Εκατόν σαράντα χρόνια(1880-2020) Ελληνο-Βουλγαρικών σχέσεων συμπληρώνονται φέτος αλλά η υγειονομική απειλή διαμόρφωσε μια τέτοια πραγματικότητα, που δεν επιτρέπει ανοιχτές εκδηλώσεις, τις οποίες θα διοργανώσουμε κάτω από καλύτερες συνθήκες! Αυτά τα 140 χρόνια ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία δεν ήταν και τα ευκολότερα και ειδικά τα χρόνια του μακεδονικού Αγώνα ήταν άκρως αιματηρά, αφού και οι δύο χώρες διεκδικούσαμε τη Μακεδονία. Χωρίς τη Μακεδονία η Ελλάδα θα ήταν ένα διαφορετικό κράτος και βεβαίως η Βουλγαρία με τη Μακεδονία θα ήταν ένα πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος! Το τελευταίο σοβαρό και μάλιστα θερμό επεισόδιο και με νεκρούς και από τις δύο πλευρές ήταν το περιστατικό στη Νησίδα Γ΄το 1952 αλλά δεν πήρε έκταση και γρήγορα ξεχάστηκε, γιατί αυτό επέβαλαν και οι συσχετισμοί της εποχής, να μην πάρει ευρύτερες διαστάσεις! Από τότε οι Ελληνο-Βουλγαρικές σχέσεις βαίνουν διαρκώς βελτιούμενες.
Μεγάλη στιγμή για την περιοχή ήταν η διάνοιξη των ελληνο-βουλγαρικών συνόρων το 1988, πριν 32 χρόνια, με μια πρωτοφανή συμμετοχή του κόσμου, αν και οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες, εντούτοις οι κάτοικοι της περιοχής αντιλαμβάνονταν ότι ζούσαν ένα σημαντικό γεγονός, που τους αφορούσε.
Πρωταγωνιστής της διάνοιξης του συνοριακού σταθμού Ορμενίου-Σβίλενγκραντ ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας, ένας μετρ της εξωτερικής πολιτικής και θιασώτης των βαλκανικών ανοιγμάτων. Μετά από 22 χρόνια, το 2010, θα εγκαινίαζε με τον Βούλγαρο ομόλογο του Γκιόργκι Παρβάνοβ τη δίοδο Κυπρίνου-Ιβαήλοβγκραντ.
Μπορεί να υπάρχουν ποικίλα προβλήματα στην οικονομία της περιοχής από το άνοιγμα των συνόρων, τόσο προς τη Βουλγαρία όσο και προς την Τουρκία, αλλά ελάχιστοι κάτοικοι θα ήθελα να ξαναγίνει μια περιοχή κλειστών συνόρων.
Η διασυνοριακότητα μπορεί να αποτελέσει μια πρόκληση-ευκαιρία για την περιοχή αλλά στην παρούσα φάση η προοπτική μοιάζει ένα μακρινό σενάριο λόγω του ασταθούς, απρόβλεπτου και επικίνδυνου γείτονα, της Τουρκίας.
Σταύρος Παπαθανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου