτισμού ανεξάντλητη κι ένα αξεπέραστο πρότυπο για την ύπαιθρο ακόμη και στις μέρες μας.Μια πηγή πίστης και έμπνευσης.Έτσι για δώσουμε ένα τόνο αισιοδοξίας.Τη χρειαζόμαστε είτε ως άτομα είτε ως συλλογικότητες!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου