Όταν ο πρωθυπουργός του Αττίλα Μπουλέντ Ετσεβίτ έτρεφε φιλειρηνικά αισθήματα για την Ελλάδα και τους Έλληνες!

ΟΤΑΝ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ ΜΠΟΥΛΕΝΤ ΕΤΣΕΒΙΤ

ΕΤΡΕΦΕ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

 

Τουρκοελληνικό ποίημα

 

Στην ξενιτιά μονάχα ο Τούρκος νοιώθει

τον Έλληνα πως έχει αδελφό,

τραγούδι σαν ακούει Ελληνικό

αλλάζει τότ’ ο Τούρκος απ’ την Πόλη.

 

Θυμώνουμε και βρίζουμε με πάθος

κι ας είμαστ’ ως τον θάνατο εχθροί

αγάπης σπίθας έμεινε στερνή

καλά κρυμμένη στης καρδιάς το βάθος.

 

Τι κι αν δεν είμαστ’ απ’ το ίδιο γένος 

και ίδιο αίμα μέσα δεν κυλά

αγέρας ο ίδιος γύρω μας φυσά

που μας ενώνει μέσ’ στο ίδιο μέρος.

 

Θερμόαιμοι από τον ίδιο ήλιο κ

αι απλοχέρηδες απ’ τη βροχή

που πέφτει ίδια στις πατρίδες  ’κει

και δίνει στις καρδιές πλατύ το γέλιο.

 

Τα λάθη μας οφείλονται στα πάθη

που είναι ίδια στους λαούς τους δυό.

Καρπός από το ίδιο το νερό,

το ίδιο κλίμα και την ίδια αγάπη.

 

Αυτή που μας ενώνει μπλε μαγεία

μια θάλασσα ζεστή και καθαρή,

που στις ακτές της ζούνε δυο λαοί

ζητεί χρυσό αιώνα δίχως βία.

 

Μπουλέντ Ετσεβίτ  Λονδίνο 1947

 

 

Τα σχόλια του Γιάννη Μαγκριώτη

 

1.            Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε το 1953 σε τουρκικό περιοδικό και περιελήφθη σε έκδοση ποιημάτων του Ετσεβίτ μεταφρασμένων στα γερμανικά που κυκλοφόρησε στη Γερμανία το 1978 με τίτλο «Ich meisselte Licht aus Stein» (Σμίλευσα φως από την πέτρα). Από τη συλλογή αυτή μεταφράσαμε στα ελληνικά το φιλειρηνικό ποίημά του, έργο της νεότητας και καρπός της ξενιτιάς. Τότε τον συγκινούσανε τα ελληνικά τραγούδια που άκουγε, έτρεφε φιλικά αισθήματα για την Ελλάδα και ήταν κατά της βίας. Αυτό δεν τον εμπόδισε 27 χρόνια αργότερα σαν πρωθυπουργός της Τουρκίας να διατάξει την εισβολή στην Κύπρο με τις τραγικές συνέπειές της.  Επί πρωθυπουργίας του επίσης για πρώτη φορά διατυπώθηκαν οι αντίθετες με τα διεθνή νόμιμα διεκδικήσεις της Τουρκίας επί της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.

2.            Το ποίημα αυτό προκάλεσε πολλά προβλήματα και ενοχλήσεις στον Ετσεβίτ. Κατά τη συζήτηση που έγινε στην Τουρκική Βουλή στις 18 Ιουνίου 1974, κατηγορήθηκε για προδότης γιατί κατά την άποψη των Τούρκων βουλευτών είναι προδοσία η επίδειξη ανθρωπίνων αισθημάτων και όχι μίσους. Ο Ετσεβίτ βρέθηκε σε δύσκολη θέση και απολογήθηκε για το παραστράτημά του δικαιολογούμενος ότι «όταν έγραφε το ποίημα δεν ησχολείτο με την πολιτική και όταν σκεπτόμαστε τα συμφέροντα του Έθνους μας πρέπει να γνωρίζουμε ότι ουδέποτε γινόμαστε αιχμάλωτοι των συναισθημάτων μας».

3.            Η περίπτωση του κ. Ετσεβίτ είναι ακόμα μια επιβεβαίωση ότι πολλές φορές υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ των λόγων που εύκολα λέγονται και των έργων που διαψεύδουν τα υποκριτικά λόγια και τις ελπίδες.

4.            κατά τη διάρκεια της εισβολής του Αττίλα ο Ετσεβίτ δήλωσε ότι δεν έβλεπε οι ενέργειές του να βρίσκονται σε αντίφαση με τα αισθήματα αδελφοσύνης που εκφράζει το ποίημά του. Διερωτάται κανείς τι επιπλέον μπορούσε να συμβεί εάν αντί «των αισθημάτων αδελφοσύνης προς τους Έλληνες»διακατεχόταν από μεγάλο μίσος.

.........................................................................................................................................................

Το παραπάνω θέμα είχε δημοσιευτεί στον "ΒΟΡΕΑ"(τεύχος 19) τον Δεκέμβριο του 2006, πριν 15 χρόνια!