Τον συνάντησα προχθές κατά την επίσκεψη μου στο χωριό, στην αυλόπορτα του σπιτιού του και να ασχολείται με κάτι για να περάσει η ώρα του. Ένας άνθρωπος που είναι συνηθισμένος να δουλεύει μια ολόκληρη ζωή, δεν σταματάει ποτέ να εργάζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Από πολύ παλιά από τότε που βιαζόμουνα να ενταχθώ στον κόσμο των ενηλίκων, είχα μια σχέση οικειότητας μα τον κυρ-Νίκο ως ο "συμπεθεράκος", καθώς ήταν ξάδερφος του συγχωρεμένου μου θείου Χρήστου Τσιακπινίδη, συζύγου της συγχωρεμένης θείας μου Ευγενίας, αδελφής του συγχωρεμένου πατέρα μου Γεωργίου Παπαθανάκη. Για πάνω από εξήντα χρόνια ασχολήθηκε με το κοπάδι του και την τυροκομία έχοντας δίπλα του ακούραστη συνοδοιπόρα την κυρα-Αλεξάνδρα. Πρόσχαρος και καλοσυνάτος ακόμη κι όταν επέστρεφε με το κοπάδι του μετά από μια κοπιαστική ημέρα, είχε διάθεση να σου μιλήσει και να ανταλλάξει μαζί σου όχι απλά τυπικές κουβέντες. Η εικόνα όμως από το ωραίο ζεϊμπέκικο του στο πανηγύρι του Σπηλαίου Τριγώνου Ορεστιάδας, πριν μερικά χρόνια, υπογραμμίζει τις χορευτικές του επιδόσεις και πάνω απ΄όλα την ψυχική του διάθεση, όταν χορεύει. Ήταν ένας από τους χορευτές, παρά τα 80 και πλέον οδεύοντας προς τα 90, που ξεχώριζαν στο πανηγύρι. Είναι ένα μέρος των αναμνήσεων από το πανηγύρι, που ακόμα κι όταν θα σταματήσει, θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν και να αναζωογονούν τη συλλογική μας μνήμη και συνείδηση της κοινότητας μας!
Σταύρος Παπαθανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου