Τρεις παιδικές φίλες(Βικτωρία Ντουρανίδου-Κατερίνα Ιωαννίδου-Ελευθερία Παπαδάκη) απολαμβάνουν μια ζεστή ανοιξιάτικη μέρα και κυρίως την παρέα τους στον πευκώνα του Σπηλαίου Τριγώνου, που ήταν σημείο αναφορά στην κοινωνική ζωή των κατοίκων του χωριού και ειδικότερα των νέων.
Από το άλμπουμ της Κατερίνας Ιωαννίδου, που μου θύμισε την Ελευθερία Παπαδάκη, για την οποία είχα πολλά χρόνια να ακούσω νέα της. Ο γάμος το 1975 ήταν ένα σίγουρα διαβατήριο για τα κορίτσια του χωριού να φύγουν από το χωριό και από τη ζωή της υπαίθρου. Εκείνη τη χρονιά πρέπει να έγιναν αρκετά παντρολογήματα με στρατευμένους, που είχαν εγκατασταθεί μερικά χρόνια στο Σπήλαιο με την επιστράτευση του 1974 και μάλιστα προκαλώντας τη δυσφορία των νεότερων του χωριού, που έναντι των μεγαλύτερων στρατευμένων είχαν στα μάτια των κοριτσιών το απόλυτο μειονέκτημα. Είχαν επιχειρηθεί στη βόλτα και κάποιοι ψιλοτσαμπουκάδες αλλά μέχρι εκεί. Απλώς είχαμε αποδεχθεί την πραγματικότητα και και τη δυναμική της! Όμορφες αναμνήσεις από τα χρόνια της εφηβείας και της ενηλικίωσης που πάντα θα μας συνοδεύουν κι ευτυχώς μια φωτογραφία θα τις φέρνει στην επιφάνεια για να θυμηθούμε τις συνθήκες της εποχής και τις δικές μας πολύτιμες εμπειρίες!
Λογικά η φωτογραφία θα πρέπει να είναι του φωτογράφου του Σπηλαίου Κώστα Χαραλαμπίδη, αν και ένα διάστημα και ο Θεμιστοκλής Ψειράκης είχε ασχοληθεί και με τη φωτογραφία, πριν ασχοληθεί αποκλειστικά με το μηχανουργείο και τα αγροτικά μηχανήματα.
Σταύρος Παπαθανάκης
Τί όμορφα χρόνια αλήθεια!όντως παντρευθήκανε αρκετές κοπέλες με στρατιώτες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρωτοστάτης ο έρωτας σίγουρα, αλλά και η τάση του φυγείν από την κλειστή και καταπιεστική (ως προς τις ηθικές αρχές)κοινωνία.
Εγώ πάντως τη γλύτωσα!