Την πλημμύρα της Κομοτηνής του 1960 την θυμάμαι αμυδρά. Άλλωστε ήμουν μόλις έξι χρονών. Εκείνο που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι η κεντρική πλατεία της πόλης που είχε εξαφανιστεί. Ακόμη και όταν έφυγαν τα νερά και ξεράθηκαν οι λάσπες είχε μείνει ένα στρώμα χώματος πάχους περίπου ενός μέτρου που σκέπαζε δρόμους πεζοδρόμια, πλακάκια, παρτέρια.
Φανταστείτε αυτούς τους ανθρώπους στη Θεσσαλία που θα γυρίσουν στα σπίτια τους όπου το νερό είχε μπει μέσα σε στάθμη 3 μέτρων και σε αρκετές περιπτώσεις έφτασε μέχρι στη στέγη.
Τι απέμεινε από έπιπλα, ρούχα, ηλεκτρικές συσκευές, εξοπλισμό σπιτιού, εγκαταστάσεις, έγγραφα κλπ.;
Το κράτος πάντα αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων γι αυτό η αλληλεγγύη μας στους ανθρώπους αυτούς πρέπει να είναι ουσιαστική. Πέρα λοιπόν από την ξηρή τροφή, τα νερά και τις κουβέρτες ας σκεφτούμε ότι οι άνθρωποι θα χρειαστούν μπογιές, ηλεκτρολογικό υλικό, έπιπλα, ψυγεία , πλυντήρια, τηλεοράσεις, ρούχα κ.α..
Μήπως πρέπει να σκεφτούμε μια δεύτερη φάση αλληλεγγύης στους τομείς αυτούς.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου