Εντυπωσιακές οι εναλλαγές που μας προσφέρει ο αγαπητός συνεργάτης και φίλος Σωτήρης Μπέδρελης και πολύ γρήγορα μας μεταφέρει από το τοπικό στο εθνικό και στο παγκόσμιο σε ρυθμούς…βέρτιγκο! Ο τοπικός τύπος έχει την τιμητική με ιδιαίτερη αναφορά στον Γιάννη Λασκαράκη, το βιβλίο του «ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ». το οποίο παρουσιάστηκε στη Νέα Ορεστιάδα στις αρχές του κι ο απόηχος από την καλή εκδήλωση παρουσίασης του στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ορεστιάδας συνεχίζεται και προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις και συζητήσεις! Είναι μια ακόμη εξαιρετική στιγμή για την τοπική δημοσιογραφία και τους ανθρώπους της. Η δε συζήτηση για τη σχέση αποκτάει μια νέα και ενδιαφέρουσα επικαιρότητα.
Ένα θέμα που άνοιξε στη Γερμανία και την Ευρώπη από τη δεκαετία του 1920 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα! Κλασικό του είδους του είναι το βιβλίο του Egon Erwin Kisch “Klassischer Journaismus-Meisterwerke der Zeitung”, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει στην Πράγα το 1923, πριν 99 χρόνια, ενώ σε νεότερη έκδοση το 1982μ πριν 40 χρόνια, στο Ανατολικό Βερολίνο. Στον πρόλογο του ο on Erwin Kisch γράφει: «… Η ιστορία της δημοσιογραφίας θα πρέπει να κατανοηθεί ως ένας καθρέφτης των μεγάλων πνευματικών αγώνων… Όλοι οι πνευματικοί αγώνες της νεότερης ιστορίας, από τη Μεταρρύθμιση ως την Ψυχανάλυση, από τον αγώνα ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας ως τον εξπρεσιονισμό, υποστηρίχθηκαν σε εκατομμύρια στήλες εφημερίδων, από τα ονόματα, τα οποία από τους αιώνες μας έμειναν, δεν λείπει κανένα μεταξύ των συγγραφέων τέτοιων άρθρων, κανένα εκ των φιλοσόφων, των ηθικών, των ποιητών, τβν καλλιτεχνών, των επαναστατών και των μεταρρυθμιστών και των στρατηλατών».
Με τα «Χαμένα Όνειρα» ο Γάλλος συγγραφέας Ονόρε Ντε Μπαλζάκ τα ωραιότερα κείμενα που γράφτηκαν ποτέ για τη δημοσιογραφία και την τυπογραφία. Ο Τίτος Πατρίκιος που υπηρέτησε ταυτόχρονα τη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία γράφει στο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ: «…ο δημιουργός της γιγάντιας «Ανθρώπινης Κωμωδίας»…ένα κυκλώπειο πεζογραφικό έργο που ξεπερνάει τους 100 τίτλους». Ο ίδιος ο Ονόρε Ντε Μπαλζάκ γράφει στο βιβλίο του: «Να είσαι δημοσιογράφος είναι να είσαι ανθύπατος στη δημοκρατία των γραμμάτων…Η δημοσιογραφία είναι μια κόλαση, μια άβυσσος παρανομιών, ψεμάτων και προδοσιών που δεν μπορούσαμε να μην τη διασχίσουμε και από όπου δεν μπορούμε να βγούμε αγνοί παρά αν μας προστατεύει-όπως τον Δάντη-η θεϊκή δόξα του Βιργίλιου».
Ο Βίκτορ Ουγκώ μας δίνει μια περιγραφή-ντοκουμέντο της εποχής του. Στο ΠΑΓΚΟΣΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ο Φίλιππος Δρακονταειδής γράφει: «…ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος του γαλλικού ρομαντισμού, ανανεωτής της ποίησης, του μυθιστορήματος και της σκηνικής δημιουργίας…Το 1862 κυκλοφορούν «Οι Άθλιοι-Les Miserables», «κοινωνικό ευαγγέλιο», όπως αποκλήθηκε, μυθιστόρημα, που δημιούργησε σχολή και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την αδικία, την αστική μισαλλοδοξία και το φαρισαϊσμό…Ο Ουγκώ είναι ο άνθρωπος «που συνοψίζει το 19ο αιώνα», ‘ο[ως γράφει ο φιλόσοφος Σαρλ Ρενουβιέ. Και αφήνει ανεξίτηλα ίχνη σ’ έναν κόσμο που εξέρχεται από τη μοναρχία της αριστοκρατίας, αναζητώντας τη δημοκρατία».
Για τον γεννημένο το 1812, πριν 210 χρόνια, «κορυφαίο»-όπως γράφει στο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ο Σάββας Πατσαλίδης-«Άγγλο μυθιστοριογράφο της Βικτωριανής εποχής με τεράστιο έργο, που εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι ιδιαίτερα αγαπητό σε ολόκληρο τον κόσμο». Ο δε Egon Erwin Kischστο βιβλίο του «Κλασική δημοσιογραφία-Τα αριστουργήματα της εφημερίδας» γράφει: «Θεματικά κανένας δεν αντιγράφηκε τόσο πολύ όσο ο δημοσιογράφος «Μποζ». Ο τοπικός επιφυλλιδογράφος κάθε πόλης προσπάθησε με λιγότερη ή περισσότερη ικανότητα να υιοθετήσει το θεματολογικό ύφος των «Σκιαγραφημάτων του Λονδίνου», Ούτε η ποίηση στην καθημερινότητα, ούτε οι τραγωδίες στο Γραφείο Εργασίας και στην αίθουσα του δικαστηρίου, ούτε οι κωμωδίες που διαδραματίζονταν στην αγορά, είναι τα στοιχεία που προσδιορίζουν το μέγεθος του Τσαρλς Ντίκενς: αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι η απίστευτα οξεία διορατικότητα κοινωνικών μηνυμάτων και η οξυδέρκεια με την οποία και ο τεκμηριωμένος τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτει την κοινωνική σκληρότητα των αξιότιμων έντιμων κυρίων και των διοικούμενων από αυτούς θεσμών». Την αίσθηση όμως της ολότητας των παθών του καιρού του και την έφεση για την ανακατασκευή τους θα την αποκτήσει ως ρεπόρτερ στην «The True Sun», στην «Morning Chronicle» και στο «Monthly Magazine», αρχικά ως κοινοβουλευτικός συντάκτης και από τον Αύγουστο 1834, σε ηλικία 24 ετών ως ταχύτατα διάσημος ηθογράφος «Μποζ».
Ο κορυφαίος εκπρόσωπος της λογοτεχνικής γενιάς του 1880 Κωστής Παλαμάς στα «ΑΠΑΝΤΑ» του γράφει: «…ποτέ δεν το ξεχώρισα και ποτέ δεν το διέκρινα από την άλλη μου κι από την όλη μου, την πλατειά, την πολύτροπη, τη δημοσιογραφική εργασία, όσο κι αν ξενίζονται εκείνοι που ξεχωρίζουν και που κλειδώνουν σε ιδιαίτερα συρτάρια κάθε είδους πνευματική δημιουργία. Καθεμιά πολυπρόσωπη, πολυώνυμη, από τις αριστοκρατικότερες ως τις δημοκρατικότερες. Είμαι δημοσιογράφος και δεν το παρατρέχω, ούτε μπορώ να το λησμονήσω το γένος μου…Γνωρίζουμε κι από την ιστορία πως και οι δεινότεροι που συμβολίζουν τον πνευματικό κόσμο περάσανε συχνά από τη δημοσιογραφία. Και το δημοσιογράφο μπορεί να τον εμποδίζει, καθώς γίνεται σε όλες τις ενέργειες, το περπάτημα του, αλλά η δημοσιογραφία είναι άσκηση που του ρίχνει όλα τα προσκόμματα για να τα περάσει. Έρχονται στιγμές που στην εξέλιξη κάθε διανοητικού χαρίσματος ο δημοσιογράφος βρίσκεται μπροστά. Θα ήτανε περιττό να σημειώσω πως και σ’ αυτή την Αθηναϊκή δημοσιογραφία περάσανε λογοτέχνες και δημοσιογράφοι που δοξάζονται».
Σημαντικές είναι οι παρουσίες των εβριτών λογοτεχνών στη δημοσιογραφία και περιορίζω την αναφορά μου μό σ’ αυτούς, γιατί ο κατάλογος των εκπροσώπων μας από όλη τη Θράκη θα πολύ μεγάλος. Από τη γενιά του 1930οι Κώστας Θρακιώτης και Τριαντάφυλλος Πίτας, ο Νίκος Κυτόπουλος, Ιάσων Ιωαννίδης, Δέσπω Καρούσου, Χρήστος Πολυχρονίδης, Παντελής Αθανασιάδης, Σταυρούλα Αρβανιτίδου, Βαγγέλης Μπαλίκος(σ.σ. Σωτήρη, ο Βαγγέλης συνδεόταν με τον Κώστα Καίσαρη και μπορεί να σου δώσει την οποιαδήποτε πληροφορία), Θανάσης Δημοσχάκης(στον προαστιακό τύπο της Αθήνας), Γιώργος Τσιματσίδης(στην εποχή των νέων τεχνολογιών). Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο ο αγαπητός μας μετρ του γραπτού λόγου σε πολλά είδη του Γιάννης Ξανθούλης, που έχει γράψει τη δική του ιστορία στη νεοελληνική λογοτεχνία με τα μυθιστορήματα του, τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο και κυρίως με τη συνεργασία του με την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», όταν η αναγνωσιμότητα της ξεπερνούσε τους 600.000 αναγνώστες καθημερινά, ενώ τη δεκαετία του 1980 με τον Λάκη Λαζόπουλο και τις επιθεωρήσεις τους έσπαγαν ταμεία στο Θέατρο «ΒΕΜΠΟ»(άλλη μια μεγάλη μορφή της Θράκης, από την Καλλίπολη, μια μεγάλη ερμηνεύτρια, που σφράγισε την ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940)! Ο Ορεστιαδίτης Νίκος Χατζηνικολάου είναι ο κορυφαίος τηλεοπτικός παρουσιαστής της 30ετίας με την εμφάνιση του ιδιωτικού ραδιόφωνου και της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης, με καθημερινή παρουσία στα ερτζιανά και στην εβδομαδιαία Realnews. Η συνεισφορά των εβριτών είναι μεγάλη και αξιομνημόνευτη. Και μόνο η ανάγνωση του τίτλου του λευκώματος Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ 1890-2010, της Ολυμπίας Μ. Πατέλη και του Μιχάλη Ε. Πατέλη, τα λέει όλα. Ξεπεράσαμε τα 130 χρόνια πλέον! Το λεύκωμα αυτό κυκλοφόρησε το 2010, πριν 12 χρόνια, με την χρηματοδότηση του Νομαρχιακού Διαμερίσματος Έβρου της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης-Έβρου.
Ειδικής αναφοράς χρήζει ο θεσμός του Δημοσιογραφικού Συνεδρίου της Σαμοθράκης με εισηγητή τον Βασίλη Κάργα και συνοδοιπόρο την Μαρία Τολούδη από το Γραφείο Τύπου της Νομαρχίας Έβρου! Τα 1999, στο 8ο Δ.Σ.Σ. η εισήγηση μου αφορούσε «Το λογοτεχνικό τοπίο στη δημοσιογραφία» και την ανάδειξη της προσφοράς των Θρακών στο χώρο του Τύπου και της λογοτεχνίας». Την εισήγηση αυτή την είχε παρουσιάσει ο «ΒΟΡΕΑΣ» στο 1ο τεύχος τον Ιούνιο του 2005, πριν 17 χρόνια!
Πνευματικός ογκόλιθος της εποχής μας, ο φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1922, πριν 100 χρόνια, και πέθανε στο Παρίσι το 1997, πριν 25 χρόνια, με το περιοδικό του Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα άσκησε μεγάλη επιρροή στους νέους φοιτητές της γαλλικής πρωτεύουσας και μπορεί να θεωρηθεί ως ένας ιδεολογικός και πνευματικός καθοδηγητής του κινήματος του Μάη του 1968, που επηρέασε καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Όπως, άλλωστε μου είχε πει σε μια συνέντευξη του ο «κόκκινος Ντάνι», ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, «Οι Πράσινοι είναι ένα κίνημα στην παράδοση του Μάη του 1968»!
Για τα 100 ΧΡΟΝΙΑ(1922-2022) ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ μπορούν να αναληφθούν ποικίλες πρωτοβουλίες, σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο!
Τα βιώματα από τον στρατό υπογραμίζουν εμπειρίες διακρίσεων και διχασμού, που ήταν μια κυρίαρχη συνιστώσα της μεταπολεμικής μας πραγματικότητας, η οποία δεν θα αλλάξει παρά τα ελπιδοφόρα μηνύματα της μεταπολίτευσης την ορμή της οποίας κατάφερα να απορροφήσει το ανθεκτικότατο πελατειακό κομματοκρατικό κράτος που αποδείχθηκε εφτάψυχο!
Κι εκεί που ο Χιλμπέρτο Χερέρα(ο Κουβανός προπονητής της εθνικής ομάδας βόλεϊ) επισκεπτόταν τη Νέα Ορεστιάδα λόγω του Αθλητικού Ομίλου Ορεστιάδας(Α.Ο.Ο.), μας κολάκευαν έτι περαιτέρω τα λόγια του για των σωματότυπο των δικών μας αθλητών της πετοσφαίρισης, που μοιάζουν μ΄αυτόν των παικτών του βόλεϊ στην Κούβα! Ήταν από τις ωραίες στιγμές του τοπικού βόλεϊ που έγινε μέρος της εθνικής και ευρωπαϊκής αθλητικής πραγματικότητας. Άλλωστε εκεί στις κερκίδες του παλιού κλειστού γηπέδου γεννήθηκε το ωραιότερο σύνθημα, που μπορεί να είναι το σύνθημα του αιώνα, όταν του χρόνου, το 1923, θα συμπληρώνονται τα 100 ΧΡΟΝΙΑ(1923-2023) ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ!
Πάντως οι ιστορίες από το στρατό είναι ούτως ή άλλως ξεχωριστές, όταν του δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσει τον Ορεστιαδίτη αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας, τον πτέραρχο Θωμά Μήτσανα, τον επίσης γιατρό Λεωνίδα Γρηγοράκο, που στα χρόνια του κορονοϊού αποδείχθηκε ένα ιατρικό φαινόμενο λόγω της μακράς νοσηλείας του! Αρκετά χρόνια μετά την απόλυση τους ο πανίσχυρος παράγοντας των εκσυγχρονιστών θα έδειχνε την μεταλλαγμένη συμπεριφορά, όταν κινούσε σχεδόν όλα τα νήματα στην περίοδο του Κώστα Σημίτη. Και τότε διερωτάσαι, γιατί η εξουσία αλλάζει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους, που σε άλλες συνθήκες γίνονται από αρνάκια λύκοι και το αντίθετο! Κι επειδή τα πολιτικά εργαλεία δεν μας δίνουν και πολλά ερμηνευτικά βοηθήματα για να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς αλλοτρίωσης των προσωπικοτήτων, κάτι σαν Τζέκυλ και Χάιντ! Και κάνεις τον σταυρό σου, ευτυχώς δεν κοιτάξατε για βοήθεια στα αστέρια , στο Λεφάκη και την Πατέρα, και αναζητήσατε τους μαθητές της Σχολής της Ψυχανάλυσης, που θεμελίωσε ο Αυστριακός Ζίγκμουντ Φρόυντ! Τι,μας λέει, λοιπόν, κατά τον Θανάση Τζαβάρα, στο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ: «Ο Αυστριακός νευρολόγος και ψυχίατρος θεμελίωσε την Ψυχανάλυση, δηλαδή τη θεωρία για την οργάνωση και λειτουργία του ανθρώπινου Ψυχισμού, που στηρίζεται στην ύπαρξη του Ασυνείδητου, καθώς και στην θεραπευτική μέθοδο που επιδιώκει την αποθεραπεία με την συνειδητοποίηση και την ανάλυση των ασυνείδητων επιθυμιών».
Κι επειδή «ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ» όλα κινούνται με τα δέκατα του κίτρινου πυρετού και όλα μετριούνται με τα μπαούλα του παστωμένου χρήματος ή χρυσού σας συνιστούμε να δείτε την ταινία του Σέρτζιο Λεόνε, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του «σπαγγέτι γουέστερν», την ταινία του «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος) του 1966, με πρωταγωνιστές τους Κλιντ Ίστγουντ, Λι Βαν Κλιφ και Ιλάϊ Γουάλακ και σε μουσική Έννιο Μορικόνε και την αναζήτηση του μπαούλου με το χρυσάφι! Έτσι κι αλλιώς η κατάκτηση του πλούτου γίνεται πιο εύκολα με την κλοπή ή τη ληστεία! Από τα χρόνια της Άγριας Δύσης και πολύ παλαιότερα αλλά και στο παρόν αυτό ήταν και παραμένει κανόνας!
…………………………………………………………………………………….
* ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ *
Παρασκευή 21 Ιανουαρίου ‘22
Νέα Ορεστιάδα
Αγαπητέ φίλε Γιάννη Λασκαράκη,
Δες πόσο εύκολα μπορεί κάποιος που θέλει να προβεί σε μια τρανταχτή κίνηση υψηλού συμβολισμού, να εκμεταλλευθεί με τον καλύτερο τρόπο την εκπληκτική αυτή σύγχρονη παγκόσμια συγκυρία. Και να βγει επιτέλους έξω απ΄ το καβούκι του και να αρχίσει να τακτοποιεί όλους του «δεδηλωμένους Άννα, Καϊάφα και λοιπούς μαγίστρους… Κι όλα αυτά τα συγκλονιστικά μεγέθη να εκτοξεύονται σαν τα πυροτεχνήματα πάνω στον Παρθενώνα (όπως τότε στο "Μιλλένιουμ…") εξαιτίας ενός πολύ απλού, ενός πολύ .. «απτού» παγκόσμιου υγειονομικού φαινομένου, αυτού της πανδημίας του Covid-19 και να μου επιτρέψεις να βάζω τις λέξεις στα εισαγωγικά που εγώ θέλω….
Διότι, απ’ τη μια μεριά, ο Βίκτορ Ουγκώ είχε πει πως «τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ΙΔΕΑ που έχει έρθει η ώρα της» κι απ’ την άλλη ο Zίγκμουντ Φρόυντ προσυπογράφει το ξαφνικό μου θάρρος λέγοντας «Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες να τα ζήσεις ΑΠΛΑ, θα σου φαίνονται τα πιο ωραία, τα πιο … σύνθετα». Δηλαδή, επί εβδομήντα (70) συναπτά έτη (plus, η έκφραση του συρμού..) έπρεπε να παίρνω… λογοτεχνικές άδειες, να ερωτώ τους συνήθεις δοκησίσοφους των θρακικών τεκταινομένων, τους ειδήμονες της μικροπολιτικής τοπικής μπροσούρας και των ανθυπασπιστών όλων τον εντόπιων κλαδικών, άντε και όλου του φάσματος του δημοκρατικού τόξου. Κι όπως θα δείτε παρακάτω «Μεθόριος» 26 Ιανουαρίου του 2000 όπου επιχειρούσα και τότε να πω κι εγώ τις απόψεις μου αλλά ήταν η εποχή, που όλα μα όλα, έρχονταν απ’ το κέντρο σε …δύσπεπτες φύσιγγες, που απλά μας τις παρουσίαζαν σε κεντρικά ξενοδοχεία (με πλούσια … βουτήματα, είν’ αλήθεια και αναψυκτικά χωρίς αέρια). Και για μας, που είμασταν κάπως … ανένταχτοι, οι φύσιγγες εκείνες μας φαίνονταν τόσο δυσνόητες, τόσο έξω απ’ την …μόρφωσή μας, που μας κόβονταν και η διάθεση απλών διευκρινιστικών ερωτήσεων!
Αλλά, τι ατυχία: για όλους εκείνους που μας δίδασκαν με τον χάρακα: Έπεσαν στην δική μου, την ξεχωριστή περίπτωση και δεν κομπορρημονώ: Μπορεί τότε να φαινόμουν ένα πειθήνιο, άβουλο, απροσανατόλιστο, αποχαμένο ανθρωπάκι, ένας βλάκας idiota stupido, stolto, που όμως είχα και έχω ένα προσόν απ’ αυτά που δεν τα υπολογίζεις, όταν μιλάς σε κοινό χαχόλων. Την ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΜΝΗΜΗ. Και να σας πω την πάσα αλήθεια, έτσι με το καλημέρα, να σας κοπούν τα ήπατα τούτη δω η τερατώδης μνήμη μου θα σας κάνει να αναθεωρήσετε (κι εγώ αντάμα) πολλά από τα ανέγγιχτα ταμπού της αγαπημένης μας Θράκης και να πείτε:
«Κοίταξε να δεις, πορτοκαλιές έχει και στον …Πεντάλοφο, μας τις έκρυβαν μέσα σε τζαμαρίες- θερμοκήπια κι έκοβαν πρόωρα τους …λεμονανθούς τους κι έφερναν τα γνωστά τελάρα απ’ το Άργος και την Κρήτη. Και τους πετούσαν. Ενώ θα μπορούσαν να τα κόβουν ξεχωριστά, τουλάχιστον να τα ενσωματώνουν με άνθη «φιλάδελφου» και να φτιάχνουν παραδεισένια μπουκέτα για τις νύφες και την υποδοχή υπουργών…
Κύριοι, σας έχω βαρεθεί. Προσπαθώ χρόνια να σας αφουγκράζομαι στήνω αφτί σε κάθε σας …μονόλογο, έχω φτάσει πολλές φορές στο σημείο να πιάσω το βαθύτερο νόημα απ’ όλα όσα λέτε, αλλά αλλοίμονο, κατέληξα να ακούω μόνο παράσιτα από κείνα των ερτζιανών, τίποτα! Αναγκάσθηκα, αιωνίως πρώτος, να σας χειροκροτώ δίνοντάς σας μέχρι και το δικαίωμα να με … επιπλήττετε που δεν είμαι σε θέση να μπω στα καλουπωμένα σας μετερίζια. Αδύναμος (λόγω μη ένταξής μου, στράτευσης δηλ.) να προτείνω κι εγώ ιδέες –λύσεις, μοιραία με βλέπατε εξ αρχής σαν ένα πρόβατο έξω από οποιοδήποτε μαντρί, ευάλωτο αλλά και … αχρείαστο!
Φίλτατε Γιάννη Λασκαράκη, η καίρια καμπή, αυτή η άμπωτη που μετατράπηκε εν μια νυκτί σε παλίρροια, έχω την ασφαλή εντύπωση ότι θα τα σαρώσει όλα, έλαβε δε χώρα ‘κείνη τη βραδιά της παρουσίασης του ανεκτίμητου βιβλίου σας στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο της Νέας Ορεστιάδας. Από τον έξοχο θράκα ερευνητή-στοχαστή δημοσιογράφο και φίλο Σταύρο Παπαθανάκη. Πριν από τρία βράδια μου είχε φέρει στο γραφείο μου το καρτελάκι της ατομικής μου πρόσκλησης και από εκείνη τη στιγμή ήξερα κατά βάθος ότι η ώρα της εκδήλωσης συνέπιπτε … «κουμπωτά» με την ώρα της επίδοσης των αποτελεσμάτων μου και θα μου ήταν πολύ δύσκολο να έρθω και να απολαύσω την παρουσίαση.
Τελικώς, κλείνοντας εκείνο το βράδυ το γραφείο μου και πηγαίνοντας κατευθείαν «σπίτι» (εδώ κι ενάμιση χρόνο η λέσχη του κοινού ψυχαγωγικού ελεύθερου χρόνου μας θέλει ένα σωρό «παραστατικά» για να μπεις μέσα και να παίξεις κάτι, οπότε έχουμε αραιώει πολύ τις «παρτίδες» μας εκεί) και μόλις με υποδέχθηκε η σύζυγος «Άργησες, Σώτο, πάλι σε κάποια πολιτιστική εκδήλωση … «έμπλεξες», έλα βγάλε τα παπ… τότε μου ήρθε η πρωθύστερη φλασιά, ότι θα μπορούσα να ‘βαζα για κάποια ώρα την καρτελίτσα *ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΥΝΤΟΜΑ* και να έρθω κι εγώ ανάμεσά σας τιμώντας ουσιαστικά αμφότερους σας! Στερνή μου γνώση…. Αλλά είχα προλάβει κι έβγαλα τα παπούτσια μου, ξέρεις, είναι να μην πατήσεις τα πρώτα κρόσσια του χαλιού, πίσω γυρνάς μόνο με συζυγικό καβγά…
Ε, ναι, το ομολογώ, αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι θα μπορούσα να ‘βαζα την καρτελίτσα «επιστρέφω σε λίγο» και να έρθω κι εγώ, τιμώντας ουσιαστικά εσάς και τον εκδότη του «Βορέα», αλλά κατ’ επέκτασιν και όσους είχαν προστρέξει στην εκδήλωση. Βλέπετε πάντως, πως τροποποιώντας την ρήση «ενός καλού μύρια καλά έπονται» φτάσαμε σε ένα σημείο που θα μπορούσε να γίνει αφετηρία για κάτι που αφενός «η πίστη κι αφετέρου ο ενθουσιασμός θα κάνουν την ζωή να αξίζει να τη ζεις» (Όλιβερ Χόλμς).
Χωρίς να το πολυκαταλάβω, μου γεννήθηκε τις τελευταίες ημέρες μια ιδέα, που δεν ξέρω που θα οδηγήσει, αλλά πάω στοίχημα ότι θα κάνει την επανάστασή της. Ορίστε, δείτε: το αρχικό πλάνο και ονειρευθείτε την παραπέρα πραγμάτωσή του. Εγώ το ξεκίνησα ήδη και είμαι… συγκρατημένα αισιόδοξος για τη συνέχιση και την διάρκειά του. Που στο τέλος – τέλος θα βοηθήσει να … αποτελματωθεί και να απογειωθεί ο χώρος των ελευθέρων επαγγελματιών, των μικροεπιχειρήσεων και των άλλων που εργάζονται σε ιατρεία, φαρμακεία, τεχνικά γραφεία μέχρι και τα καταστήματα σίτισης, στέγασης, μόδας, εφημερίδων, ψιλικών και υπόδησης:
Έλα εδώ φίλε μαγαζάτορα. Σε τακτά χρονικά διαστήματα επίλεξε τον καλύτερο πελάτη (έστω, τάχα μου…) και πες του ότι τον επιλέγεις και του δωρίζεις ένα βιβλίο Θράκα συγγραφέα (με την ύλη του να ακροβατεί σε όλα τα τόξα και γούστα, από ιστορικά και ιατρικά … μέχρι και αναμνήσεις περιηγητών της μεταβυζαντινής θρακικής ενδοχώρας!). εν ανάγκη κάνε και κλήρωση και βάλε στην κληρωτίδα και κάποιον που ψώνισε κάτι ευτελές λ.χ. καρβουνάκια τζακιού (κύβους προσανάμματος), θα βάλεις και λίγο τζόγο που είναι τόσο προσφιλής στον έλληνα. Και τη στιγμή που θα του το επιδίδεις βάλτου την ιδέα να κάνει ο ίδιος την αφιέρωση στον … εαυτόν του στην τρίτη, απ’ την αρχή, λευκή σελίδα και πάνω και δεξιά απ’ τον εσωτερικό τίτλο του βιβλίου. Θα είναι μια παγκόσμια πρωτοτυπία, το βιβλίο του Γκίνες καραδοκεί και προσβλέπει για μια ακόμα φορά στον Έβρο!
Δεν σας κρύβω, ότι, για του λόγου το αληθές, εγώ προσωπικά ξεκίνησα το εγχείρημα και τα πρώτα αποτελέσματα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν άκρως ενθαρρυντικά. ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, αφήνω σε σας, τους αναγνώστες των …δύο πλευρών, να δείτε και να βιώσετε την χρησιμότητα της ιδέας αυτής, που εκτός από συμβολική θα είναι και πρωτοποριακή:
1. Θα κάνετε τρομερή εντύπωση γενικώς και ειδικώς στο χώρο των θεωρούμενων «πολύ ψαγμένων». Θα αυξηθεί η πελατεία σας και δεν θα εξαρτάται, πλέον, από την συνήθη γκρινιάρικη επωδό: «Εεε α πα πα, δεν πάμε καλά, φέτος δεν πατάει ψυχή, πάμε για φούντο…
2. Ο κοσμάκης θα «υποχρεωθεί» να αρχίσει να …»ξεφυλλίζει επιτέλους κάποιο βιβλίο (το πρώτο στην πολυτάραχη ζωή του;), ευκαιρία είναι, τώρα που οι εφημερίδες πνέουν τα γνωστά λοίσθια….
3. Οι ίδιοι οι συγγραφείς, ιδίως αυτοί, που είναι ακόμα εν ζωή, θα αποκτήσουν έναν απρόσμενο σύμμαχο-κίνητρο να επιμείνουν σε νέα εκδοτικά βήματα με ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΦΗ ΣΥΝΕΠΑΓΟΜΕΝΑ.
4. Οι κομματικοί ταμπελούχοι –δεν τους κάνω την τιμή να τους κλείσω μέσα σε ομοιωματικά- όλων των επιπέδων, οριζοντίων και καθέτων θα σιγισθούν (σιϊστούν…) και θα ψάχνουν να βρουν άνωθεν εντολές περί του πρακτέου. «Από πού μας ήρθε τούτη δω η κατραπακιά, αυτούς τους … εξυπνάκηδες δεν τους είχαμε ικανούς για …
5. Στην χειρότερη των περιπτώσεων και πάνω στην κόψη του ξυραφιού, στη μάχη του take away ανάμεσα στον εποχούμενο ανά τις γειτονιές με καφέδες στο κασελάκι και τις … ρολό εφημερίδες, το βιβλίο μπόνους- λαχείο-λοταρία θα δείξει τους νέους δρόμους του βιβλίου!!! ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ, ΤΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΑ. ΚΑΙ … ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ!
Αγαπητέ φίλε Γιάννη Λασκαράκη, οι καιροί μπορεί να είναι ακόμα … μενετοί, πλην όμως δεν νομίζετε ότι φθάνουμε (αισίως;) στο σημείο Ο (μηδέν); Μα ασφαλώς, δεν χρειάζεται κανείς ικανότητες μετεο-προγνώσεων, σε λίγο καιρό θα πούμε κι εμείς λίγα λόγια στον επικήδειο του ΤΕΛΟΥΣ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ. Ο γνωστός κος Δημήτρης, πολυκατάστημα ψιλικών, είδη πρώτης ανάγκης και «Τύπο» εξανίσταται χρόνια τώρα και προτείνει:
¨Η κατάσταση είναι οικτρή. Θυμάστε τις παλιές Κυριακές από νωρίς στα περίπτερα, παίρνατε δυο τσάντες … ΓΡΑΠΤΗ ΥΛΗ (μην την μπερδεύουμε με την …Σκαπτή του Παγγαίου), πέντε με έξι χιλιοστόγραμμα εφημερίδων και εσωπεριοδικών, μαζί, βέβαια, με στηθόδεσμους βρεφικούς, κασέτες ελαφρολαϊκών και κουπόνια για εγκυκλοπαίδειες… Τώρα; Τώρα, μου έρχονται συνολικά περί τα 13 φύλλα Κυριακάτικα, απ’ τα οποία επιστρέφω τα 11, τους άλλους δυο τους … τραπεζώνω σπίτι μου, Κυριακή παρά Κυριακή!! Να τι προτείνω, γιατί σε βλέπω έτοιμο να με διαολοστείλεις: Προτείνω στους διάφορους «ντελιβεράδες», αντί για το νερό των 500 ml να δίνουν μαζί με τα “Latte macchiato” και μια εφημερίδα, έστω πολιτική! Σε ρολό, κομψά ενσωματωμένο και με κορδελίτσα χρώματος της αρεσκείας του πελάτη. Να προλάβουμε τους άλλους ευρηματικούς επιχειρηματίες, π.χ. ανησυχώ μήπως και ο γείτονάς μου ο κρεοπώλης εισαγάγει ένα μικρό ρολό κιμά, σε κάθε σετ καφέδων με Bagel Παστράμι και προσιούτο!
Φίλες μου και φίλοι δεν είναι αστεία όλ’ αυτά, το δράμα με τον εν γένει Τύπο στη χώρα μας ξεφεύγει κατά πολύ απ’ το σύνηθες πλούσιο λεξιλόγιό μας και γίνεται… Katandia! Γίνομαι αναλυτικότερος κι αφήνω σε σας την τελική κρίση: Εδώ και κάμποσο καιρό, πολεμάω να επικοινωνήσω με την αθλητική εφημερίδα Sportime και να ζητήσω απ’ τους «υπεύθυνους (έστω τον Διευθυντή της Σύνταξης κι ας έχει … συνταξιοδοτηθεί!) να μου στείλει, έστω 3 με 4 τεύχη της εφημερίδας, κάποιοι διαδίδουν ότι σταμάτησε να … εκδίδεται. Στο διαθέσιμο τηλέφωνο, που επιμένω και παίρνω, το σηκώνει κάποιος, ευγενής μεν, αλλά με κοφτές –ασιατικές κουβέντες ομοιόμορφα δομημένες, αλλ’ εντελώς ακατάληπτες… Φίλε Γιάννη θα μπορούσες, στ’ αλήθεια, να κάνεις κάτι; Ενδιαφέρομαι για την προτελευταία σελίδα του Sportime όπου έγραφε ο αείμνηστος Κώστας Καίσαρης (πέθανε προ δυο ετών). Με τον ανεπανάληπτο εκείνο … πολιτικό λόγο στα κακώς κείμενα των αθλητικών πραγμάτων και όχι μόνο, θύμιζε συνδυαστικά Νίκο Τσιφόρο, Πολύβιο Βασιλειάδη σε φόντο περιγραφών Γιάννη Διακογιάννη και με πινελιές Σταύρου Κοντονή!!!
Έως τώρα δεν βρήκα άκρη. Μπορείς να το ψάξεις το θέμα; Για βοήθεια στου λέω, πως τον γιό του τον λένε Θέμη, είναι κι αυτός δημοσιογράφος, αλλά κι αυτός δεν σηκώνει τα τηλέφωνά του!
Κλείνω το θέμα με μια απορία μου, είναι κι αυτή συναφής με το τεράστιο κεφάλαιο (βάλτε το Κ κεφαλαίο…) του τομέα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ’ ΑΥΤΗΣ ΚΕΡΔΗ. Αν μπορείς σε παρακαλώ, να μου λύσεις κι εσείς αναγνώστριες και αναγνώστες μου. Οι σύγχρονοι εδώ δαιμόνιοι παπαράτσι βρήκαν και αναπαρήγαγαν (με πλάνα αρχείου αχρείου;) τι, ακριβώς, έτρωγε στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι το 1966 η οικογένεια του Γέρου της Δημοκρατίας παππού Γεωργίου Παπανδρέου και αδυνατούν, λένε, να απαντήσουν στην απλή αυτή ερώτηση-ένσταση. Δεν μπόρεσαν να ζουμάρουν πάνω στα πιάτα, τότε!! Εμ, τότε αυτή είναι ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΑΥΤΟΥ (ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ…) ΚΕΡΔΗ!
Είμαι βέβαιος, γι’ αυτό, φίλε Γιάννη Λασκαράκη ότι, κατά πως φάνηκε, από τους πρώτους έσπευσες να ρίξεις την σπαθιά σου στον προαιώνιο γόρδιο δεσμό της θρακικής εσωστρέφειας. Να τολμήσω να προβλέψω πως πολύς κόσμος θα σε ακολουθήσει; Θα ΜΑΣ ακολουθήσει, πιστεύω και το νέο τοπίο που θα μας εμφανισθεί θα είναι ΜΙΑ ΟΑΣΗ, που θα τη χαρούν μέχρι και οι Κύπριοι!
Κι εσείς, συμπαθείς μου εκπρόσωποί μας στην Ελληνική Βουλή, έως κάποιο σημείο σας κατανοούμε. Όλους σας, από τότε που πήρατε την απόφαση να διεκδικήσετε πανελλήνιες εκπροσωπήσεις, δεν σας έφτανε ο ντόπιος ντορβάς, ΑΡΙΣΤΑ ΚΑΝΕΤΕ. Όμως, εδώ σας θέλω: Λύστε τούτη δω την εξίσωση. Μέσα στα εντελώς περιχαρακωμένα σας κομματικά οχυρά, (Χ. Χερρέρα, κουβανός προπονητής βόλεϊ : Τούτος εδώ ο σωματότυπος του Έβρου παραπέμπει απ’ ευθείας στο κάλλος των ανεπανάληπτων μαρμάρινων μνημείων, δέστε του Ηνίοχα που κάρφωνε, μοιάζει!.» ΝΑ ΒΓΕΙ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ
ΝΑ ΑΝΕΜΙΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ
ΝΑ ΠΑΙΑΝΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΤΑΜΠΟΥΡΛΑ…
Και αν οι επιμέρους τοπικές κομματικές … αερολέσχες συναινέσουν σε έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή (Ε.Κ.Π.), αν επιτέλους βρούνε τον τρόπο, την ρημάδα την ομελέτα να καταφέρουν να την κάνουν με τα τσόφλια μαζί, ε, τότε κλάφτα Χαράλαμπε της προαιώνιας ελληνικής μιζέριας! Ο αέρας (πες τον «Βορέα», πες τον «Μεθόριο», πες τον «Γνώμη», «Πολίτη της Θράκης», πες τον «Επαρχιακό τύπο», πες την «Εν Διδυμοτείχω» κ.λ.π. πάλι από
ΕΔΩ ΠΑΝΩ ΘΑ ΦΥΣΗΞΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΘΑ
ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΑΘΕ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟ ΦΥΛΛΟ
ΝΑ ΤΟ ΠΑΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ, ΠΙΟ ΧΑΜΩ…
Και προσέχοντας πρώτα να στεγνώσει το μελάνι μου κι ύστερα να συνεχίσω, αγαπητέ Λασκαράκη, σας προειδοποιώ: Από τώρα και στο εξής, κάθε μου κείμενο θα τελειώνει με μια εντελώς δική μου αστρολογική και μικροβιολογική πρόβλεψη, πάνω και πέρα από ζώδια, ωροσκόπους και εκλείψεις πλανητών, τι διάολο, δεν τους βλέπετε; Με ύφος Κορνήλιου Καστοριάδη και βάλε πόσο περίτεχνα εμπαίζουν τον αδύναμο (φαινομενικά) πολίτη. Δεν βλέπετε πόσα υποβολιμαία εισήγαγαν και νέους δυσνόητους δρόμους, που προ 4 ετών απουσίαζαν: Σύνοδοι πλανητών, ωροσκόποι στα σχοινιά με αντιμέτωπους Κρόνο και Δία, ανάδρομες Αφροδίτες, ορθόδρομοι Πλούτωνες ισασμένοι με Ποσειδώνες, πλούτισαν οι Λεφάκηδες και οι Πατέρες πάνω στην πτωχή μας κασίδα. Και δίπλα να καίγεται η ανθρωπότητα. Ε, όχι! Θα τους πολεμήσουμε και στα κατσάβραχα αν χρειασθεί, θα τους κάνουμε να κοκκινίσουν από ντροπή. Περισσότερο για την απίστευτη σοβαρότητα με την οποία κάθονται (με ντύσιμο και στήσιμο που προκαλεί…) και αναλίσκονται σε μύρια έως ατέλειωτα φληναφήματα, χωρίς να κομπιάζουν καθόλου. Και λες μέσα σου μα τι πανεπιστήμονες είν’ αυτοί, πόσες χιλιάδες βιβλίων έχουν αναλύσει, νιώθεις μαθητούδι την ώρα που σου τραβάει ο επιτηρητής το ημιτελές γραπτό σου...Και δεν έχεις προλάβει να γράψεις τίποτε περισσότερο από ένα θέμα στα δέκα. Σε εύκολες εξετάσεις, στις οποίες μπορείς και να αντιγράφεις απ’ τον πισινό σου…
Προχθές κάθισα επί τούτου και έδωσα μεγάλη προσοχή στο τι είπαν ακριβώς για τα δικά μου ζώδια, της Παρθένου, οι τέσσερις μεγαλύτεροι αστρολόγοι, να δω περισσότερο αν συνέπιπταν μεταξύ τους. Και ω του θαύματος, αυτό που υποψιάζεστε ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ! Η τέχνη τους έγκειται στην πολύ απλή συνταγή των γενικοτήτων, τίποτε ακριβές και συγκεκριμένο, όλοι σας να γεύεστε κι από ένα μεζεδάκι από όλους τους υπερφορτωμένους μπουφέδες και να φεύγετε νηστικοί…
Λοιπόν έρχομαι εγώ και ανατρέπω …χαιρέκακα την δική τους «πεπατημένη» όσο αφορά την κατάταξη βάσει της γέννησης του καθενός και της καθεμιάς και κορφολογώ όσους γεννήθηκαν: 7 Ιανουαρίου
16 Ιανουαρίου
2 Φεβρουαρίου
12 Φεβρουαρίου
1 Μαρτίου
24 Μαρτίου
3 Απριλίου
22 Απριλίου
8 Μαΐου
29 Μαΐου
10 Ιουνίου
30 Ιουνίου
16 Ιουλίου
3 Αυγούστου
27 Αυγούστου
17 Σεπτεμβρίου (εγώ…)
29 Σεπτεμβρίου
11 Οκτωβρίου
28 Οκτωβρίου
13 Νοεμβρίου
28 Νοεμβρίου
11 Δεκεμβρίου
26 Δεκεμβρίου
Αγαπητέ μου κύριε, αγαπητή μου κυρία! Μη φάτε! Η σύνοδος των αναγομωμένων πλανητών αλλάζει για φέτος το πλάνο, οπότε σας προτείνω ν’ αλλάξετε τον ουρανό, σύμφωνα και με τις παροτρύνσεις της Μαρινέλλας. Το εξάγωνο Ήλιου-Δία-ανάδρομης Αφροδίτης –Ρίζογλου –Δαμαλίδη –Αιγόκερου με τον περσινό σας ωροσκόπο σας δείχνει τον σωστό δρόμο (η θεωρία του ορθού δρόμου)/
Απ’ τον Ιούλιο και μετά δεν θα κρατιέσθε. Εκμεταλλευθείτε την διάθεση για επικοινωνία των …άλλων. Το έτερον σας ήμισυ θα επιζητήσει από σας ένα βάθεμα (και πλάτεμα, αλλοίμονο… ) των σχέσεων αμφοτέρων σας με καταστάσεις που ίσως αποδειχθούν ανεξέλεγκτες. Ο προπερσινός σας ωροσκόπος, σαν … καιροσκόπος που είναι σας καλεί για τελευταία φορά: Πάψτε να κρύβεστε κάτω από χαλιά! Χάλια θα εξελιχθούν τα επαγγελματικά σας από τις 15 Αυγούστου και πέρα.
Στα «ερωτικά» σας … Ταύρος! Εννοώ, αυτός μαζί με την συστοιχία Κρόνου-Υδροχόου θα σας υποδείξει την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή για ν’ ανεβείτε… Τέλος, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ σας περιμένουν στο Καυταντζόγλειο, για να σας προσφέρουν τα χαμένα πρωταθλήματα.
Επανέρχεται ο φίλος μου ο Τάκης ο Θωμαΐδης και με προτρέπει: Μην αναφέρεσαι σε πραγματικά ονόματα και … τοπωνύμια, ημερομηνίες που κινούν… εισαγγελείς και γεγονότα που … διασταυρώνονται! Μίλα αόριστα, χρησιμοποιώντας, εν ανάγκη, ψευδώνυμα. Γίνε σωσίας του εαυτού σου.
Φίλες μου και φίλοι, αγαπητέ Γιάννη, αν ήταν έτσι να δεχτώ τόση …παραποίηση, τότε πως θα μπορούσαμε να γνωριστούμε, καταλαβαίνεις! Πάμε λοιπόν και μην μου πείτε μετά πως δεν είχα τις συστάσεις μου. Θα κάνω, όμως κι εγώ την υποχώρησή μου και θ’ αλλάξω ένα γράμμα. Επί του προκειμένου, λοιπόν: Απρίλιος του 2001 ο μακαρίτης Άκης Τσοχαλόπουλος στις δόξες του στο ΥΕΘΑ. Υπερυπουργός στο ράβε-ξήλωνε στις Ένοπλες Δυνάμεις του Έθνους, στη δε Θεσσαλονίκη οι δικοί του, οι … κατάδικοί του έκαμναν όνειρα και για Μέγαρο Μαξίμου! Έχει ειδοποιήσει, φυσικά κομματικούς μηχανισμούς –Δ΄ Σώμα Στρατού ότι την Κυριακή ανεβαίνει στον Έβρο για ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ.
Και είχαν, μην το γελάτε, κινητοποιήσει και ένα άγημα (έτσι λέγεται στα …γλυκά νερά;) βατραχανθρώπων που είχαν … καταπλεύσει σε μυστική σπηλιά –κρυψώνα των Δικέλλων από εξίσου μυστική βάση της Χίου. Κι έτυχε τότε, με το ίδιο δρομολόγιο της «Ολυμπιακής», τότε, με δευτεροβαμένο Airbus Α340(επιβάτες + πλήρωμα) με τουρμπίνες και αξεσουάρ τύπου Ντουμπάϊ, να κατεβαίνω οικογενειακώς στην Αθήνα, όπου με περίμεναν και μένα μεγαλεία (χωρίς… ομοιωματικά) του τύπου : Συναυλίες με Τσαλιγοπούλου, εκθέσεις έργων Τέχνης με Κονιόρδου, μη σας τα αναφέρω και σας κομπλάρω, με… με… με… μπορείτε να πληκτρολογήσετε στο «Μύγες και βάνδαλοι» της Μεθορίου…
Με την άφιξη του εκθαμβωτικού, τότε υπερυπουργού, που συνοδεύονταν από πλειάδα στρατηγών με απαστράπτοντα τσαπράζια, ξέρετε εσείς, κανά δυο σμήναρχοι μέσης ακτινοβολίας (Διδ/χο, Ισμ/ρος, μην τα γράφουμε ολόκληρα τι σοι χρειάζιτοι …) 17 άτομα, όλα κι όλα, κανείς άλλος επιβάτης πτωχού … βεληνεκούς, διέταξαν κοτζάμ Α340 δι ιδίαν χρήσιν, τι να πω, μήπως εκτυλίσσονταν τότε μπροστά στα μάτια μας κάτι που έμελλε να τραντάξει ολόκληρα Βαλκάνια, συθέμελα, θα μπορούσε κάποιος να το … στοιχηματίσει 1 : προς 1.000.000!
Κι απ’ τη μεριά των … «εντεταλμένων επί της υποδοχής» πολλοί φίλοι και γνωστοί, εν ενεργεία, απόστρατοι και … επίστρατοι των κομματικών δαιδαλωδών ατραπών του αλησμόνητου εκείνου χώρου (μη θαρρείτε, το τωρινό ΚΙΝΑΛ πασχίζει με ξέστρο να αποβάλει τα λέπια). Όλοι μαζί, ένα κουβάρι “ARRΙVALS-DEPARTURES” και σε μια γωνία εμείς … Ασπασμοί, εναγκαλισμοί, θριαμβολογίες, σήματα της νίκης παντού (γράμμα V), χαμός στο ίσιωμα! Κανένας δε μας είχε προσέξει ή έτσι καμώθηκαν, δεν κατάλαβα, έκαναν μάλλον πως δεν είδαν ούτε τη σύζυγο, μ’ όλο που εκείνη τη μέρα τύχαινε να φοράει μια καπελαδούρα σαν το σομπρέρο του Ιλάϊ Γoυάλακ στο «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος»!
Και οι μεν έκαμναν χειραψίες και σταυρωτές αγκαλιές στους δε τότε δεν υπήρχε ο κίνδυνος μεταφοράς ιικού φορτίου, άλλα φορτία προετοιμάζονταν να μεταφερθούν από μεγάλες εταιρείες οπλικών συστημάτων σε υπουργικά υπεργραφεία! Τι τα θέλετε, αγαπητές μου αναγνώστριες και εξ ίσου αγαπητοί μου αναγνώστες. Είναι να μην πέσεις στην ατυχή σύμπτωση, να μην βρεθείς έξω απ’ το βεληνεκές των συντροφικών τους αλαλαγμών. Ενώ, δείτε, σε προεκλογικές περιόδους και, όταν οι εντεταλμένοι ακροβολιστές της ψήφου μας, έρχονταν με την ακολουθία τους μέσα στον χώρο της εργασίας μας:
«Σωταίο, Σωταίο, πω πω πω, βρε θηρίο, εσύ… μίκρυνες, πτου –πτου, βρε το θηρίο, ξέρεις, από σένα αρχίζω τον προεκλογικό μου αγώνα, θυμάσαι, μια ζωή τρώγαμε απ’ τα … ίδια» και δώστου οι συγκινήσεις και δώστου τα δάκρυα. Όμως στην υποδοχή του ΜΕΓΑΛΟΥ είμασταν εκεί, στη γωνία, ενώ παίρνοντας σειρά επιβίβασης η χαριτωμένη αεροσυνοδός με κοίταξε με νόημα και μου έκλεισε το μάτι, άντε να ζηλεύετε…
Και δυο μήνες μετά, όταν ο προαναφερθείς ΥΕΘΑ έφτανε στο απόγειο της δόξας του, ακριβώς πάνω στο ΠΙΚ της πολύχρονης καριέρας του και στο …λυκαυγές των εκσυγχρονιστών του κομματικού του χώρου, συντελούνταν η πιο ολοκληρωμένη συνέντευξη έλληνα πολιτικού στις εσωτερικές σελίδες του «Κυριακάτικου Βήματος». Την είχαν προδιαφημίσει από την Πέμπτη ακόμα τα συμπαθούντα Μ.Μ.Ε. και οι Κασαπόπουλος και Αναγνωστάκης αποβραδύς είχαν κατασκηνώσει στο στούντιο τους, παραγγέλλοντας απ’ έξω πίτσες και μπύρες… Την Κυριακή εκείνη είχε φροντίσει το γνωστό και μη … εξαίρετο «ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ» να δίνει, μαζί με την εφημερίδα των 72 σελίδων, με τα πολλά ένθετα και έναν φορητό μύλο για αλεύρι ολικής άλεσης, μια κομπινεζόν μιας χρήσης και δυο κουπόνια για το Μέγαρο Μουσικής (που ήταν τότε… υπό κατασκευήν!)
Πάντως αν θυμάμαι καλά, την Κυριακή εκείνη η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» μοίραζε τα «Απομνημονεύματα του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου» μαζί με ένα μικρό μονοφθάλμιο μικροσκόπιο, επί πλέον δε, μου παρέδωσε τους μισούς χρωστούμενους τόμους της «ΥΔΡΙΑΣ», καταλαβαίνετε, πήγα με … τρίκυκλο στο σπίτι!
Φίλες και φίλοι μου, το διανοείστε; Όλη η χώρα περίμενε με κομμένη την ανάσα. Αναλυτές, πολιτικοί σχολιαστές, ακόμα και … κριτικοί βιβλίων είχαν τόσες… προσδοκίες (μη χειρότερα…) ότι θα έβγαιναν απ’ τις δυο γιομάτες έσω-σελίδες της εφημερίδας εκείνης οι ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ! Όσο για μένα, μην ανησυχείτε. Δεν έθρεψα καμιά αυταπάτη. Μόνο από σκοπιάς ΞΥΛΙΝΗΣ ΕΚΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ έδειξα ένα … ξελιγωμένο ενδιαφέρον, ξέρετε δα πόσο «λεξιλάγνος» είμαι! Στις δε, μετέπειτα, δίκες του οι συνήγοροι υπεράσπισής του προσπάθησαν να εξαφανίσουν από προσώπου γης όλα τα Κυριακάτικα εκείνα φύλλα, από την ημέρα που είχε κερδίσει το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές μέχρι… Μέχρι; Πάντως και για να μην είναι ολόκληρη η ντροπή δική μου, εκείνο το φοβερό σκηνικό στο αεροδρόμιο «Δημόκριτος» το είχα διηγηθεί στον φίλο μου τον Βλάση, που με αποστόμωσε για μια ακόμα φορά:
-Αν αυτή η χώρα, τσορμπατζή μου, άδειαζε απ’ τους κατοίκους της, τα γνωστά, απ’ το Ορμένιο έως το Καστελόριζο κ.λ.π., αντικαθιστούσε όλα τα αναγνωστικά και τα βαρετά ιστορικά βιβλία με το «Συμπόσιο του Πλάτωνα», τα «Μεταφυσικά του Αριστοτέλη», τα έργα όλων των τιτάνων εκείνων της αρχαίας ελληνικής διανόησης (ποιόν ν’ αφήσουμε έξω;) και οι νέοι της “έποικοι” ξεκινούσαν απ’ τα «μηδέν» μαθήματα ισοπολιτείας –δικαιοσύνης –ανδρείας- γενναιοφροσύνης –υψηλών ιδανικών- ίσων ευκαιριών- ανάδειξη μητρότητας –οικογένειας, τότε θα φτάναμε στο ευχάριστο σημείο μέχρι και το όνομα να … προσομοιώνουμε, «ΕΛΛΑΔΙΑ» να την πούμε…
Και συμπληρώνω κι εγώ απ’ τον ανεπίσημο θώκο μου:
Εσείς εκεί, στα Υπουργεία των Εξωτερικών, Άμυνας, και λοιπών Υπηρεσιών, σας έχω ιδέες. Περάστε για μια φορά στην αντεπίθεση. Τώρα που ο απέναντι μογγόλος γιδοβοσκός απειλεί να αλλάξει το όνομα της χώρας του. Ωραίοι γείτονες, πάρτε το όνομα Τουρκιστάν αφού τόσο πολύ σας αρέσει το ‘σταν, αφήστε μας δεν ξέρω με ποια μειοδοτική, πάλι, πολιτική τα αποδεχθήκαμε…) και τότε να δούμε πόσο ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ!!!
ΑΜΑΝ ΠΙΑ
Κάποιος έπρεπε να τα πει και να τα φωνάξει.
Ο Τάσος ο Μπουλμέτης της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΖΕΙ: ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΤΟ «ΓΙΟΥΝΑΝ»…ΤΟ ΡΟΥΜ; ΠΟΥ ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΡΟΥΜ; ΤΟ ΠΝΙΓΟΥΜΕ;…
Δεύτερο περιστατικό: Από τον Μάρτιο του ’79 μέχρι τον Μάιο του ’81 υπηρετώ μέρος της στρατιωτικής θητείας στο 251 Γενικό Νοσοκομείο της Αεροπορίας (ΓΝΑ). Και γράφω «μέρος της θητείας μου», θα ξενίζονται οι νεώτεροι με τους 9 (εννιά…) μήνες της συνολικής τους θητείας, εμείς τότε, αδέρφια (οι αλήτες και τα πουλιά είχαν πετάξει μακρυά, δεν περίμεναν ν’ απολυθούμε…), παρουσιαζόμασταν στις ένστολες αποστολές του έθνους για 30 μήνες οι της Ξηράς, εμείς των ραφ ουρανών για 32 και ο φίλος και κουμπάρος μου Χρήστος Μποτονάκης υπηρέτησε το Πολεμικό μας Ναυτικό 34 συναπτούς μήνες, 3 Πάσχα και αλλοίμονο 3 Χριστούγεννα… χωρίς τις φυλακές.
Αφού να φαντασθείτε, ξέρω ότι καίγεστε, πλέον, για παράπλευρες ιστοριούλες, όταν ήταν να πάρει άδεια και να έρθει στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, έστελνε… ροντζεβούτο στην παρέα, τον περιμέναμε στα … θεμέλια διαρκείας του «Μακεδονία Παλλάς» (τρία χρόνια έβγαζαν από τη γη γλυφά νερά κι έβαζαν κροκάλες, κάποτε έπεσαν και τα μπετά, καημένε Παπαζάχο, είχες μια αγωνία…). Μην σας τα πολυλογώ, λόγω της μη ανακάλυψης τότε των κινητών, σε κάποια απ’ τις … ατέλειωτες άδειες του από αλλού τον περιμέναμε κι από αλλού μας ήρθε! Το αντιτορπιλικό συνοδείας «Πάνθηρ D-67 που υπηρετούσε είχε ξωκείλει κάπου ανατολικά του Ντεπό τον εξέβρασε μπροστά στα «κοτόπουλα Ιωαννίνων»… Κι επειδή εμείς θέλαμε να του κάνουμε την έκπληξη είχαμε στηθεί απ’ την παραλιακή, κρατώντας τα παραστατικά χαρτιά της παρέας, αλλά εκείνος είχε προλάβει και πήρε το αστικό με τον αριθμό 1 «ΑΠΟΘΗΚΗ- ΝΕΟΣ ΣΙΔ. ΣΤΑΘΜΟΣ» και πήγε από την Βασ. Όλγας σπίτι του, έχοντας στο ένα του χέρι (το δεξί…) το φύλλο πορείας για το καταδρομικό «ΕΤΕΟΚΛΗΣ» και στο αριστερό έναν επτάκιλο ροφό. Που, βέβαια, δεν προλάβαμε ούτε ζωγραφιστό να τον δούμε. Αργότερα, από… διηγήσεις του. Ξέρετε, δα το είχε φτάσει εύκολα στα 28 κιλά! Πάντως και τώρα, που ετοιμάζομαι να δώσω στον Σταύρο αυτές τις γραμμές να τις … υφάνει, μου έρχεται πρωθύστερα στο νου το «ΚΑΡΑΒΙΑ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ» του συμπαθεστάτου Γιώργου Νταλάρα»
Καράβια βγήκαν στη στεριά
και πιάσανε τα όρη
ποιος είδε βάρκα στο Χελμό
στο Μέτσοβο βαπόρι
Ποιος είδε φάρο στον Ψηλορείτη
στην Ελασσόνα λευκό πανί
κι ένα καράβι από την Κρήτη
να πιάνει Ξάνθη –Κομοτηνή…
ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ: Από την όλη μου, λοιπόν, θητεία στο 251 ΓΝΑ της Πολεμικής μας Αεροπορίας μου έρχονται τόσες παραστάσεις, τόσες μνήμες ζωής, τόσα βιώματα. Στο «ΜΙΚΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΟ-ΠΡΟΤΥΠΟ» εκείνο καθόμασταν μέχρι το … βράδυ έφεδροι + μόνιμοι, μιλάμε ομαδικό πάθος ανθρώπων με διαφορετικές αφετηρίες, αλλά με κοινό σκοπό: «προσφορά ήθους –υψηλών αξιών και υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο και στους ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ». Εκείνος ο μικρόκοσμος με τα μπουκαλούδια, τις φιάλες “Erlenmeyer”, τους ζυγούς ακριβείας “Sartorius” και τις σύριγγες μιας χρήσης, εκείνες οι ετικέτες με τα οξέα, τα άλατα και τις … βάσεις, εκείνοι οι έξοχοι άνθρωποι, μικροβιολόγοι καριέρας, νοσηλευτές, παρασκευάστριες και καθαρίστριες ορόφου, σε ένα απίστευτο δημοκρατικό – αξιοκρατικό – οικογενειακό κλίμα, από τον Σμήναρχο (ΥΙ) μέχρι και τον σμηνίτη του κυλικείου… Μια αληθινή παρέα – οικογένεια, που πιστεύω ακράδαντα πως σήμερα θα ήταν ΠΡΟΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΘΜΗ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ…
Σας κούρασα, δεν λέω, για καλό σας είναι γρήγορα φθάνω στο «δια ταύτα». Η θέση η δική μου, μέσα κει, ήταν τόσο αναβαθμισμένη, που όταν έπαιρναν την άδεια τους ο προϊστάμενοί μας οι φυσικοί, σε μένα, έναν Σμηνίτης (ΝΟΣοκόμος), υπέγραφα, έκανα τις διαφοροδιαγνώσεις με αντίστοιχες κλινικές, κανόνιζα άδειες για την «Ανωτάτη», συμμετείχα (με λόγο…) σε ενδονοσοκομειακά μίτινγκ κ.α.
Τον Ιούλιο του ’79 μας έφεραν κατ’ ευθείαν απ’ την βασική εκπαίδευση και τον Θεόδωρο Τσουκάκο που σαν φαρμακοποιός χρίστηκε κι αυτός Σμηνίτης (ΝΟΣ), όχι δηλαδή ότι …νοσούσε κι αυτός, αλλά νοσοκόμος ένα πράμα, σαν κι εμένα, όχι σαν τους άλλους συναδέλφους που είχαν τον τίτλο (Σμίας ΥΙ), δηλ. Υειονομικός Ιατρός. Εμείς νοσοκομάκια… Ο διευθυντής μας τον τοποθέτησε σε ένα συμπαθέστατο γκισέ. μια γωνιούλα πολύ χαριτωμένη, φάτσα στην μεγάλη είσοδο του 251 ΓΝΑ και αριστερά απ’ τα πορτάκια όλων των επιμέρους τμημάτων του Μικροβιολογικού. Μια σημαντική από της αρμοδιότητες της «επιστασίας» του: του πηγαίναμε αποτελέσματα από εξετάσεις και εργαστηριακά πορίσματα κι απ’ τη … «σκοπιά» του αυτός τα μοίραζε πάνω στις κλινικές (έρχονταν και τα 'παιρναν) και στους εξωτερικούς επισκέπτες, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους ήταν κάποιοι ψαρωτικοί απόστρατοι, από Σμήναρχοι κι απάνω, μεταξύ αυτών και ο πάλαι ποτέ Αρχηγός του ΓΕΑ πτέραρχος Θωμάς Μήτσανας, Ορεστιεύς κι αυτός, αλλά με την γνωστή… «νησιδιαδική αμνησία». Συμπατριώτης μας κι εκείνος, τι να σας πω, έκανε πως δεν μας γνώριζε, ας είν’ καλά ο άνθρωπος, αν ζει βέβαια… Ενώ τι να πω για κατώτερους αξιωματικούς, όλοι τους μελιστάλαχτοι, προσηνέστατοι σαν αλοιφές για επαλείψεις! Και τούτη τη στιγμή που γράφω αυτές τις αράδες, ΤΩΡΑ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΣΥΝΕΙΡΜΟ: Κάθε φορά που κατέβαινε στο γκισέ για να πάρει τα αποτελέσματα ο Λεωνίδας Γρηγοράκος, σειρά μου αυτός, ένας λεβέντης Λάκωνας με βροντερή και φιλική φωνή, είχαμε αναπτύξει ένα είδος … Θρακολακωνικής φιλίας, λοιπόν κάθε φορά, χώνονταν από μέσα στο γκισέ και σχολίαζαν με τον Θεόδωρο κάποια επείγοντα διαφοροδιαγνωστικά θέματα… Βρε, μπας και …; Όρκο δεν παίρνω άλλωστε… ορκωτοί λογιστές είχαν επιληφθεί του θέματος «σχηματισμός του ενός εκατομμυρίου Ευρώ και τρόποι αποταμίευσης του»…
Τι να σας λέω, τώρα φίλες μου και φίλοι, ένα καθ’ όλα αξιαγάπητο παλληκαράκι, με φοβερό κέφι κι αυτός για τη θητεία του (επαναλαμβάνω το 251 ΓΝΑ ήταν και είναι τώρα το καλύτερο στα Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένης άντε και της … Σλοβενίας!). με ευγένεια που αφόπλιζε απ’ την πρώτη στιγμή, είδαμε και πάθαμε οι παλαιότεροι του να τον κάνουμε να μας μιλάει στον ενικό.
«Κύριε Μπέδρελη, κύριε Αηδονόπουλε, κυρία Ξανθή…, κύριε Κινινή, θα μπορούσα έστω τόσο δα να..»
-«Βρε Θοδωράκο, είσαι με τα καλά σου; Έφεδροι εμείς (μόνο η κυρία Ξανθή εκ Λαμίας ήταν του μόνιμου προσωπικού και θα 'φευγε από μέσα μόνο με τη σύνταξη, εξαίρετη επιστήμων βιολόγος…), έφεδρος κι εσύ! Είμαστε όλοι οι ίδιοι οι κατεργαραίοι στους ίδιους πάγκους, θα απολυθούμε όλοι κατά σειράν της κατάταξής μας»…
-Εεε, όσο νάναι, εσείς εμπνέετε και έναν σεβασμό αλλοιώτικο, εγώ είμαι η τελευταία τρύπα του…
Έτσι που λέτε, μ’ αυτά και κάποια άλλα ήρθε κάποτε η ώρα να απολυθούμε ένας-ένας, κι ο Θόδωρος ο Τσουκάκος, ασφαλώς, χωρίς φυλακή όλοι μας «Θού, Κύριε, φυλακήν τω… κόμμα τι μου»!!! Και η ζωή, όπως τραβούσε την ανηφόρα τη μεγάλη, είτε με σημαίες προς έπαρσιν είτε με άλλες προς υποστολήν, ΝΑ, άρχισε να ξεπροβάλλει δειλά-δειλά το άστρο του Τσουκάκου, μόλις οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ έπιασαν «γερά» δουλειά να βάλουν τη χώρα μας στο ΕΥΡΩ! Και μπράβο τους, εννοείται, φαντάζεσθε να κολυμπούσαμε τώρα στον αστερισμό των δραχμών….;;
Κι εγώ, φίλες και φίλοι, τον καμάρωνα, έβλεπα από τόσο … μακριά τις προόδους του και επαιρόμουν σε βαθμό – πλημμελήματος, ενδόμυχα βέβαια είχα την εξής (εκτός των άλλων…) απορία: Εκείνος ο αγαθούτσικος φαρμακοποιός με τα καθήκοντα… «πορτιέρη του μικροβιολογικού», πως κατάφερε και … «ανελίχθη» τα ύπατα σκαλοπάτια, αφού και τότε είχε κυκλοφορήσει ευρύτατα η φήμη μέσα στο ΓΝΑ ότι ανήκε (όχι …άνηκε) στον epten ακροαριστερό –αντιεξουσιαστικό χώρο, όμως φευ, μακριά από πέτρες, βενζίνες και καυσόξυλα και κουκούλες γενικώς!!!
Και αρκετά χρόνια αργότερα, όλοι μας, διασκορπισμένοι στα πέρατα της … Ελλαδίας, πολίτες πια, απορήσαμε (τουλάχιστον) που είχε φθάσει στο σημείο να δένει την γραβάτα του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Θυμάστε; δυο μικροκαμωμένοι γελαστοί –ανοιχτόκαρδοι πρωθυπουργοί- τακίμια, ίδιο μπόι, ο ένας να σφίγγει την γραβάτα του άλλου κι αμφότεροι την δική μας! Κι όταν είχε αρχίσει να …σχηματίζεται το «εκατομμύριο» το πασίγνωστο “milioni”, σύμπτωση; Σας το ορκίζομαι, αποφάσισα κάποια μέρα να τον πάρω στο τηλέφωνο κι εξακολουθούσε να ισχύει το ίδιο που είχε δώσει τότε (κι εγώ βέβαια το 25520… ).
Ορίστε ο διάλογος, δεν άγγιξα ούτε ένα νι, κάνα-δύο σύμφωνα στο επίθετό του, τα 'παμε αυτά.
- Θόδωρε καλησπέρα, για να δούμε μπαγασούλη μου θα με γνωρίσεις, όλοι λένε ότι έχω χαρακτηριστική φωνή…
- Γεια σου και σένανε (ωχχ, όταν ξεκινάνε οι άλλοι έτσι με πιάνει κάτι σαν αλλεργικός, αλλά μη παραγωγικός βήχας), δεν σε κατάλαβα ποιος είσαι, κάποια βοήθεια του κοινού…
- Μπράβο Θοδωράκο, βλέπω ότι διατηρείς πάντοτε το χιούμ…
- Έλα, πέστο, είμαι και βιαστικός, σε λίγο, βλέπεις, θα ξεκ…
- Όχι, όχι, τίποτε δεν βλέπω, βρε Τσουκάκο, ο Σωτήρης ο Μπέδρελης είμαι, ο Μπέδρελης, στο 251 ΓΝΑ…
- Ο Βέρλεμης; Δεν θυμά…
- Βρε Θόδωρε, ο Σωτήρης που σου 'φερνε τα πακέτα με τα αποτελέσματα των εξετάσεων, τα ταξινομούσες και ακολούθως τα προωθούσες στις κλινικές, τότε με τον Λεωνίδα τον Γρ.
- Ουχ, μωρ’ αδερφέ (είχαν αρχίσει να μαζεύονται πολλά …ρο στον ορίζοντα κι αυτό με είχε ήδη ξεκρυώσει…), που θέλεις να θυμά… τόσα χρόνια πέρασαν…
- Που σου 'φερνα από τα μέσα επί μέρους τμήματα του Μικροβιολογικού στοίβες ολόκληρες με γενικές αίματος, παχείες σταγόνες για Laveran, η όμορφή παρασκευάστρια απ’ την Κάλυμνο, η Νίκη, το Ποππάκι απ’ τα βιοχημικά του Μιχόπουλου…
- Εεε, αν σου πω, ότι τίποτα δεν θυμά…
- Που σου 'ρχονταν απ’ έξω απόστρατοι πτέραρχοι και του ψάρωνες και τους είχες στο περίμενε…
- Ε, αυτό το θυμά… σιγά –σγά κι εκείνοι έβριζαν από μέσα τους, αλλά δεν είχαν, πλέον, καμμιά επιρροή, καμμιά ισχύ…
- Νάτο, είδες; Με τον δικό μου τον πατριώτη Μήτσανα, που…
- Φίλε συμπάθα με, τίποτε δεν θυμάμαι… Όμως για σταμάτα, τέλος πάντων, τι θες;
Θρακιωτάκια μου γλυκά, κείνη η στιγμή που μου ‘κοψε τη φόρα, έστω για λίγα δευτερόλεπτα μούρθε ξαφνικά μια φευγαλέες σκηνή απ’ το Νονό του Μάρλον Μπράντο, με κείνη την απίστευτη μουσική του Νίνο Ρότα να μεταφέρεται το σκηνικό απ’ την αδηφάγα μαφιόζικη Αμερική στον ηλιόλουστο νότο της Σικελίας, να ανατριχιάζεις βλέποντας τους αγαθούς εργάτες την μάνας ιταλικής γης, με τραγιάσκες και καραμπίνες…
- ΕΓΩ; ΕΓΩ, ΚΥΡΙΕ ΤΣΟΥΚΑΚΟ; Τίποτε δεν θέλω. Δεν ζήτησα από κανέναν τίποτε χαριστικό, μόνο μια φορά στη ζωή μου απ’ τον «δικό» μας τον υπουργό τον Παναγιώτη τον Χατζηνικολάου, τότε που ήθελα να σπρώξει την μικρή μου κουνιάδα να διοριστεί στη Θεσσαλονίκη του Κοσμόπουλου, που είχε, βέβαια ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΑΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ…
- Μα τι μου λέτε, τώρα κύριε Βέρλεμη, ζητάτε κάτι, τέλος πάντων;
- Εγώ; Τώρα που μου ρίχνεις την ιδέα, κύριε… κύριε, πως σας είπαμε… Τσουκάλο… Τσουκάρο, τέλος πάντων, όπως και να ΣΑΣ ΛΕΝΕ, παίρνω την ευκαιρία, απόψε κιόλας θα μαζέψω όλους του καρδιακούς μου φίλους, να τα πιούμε. Και θα πιούμε στην υγειά σας! Και θα επανορθώσω την ανεμβολίαστη εικόνα που τους δημιούργησα για σας, τόσα χρόνια… ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ…
- Αγαπητοί φίλοι του Βορέα, κι εσείς φίλες μου καλές, δεν θα σας αφήσω έτσι, μ’ αυτήν την δυσάρεστη επίγευση. Από τη μια θα σας αναδημοσιεύσω μεγάλο τμήμα –και αυτούσιο από τις «ΛΟΓΟΔΙΑΡΡΟΙΕΣ της Μεθορίου, της Τετάρτης 26 Ιανουαρίου του Μιλλένιουμ, με τίτλο «ΚΟΜΜΑΤΙΑ, ΠΑΖΛ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ, και θα κλείσω οριστικά, με την κορυφαία φράση του αρχαίου έλληνα φιλοσόφου Ευριπίδη:
Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΕΙΝΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΛΑΜΠΡΗ ΠΟΛΗ.
ΣΩΤΉΡΗΣ ΜΠΕΔΡΕΛΗΣ
ο του Χριστοδούλου.
...............................................................................................................................................................
ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ
ΚΟΜΜΑΤΙΑ, ΠΑΖΛ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ
 |
| Από υο βιβλίο του Τάκη Τσονίδη "Η ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ ΜΑΣ" |
 |
| Από δεξιά ο δημοσιογράφος-εκδότης Βαγγέλης Μπαλίκος με τον τον επί σειρά ετών αντιδήμαρχο Κώστα Πολυχρονίδη |
<οα ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Νίκου Χατζηνικολάου στο συνεργάτη του "Βορέα" Βασίλη Κάργα
Το λοιπόν, φίλοι μου, όσο πιο μικρό είναι ένα κόμμα, τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες δίνει σε σας, που διαθέτετε υα προαναφερθέντα στοιχειώδη προσόντα, για να μπείτε στο συνδυασμό του νομού και να χρισθείτε υποψήφιος βουλευτής-τίνα. Σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, κάνουν τούμπες στον αέρα και το ανακοινώνουν στα ΜΜΕ. Σχεδόν ταυτόχρονα με την ανακοίνωση της απόφασης σας.
Όσο προχωράμε, όμως, σε μεγαλύτερα κόμματα τα πράγματα… ζορίζουν, γιατί εκεί τηρείται ευλαβικά η ιεραρχία και δεν μπορείς από Λοχίας να βαπτιστείς Στρατηγός, με καμία δύναμη. Στα δύο μεγάλα κόμματα υπάρχει μια αυστηρή κομματική πυραμίδα, που μπορεί βέβαια για ένα μεγάλο διάστημα να είναι χαλαρή και… μπόσικη, αλλά λίγο πριν απ’ την προκήρυξη των εκλογών αποκτάει μια συνεκτικότητα και μια στερρή δομή, όπως τα πάζλ παιδικών σχεδίων, όπου δεν μπορείς να βάλεις το σιέλ κομματάκι του ουρανού στην καφετί πρύμνη του πλοίου της εικόνας, γιατί θα σου περισσέψει το αντίστοιχο κομμάτι και ψάχνεσαι…
Αρχίζουμε, λοιπόν από τη βάση της πυραμίδας. Εδώ πρωταγωνιστεί ο Αφισοκολλητής. Είναι η κατώτερη βαθμίδα, αλλά αποτελεί την ομάδα κρούσης σε επίπεδο πεζοδρομίου…. Τα καθήκοντα του αφισοκολλητή είναι σε γενικές γραμμές γνωστά, είναι συνήθως τύπος… μυώδης, με γερά μπράτσα και φτερωτά πόδια, δρα κυρίως τις προχωρημένες ώρες της νύχτας, γι’ αυτό και φροντίζει να διατηρεί τις άριστες σχέσεις με τις πεταλούδες της! Είναι πάντα έτοιμος να… συγκρουστεί με τους αντίπαλους Αφισοκολλητές, το δε πολιτικό του «πιστεύω» είναι του τύπου: Κουφάλες, θα σας ξεσχίσουμε, είναι η σειρά μας, τώρα, θα γεμίσουμε τον τόπο με δικά μας συνθήματα, θα σας… γεμίσουμε με μπογιές, θα σας εξαφανίσουμε, θα σας… λιώσουμε, θα σας…
Εδώ που τα λέμε, οι Αφισοκολλητές την ημέρα των εκλογών… ηρεμούν και βοηθούν κι αυτοί, φιλότιμα τη μεταφορά των ανήμπορων ψηφοφόρων στα εκλογικά τμήματα, έχουν δε έτοιμη και τη φιέστα της βραδιάς των αποτελεσμάτων (αυτοκίνητα με αφίσες και σημαίες…).
Αρκετά πάνω απ’ τον Αφισοκολλητή βρίσκεται ο Κομματάρχης Γ. Αποτελεί τον κορμό της κομματικής δεξαμενής στον τόπο του, είναι άριστος γνώστης των όρων Δεξιά και Αριστερά, κουβαλάει απ’ τον προπάππο του τη συνέχεια της κομματικής παρωπίδας κι επίσης… Κουβαλάει τους αναποφάσιστους και… κλινήρεις ψηφοφόρους(…διαφόρων κομμάτων) στο εκλογικό κέντρο τους συσπειρώνει και φροντίζει οπωσδήποτε για την για την ορθή τους κρίση!
Ο Κομματάρχης Β’ έχει τελειώσει τουλάχιστον το εξατάξιο Γυμνάσιο, έχει συμμετάσχει σε κομματικά συνέδρια (στη… γαλαρία φυσικά), οργανώνει τη βάση και αναλύει όπου βρεθεί τις θέσεις του κόμματος. Φοράει αρκετές φορές γραβάτα, έχει κατά καιρούς χρηματίσει Δημοτικός Σύμβουλος ή Κοινοτάρχης και μαζί με τους ομοιόβαθμους του εκλέγει και στηρίζει τον Κομματάρχη Α’. Στην προεκλογική περίοδο συσπειρώνει όλο το τμήμα της πυραμίδας, που βρίσκεται από κάτω του και … επιδίδεται σε συντροφικά μαχαιρώματα των υπόλοιπων, αντίστοιχων τμημάτων, φροντίζοντας όμως έντεχνα να βρίσκεται ανά πάσα στιγμή σε θέση να πάρει… μεταγραφή!!!
Στους κομματάρχες Α΄ το τοπίο αλλάζει δραματικά. Εδώ απαιτούνται και … στοιχειώδεις γνώσεις Ανώτερης ή Ανώτατης Σχολής, ευδόκιμη προϋπηρεσία σε τρανταχτά πόστα (Έπαρχος, Δήμαρχος, Νομάρχης, πρόεδρος σε κάποιο τοπικό φορέα κ.λ.π.), η γνώση ξένης γλώσσας (εξαιρείται η … Τουρκική!) ενισχύει το προφίλ, η γκαρνταρόμπα απαιτεί ποικιλία κουστουμιών … ετοιμοπόλεμων, οι δε γραβάτες πρέπει να είναι πολλαπλάσιες των υποκαμίσων!... Η απλόχερη και γεμάτη αβρότητα χειραψία αποτελεί βασικό προτέρημα, όπως επίσης και τα αβρά χαριεντίσματα με τους ομόλογους Κομματάρχες Α΄ του αντιπάλου κόμματος, που κάνουν εντύπωση στον απλό υποψήφιο και βελτιώνουν το image και την δημοκρατικότητα του μανδύα, γενικώς!
Τέλος, απ’ την περιορισμένη λίστα των Κομματαρχών Α΄, θα ξεπηδήσουν (οι διαδικασίες και η μεθοδολογία δεν είναι του παρόντος…) οι υποψήφιοι βουλευτές κι όταν οριστικοποιηθεί το τελικό σχήμα έχουμε αυτόματα και το στερρό σφίξιμο της πυραμίδας, τα κομματάκια του κομματικού πάζλ συναρμολογούνται σαν μπετόν και ρίχνονται στον προεκλογικό αγώνα. Καμμιά φορά, βέβαια παρατηρείται και το εξής χαριτωμένο : Παλιός και δοκιμασμένος Κομματάρχης Α΄ χρίζεται Υποψήφιος και «αντίπαλος» εν ενεργεία Βουλευτής, το πάζλ διαταράσσεται προς στιγμήν, αλλά ένεκα της περιβόητης ενότητας, πέφτουν κάποιες «ψιλές» απ’ την Αθήνα κι έτσι έχουμε γρήγορη επανασυγκόλληση του πάζλ με .. άλλη διάταξη! Εδώ είναι, που οργιάζουν τα συντροφικά μαχαιρώματα και επισυμβαίνουν σκηνές απερίγραπτες και απείρου κάλλους (που αποτελούν, θα ‘λεγα, βούτυρο στο ψωμί του Λαζόπουλου και του Χάρρυ Κλυν!)
Γι’ αυτό σας λέω, φίλοι μου, αν θέλετε γρήγορη ανέλιξη μέχρι του Υποψήφιου Βουλευτή, χωρίς δύσβατες ιεραρχικές αναρριχήσεις, θα ‘ναι έξυπνο εκ μέρους σας, αν επιλέξετε μικρό κόμμα (προτείνω Μιχάλη Χαραλαμπίδη, για το ΔΗΚΙ είναι πιο δύσκολα, χρειάζεται να προμηθευθείτε άλμπουμ με φωτογραφίες του Ανδρέα από νεογέννητο μέχρι την εισαγωγή του στο Χέρφιλντ…). Αφήστε, που θα σας δείχνουν και με το δάχτυλο (το ένα, γιατί αν γίνουν … πέντε, βράστε ρύζι!)
Πάντως, όποιοι καταλήξουν χωρίς δεύτερη σκέψη στους «Φιλελεύθερους» του Στ. Μάνου, έχω στη διάθεση τους και το τηλέφωνο του Παρασκευά (στη Διεύθυνση της «Μεθορίου»)
Όσο για μένα, σας γνωρίζω ευχαρίστως, ότι επειδή τυχαίνει να είμαι λάτρης της τάξης, της συμμετρίας και της τυπικότητας, λέω να ξεκινήσω από τη βάση μιας μεγάλης πυραμίδας, σαν Αφισοκολλητής!...
(Μη χάσετε το επόμενο τεύχος: «Πάρτι γενεθλίων με κεριά και άλλα!»…)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου