Τα ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ του 1955, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ήταν το δεύτερο αλλά αυτή τη φορά τελειωτικό χτύπημα των Ρωμιών της Πόλης, που προκάλεσε τη φοβερή συρρίκνωση τους, από την οποία δεν πρόκειται να συνέλθει ποτέ το ελληνικό στοιχείο κι ούτε να ανακτήσει τις υλικές συνθήκες ύπαρξης του. Μια απίστευτη βαρβαρότητα των μηχανισμών του τουρκικού κράτους, που 55 χρόνια μετά, θα έπρεπε να βρίσκεται στη διεθνή επικαιρότητα για την παγκόσμια καταδίκη της από τα όργανα της διεθνούς κοινότητας. Μια ευκαιρία για την ίδια την τουρκική κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις της να συγκρουστούν και να διαχειριστούν ένα σκοτεινό κεφάλαιο της πρόσφατης ιστορίας τους, αν θέλουν τον ουσιαστικό και λυτρωτικό εκδημοκρατισμό της για να γίνουν μια δημοκρατία των εθνών, εθνοτήτων, λαοτήτων και του πολιτισμού. Είναι βέβαιο ότι αυτές υπάρχουν και όσο περνάει ο καιρός θα γίνονται ακόμη ισχυρότερες. Είναι ο μοναδικός δρόμος που εγγυάται την δημοκρατική απελευθέρωση της τουρκικής κοινωνίας και των ιστορικών εθνών και λαών της, που μπορεί να αποτελέσει ένα σύγχρονο συνεκτικό πλαίσιο για το πολυπολιτισμικό, πολυθρησκευτικό και πολυεθννικό μωσαϊκό της!
Τα ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ του 1955 όσο κι αν επιχειρούν οι περισσότεροι αναλυτές να τα συσχετίσουν με τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις και την όξυνση τους είναι λάθος, γιατί ουσιαστικά συγκαλύπτουν τη βαρβαρότητα που επιφύλαξε το τουρκικό κράτος στους αλλοεθνείς και αλλόδοξους πολίτες του. Δεν μιλάμε για μεμονωμένα εγκληματικά περιστατικά, που δυστυχώς υπήρξαν και από ελληνικής πλευράς, που πυροδότησαν δυσμενέστερες συνέπειες για τους Ρωμιούς και την Κύπρο και πήγαν τις εθνικές μας διεκδικήσεις στα τάρταρα. Με τα ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ του 1955 έχουμε την υλοποίηση ενός κύματος μαζικών προγραφών για την τελική λύση όχι μόνο της πληθυσμιακή αλλά και της οικονομικής παρουσίας των Ρωμιών της Πόλης, που διέθεταν ακόμη σημαντικούς οικονομικούς πόρους και πολύ δυνατά περιουσιακά στοιχεία, που σε βάθος χρόνου θα μπορούσαν να έχουν συμβάλλει στην αναγέννηση του ελληνικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης. Κι αυτό δεν θα ήταν πρώτη φορά που θα συνέβαινε. Με τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων χάθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της εναπομείνασας αστικής τάξης, ήταν ένα μεγάλο πλήγμα στην κοινωνική ζωή και την κοσμοπολίτικη ταυτότητα της Πόλης. Όταν όλα αυτά απασχολούν όλο και περισσότερους ανθρώπους στη γειτονική χώρα, είναι αδιανόητο η Ελλάδα να μην προχωράει στην ανάληψη πρωτοβουλιών διεθνούς εμβέλειας, που έχει μόνο να κερδίσει και να ενισχύσει νέα δίκτυα και συμμαχίες σε ένα εξαιρετικά ρευστό διεθνές περιβάλλον!
Σταύρος Παπαθανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου