Χρήστος Γκαϊντατζής
Αντι Κείμενο
Ο Χρήστος Γκαϊντατζής γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 12 Φεβρουαρίου, 2004 και σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη. Είναι φοιτητής τμήματος σκηνοθεσίας κινηματογράφου σε ιδιωτική σχολή. Το 2019 διακρίθηκε με δεύτερη πανελλήνια θέση στον μαθητικό διαγωνισμό θεατρικού μονόπρακτου στο Ρέθυμνο για τον μονόλογό του «Το σπίτι που έχτισε η Άννα». Δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε την πρώτη θέση με το άπαιχτο έργο του «Παιχνίδια Πείνας». Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε site όπως το culturebook.gr. Το καλοκαίρι του 2023, εξέδωσε το θεατρικό του έργο «Προμηθέας – Μία σύγχρονη εξιστόρηση του αρχαίου δράματος» (εκδόσεις Δαιδάλεος).
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6908227809
E-mail: xgaidatzis@gmail.com
Το θεατρικό αυτό έργο διατίθεται ελεύθερα για ανάγνωση και αναπαραγωγή για μη εμπορική χρήση υπό τον όρο της αναφοράς του ονόματος του συγγραφέα. Για κάθε μεταποίηση, άμεση ή έμμεση κερδοσκοπική ή μη κερδοσκοπική χρήση, απαιτείται συναίνεση του συγγραφέα
Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Όχι Παράγωγα Έργα 4.0
Περίληψη
Τέλη Τρωικού πολέμου. Ο Αχιλλέας είναι αιχμάλωτος των Αμαζόνων. Η Πενθεσίλεια είναι ερωτευμένη μαζί του, μάταια προσπαθεί να τον σαγηνεύσει. Ο Αχιλλέας αγαπάει μόνο τα όπλα του. Η Πενθεσίλεια ισχυρίζεται ότι είναι ένα φονικό εργαλείο η ίδια. Η απάντηση - πάλι αρνητική. Αποκαρδιωμένη θέλει να πεθάνει. Τα κείμενα όμως δεν την αφήνουν.
Ένας διάλογος με αφετηρία το έργο του γερμανού δραματουργού Heinrich von Kleist, Πενθεσίλεια.
Π: Πενθεσίλεια, Α: Αχιλλέας
Π: Είμαι η Πενθεσίλεια.
Α: Το ξέρω. O Αχιλλέας εγώ.
Π: Η βασίλισσα είμαι.
Α: Όντως.
Π: Πενθεσίλεια.
Α: Βασίλισσα Πενθεσίλεια.
Π: Των Αμαζόνων.
Α: Εδώ.
Π: Στην Τροία.
Α: Στο δάσος.
Π: Το δάσος της Τροίας.
Α: Η φωλιά των Αμαζόνων.
Π: Ο χρόνος.
Α: Στα τέλη του Τρωικού πολέμου.
Π: Η ήττα.
Α: Των Ελλήνων ήττα.
Π: Σας στριμώξαμε.
Α: Μας στρίμωξαν οι Αμαζόνες.
Π: Στριμωχτήκαμε.
Α: Μας στρίμωξαν. Εμάς τους Έλληνες. Δυνατοί ρωμαλέοι Αχαιοί.
Π: Πολεμοχαρείς.
Α: Ανδρείοι πολεμιστές.
Π: Δολοφόνοι λωποδύτες.
Α: Μας κυνήγησες.
Π Από τα τείχη ως την θάλασσα. Σας έκλεισα μες την θάλασσα.
Α: Μας σκότωνες, αποκεφάλιζες τα παιδιά.
Π: Όπως έπρεπε.
Α: Τους νέους ρωμαλέους πολεμιστές. Βορά στις Αμαζόνες. Στα κρεβάτια τους
Π: Όπως έπρεπε. Όπως –
Α: Και ύστερα παγίδευσες τους στρατάρχες.
Π: Μαζί και εσένα. Παγίδεψα εσένα. Σε έκλεισα μέσα στο δάσος.
Α: Ναι.
Π: Εγώ.
Α: Εσύ.
Π: Η Πενθεσίλεια. Η βασίλισσα των Αμαζόνων.
Α: Με παγίδεψες.
Π: Έπρεπε.
Α: Πολλά δεινά υπέφερες.
Π: Σκότωσα την αδερφή μου.
Α: Από λάθος.
Π: Ακριβώς. Στο κυνήγι.
Α: Ήρθες εδώ.
Π: Εδώ, εδώ.
Α: Στην Τροία εδώ.
Π: Ήρθα. Ήρθα.
Α: Η βασίλισσα των Αμαζόνων η –
Π: Η κόρη της Οτρήρης και –
Α: Και του θεού Άρη.
Π: Πράγματι.
Α: Πολλά.
Π: Ναι πολλά.
Α: Σου έτυχαν. Αλλά στάθηκες αντάξια τους.
Π: Την αδερφή μου σκότωσα. Πονάω. Δεν είμαι αθάνατη
Α: Εγώ είμαι.
Π: Εκτός -
Α: Εκτός από ένα σημείο εκεί αιμορραγώ.
Π: Αιμορραγία.
Α: Άθελά σου πάντα.
Π: Ο θάνατος θέρισε ξανά.
Α: Την σκότωσες. Και ήρθες εδώ. Να εξαγνιστείς.
Π: Εδώ, εδώ. Να εξαγνιστώ.
Α: Κυνηγημένη.
Π: Από τον εαυτό μου αρχικά.
Α: Συνοδευόμενη από Αμαζόνες.
Π: Ελεύθερες πολεμίστριες.
Α: Άγριες, παρορμητικές, πολεμοχαρείς.
Π: Ήρθα στον Πρίαμο.
Α: Στην Τροία την πολιορκούμενη.
Π: Να εξαγνιστώ ήρθα. Με βοήθησε ο Πρίαμος.
Α: Όχι στον εξαγνισμό.
Π: Όχι σε αυτόν όχι.
Α: Σου έδωσε όμως φαΐ και νερό.
Π: Και τι φαϊ. Τραπέζια με κρέατα και κρασιά με τα βαρέλια.
Α: Σε δέχτηκε.
Π: Ωσάν παιδί του.
Α: Σε δέχτηκε καθώς ο Έκτωρ -
Π: Σκοτώθηκε. Τον σκοτώσατε οι Έλληνες. Μαζί το κάνατε
Α: Μαζί, μαζί.
Π: Γι’ αυτό με δέχτηκε.
Α: Αλλιώς;
Π: Αλλιώς δεν φαντάζομαι αλλιώς.
Α: Τι θα γινόταν.
Π: Δεν ξέρω αν.
Α: Αν θα έκανε εκατόμβη. Αν θα πηγαινοερχόντουσαν τα φαγητά τα νόστιμα.
Π: Άγνωστο.
Α: Εντελώς.
Π: Είμαι η Πενθεσίλεια. Κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης. Ήρθα εδώ στην Τροία. Κυνηγημένη, από τον εαυτό μου αυτοεξόριστη. Σκότωσα την αδερφή μου κατά λάθος στο κυνήγι. Ήρθα εδώ στην Τροία με στόχο να συγχωρεθώ από την θεά Άρτεμη που προστατεύει τους Τρώες και το κυνήγι. Πιστεύοντας ότι θα με συγχωρέσει αν πολεμήσω στο πλευρό των Τρώων.
Α: Πιστεύοντας ότι θα συγχωρεθείς. Πήρες συγχώρεση μόνη σου. Από τον εαυτό σου. Δεν υπάρχουν θεοί ή είναι απλά ανίσχυροι, αδιάφοροι και ιδιοτελείς. Συγχώρησες μόνη σου τον εαυτό σου.
Π: Συγχώρεσα μόνη μου τον. Τώρα είναι ώρα να δώσω στον εαυτό μου αυτό που πραγματικά θέλει. Να ζήσει.
Α: Έναν έρωτα.
Π: Μεγάλο η γη να μην τον χωρά και τα αστέρια
Α: Συμπαντικών διαστάσεων. Ο έρωτας της Πενθεσίλειας.
Π: Είμαι νεκρή ερωτικά. Ανύπαρκτη. Αυτό είναι ο θάνατος. Ανυπαρξία. Δεν υπάρχω ως ερωτική οντότητα. Άρα είμαι ανύπαρκτη. Δεν ζω. Άρα είμαι χωρίς έρωτα.
Α: Και θέλεις να αναστηθείς.
Π: Ερωτευμένη.
Α: Με τον Αχιλλέα.
Π: Τον πολεμιστή. Τον στρατάρχη.
Α: Σε αρνείται όμως.
Π: Όλα συντελέστηκαν.
Α: Τι θέλεις από μένα;
Π: Να σε νικήσω.
Α: Με ερωτεύτηκες.
Π: Ξεκίνησα να ζω.
Α: Είσαι ερωτευμένη μαζί μου.
Π: Θέλω να σε νικήσω στην μάχη. Για να σε παντρευτώ. Όπως επιβάλλει η γιορτή των ρόδων.
Α: Με νίκησες ήδη. Είμαι εδώ. Στο δάσος των Αμαζόνων. Δεν μπορώ να φύγω. Με έχεις περικυκλώσει με τις πολεμίστριες σου. Θέλεις απλά να με σκοτώσεις
Π: Έρωτας και θάνατος πάνε μαζί.
Α: Ναι.
Π: Σε νίκησα, σε αιχμαλώτισα.
Α: Ναι, ναι.
Π: Σε νίκησα. Σε αιχμαλώτισα και τώρα.
Α: Και τώρα τι;
Π: Θα σε παντρευτώ όπως ορίζει το τελετουργικό. Η τελετή των ρόδων. Η ρόδινη τελετή.
Α: Με νίκησες αλλά δεν θα με παντρευτείς γιατί δεν σε θέλω, δεν σε ποθώ, φύγε άσε μ’ ήσυχο.
Π: Σε νίκησα. Ηττήθηκες.
Παύση.
Π: Θα παντρευτούμε.
Α: Μπορεί να τα κατάφερες. Ναι. Με νίκησες.
Παύση.
Α: Αλλά.
Π: Αλλά δεν υπάρχει. Πρέπει να με ερωτευτείς. Γιατί δεν σε νίκησα.
Α: Δεν με νίκησες;
Π: Ναι. Με άφησες να σε νικήσω.
Α: Εντάξει. Αλλά εγώ είμαι –
Π: Τι ερωτευμένος με - ;
A: Με τα όπλα μου.
Π: Τότε γιατί με άφησες να – ;
A: Δεν σε άφησα. Αν νίκη είναι να κερδίζεις με τα όπλα σου επί των όπλων του άλλου. Η ευχαρίστηση της μάχης. Ηττήθηκα.
Π: Με άφησες να σε νικήσω για να χαρείς την ήττα. Γιατί η ήττα προσφέρει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την νίκη. Ή την νικηφόρα ήττα.
Α: Έχασα. Ηττήθηκα. Σε άφησα να με – αλλά τώρα. Άλλα. Αλλιώς.
Π: Άλλα τι άλλα;
A: Δεν νιώθω τίποτα για σένα. Άσε με ήσυχο.
Π: Νιώθεις.
Α: Μίσος μόνο. Άσε με, άσε με.
Π: Δεν γίνεται να μην με θες. Γιατί είσαι ο χαμένος.
Α: Ο χαμένος.
Π: Αυτός που κερδίζει στην αγάπη.
Α: Δεν νιώθω κανέναν κραδασμό μέσα μου για σένα.
Π: Αδύνατο.
Α: Κι όμως -
Π: Κάτι πρέπει να νιώθεις.
Α: Νιώθω.
Π: Μίλα.
Α: Όχι για σένα όμως.
Π: Για ποια πες μου. Πες μου και θα την κομματιάσω.
Α: Για τον οπλισμό μου μιλάω. Αυτά δεν μπορείς να τα κομματιάσεις.
Π: Κοίτα με.
Γδύνεται.
Α: Σε κοιτάζω ώσπερ άνοστο φαγητό.
Π: Το βλέπω το βλέπω στα μάτια σου, το βλέπω.
Α: Δώσε μου πίσω τα όπλα μου. Επέστρεψε τα μου.
Π: Δεν μ΄αγαπάς
Α: Γιατί δεν μου τα δίνεις;
Π: Είμαι η Πενθεσίλεια. Κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης. Ήρθα εδώ στην Τροία. Κυνηγημένη από τον εαυτό μου αυτοεξόριστη σκότωσα την αδερφή μου κατά λάθος στο κυνήγι. Ήρθα εδώ στην Τροία. Με στόχο να συγχωρεθώ από την θεά Άρτεμη που προστατεύει τους Τρώες και το κυνήγι πιστεύοντας ότι θα με συγχωρέσει αν πολεμήσω στο πλευρό των Τρώων.
Α: Αυτά μου είναι γνωστά
Π: Όμως στο πλευρό των Τρώων. Μαζί με τα στρατεύματά σας απώθησα όλους τους στρατιωτικούς. Ως την άκρη της θάλασσας. Νίκησα. Αλλά ο νικητής χάνει στην αγάπη
Α: Στρίμωξες τους στρατάρχες. Αιχμαλώτισες τους άντρες. Για την ρόδινη τελετή σου. Επειδή σφαγιάστηκε ο Έκτωρ. Και για να συγχωρεθείς. Αλλά συγχωρέθηκες μόνη σου. Και δεν είχες άλλο τι να κάνεις. Και έβαλες μπελά στον εαυτό σου εμένα να ερωτευτείς.
Π: Εσύ είσαι ερωτευμένος μόνο με τον πόλεμο. Τίποτα άλλο δεν δημιουργεί κραδασμό, δόνηση μέσα σου.
Α: Τίποτα εκτός από τα όπλα μου.
Π: Ούτε το γυμνό κορμί μου δεν σε συγκινεί.
Α: Τα όπλα, τα όπλα. Τα τα τα ο ο ο ο.
Π: Αφαιρώ την μάσκα μου να με δεις καλύτερα αγάπη μου.
Α: Πενθεσίλεια.
Π: Αχιλλέα.
Α: Πόσο άσχημη είσαι. Πόσο αποκρουστική. Τόσο στρογγυλό το κεφάλι σου. Και καθόλου αιχμηρό όπως το ξίφος μου. Το μεγάλο και μακρύ ξίφος μου που έχει την δυνατότητα να διεισδύει μέσα στα σώματα, να τα ανοίγει, να τα τεντώνει στο μέγιστό τους άνοιγμα.
Π: Ω.
Α: Απαρηγόρητη είσαι και κλαις αλλά αν δεν μεταμορφωθείς σε όπλο δεν μπορώ τίποτα εγώ να κάνω.
Π: Τώρα θα δεις.
Α: Τι θα μου κάνεις;
Π: Θα σε βασανίσω με τα όπλα σου.
Α: Ω πόσο γλυκό μαρτύριο να –
Π: Θα το κάνω. Θα σου αφαιρέσω όλο το δέρμα με το -
Α: Ω αιχμηρή μου λόγχη βασάνισέ με.
Π: Με το δρεπάνι θα σε θερίσω. Με την τανάλια θα σου βγάλω τα νύχια.
Α: Ας μπει μέσα μου το σπαθί μου, να σπείρει τον καρποφόρο θάνατο.
Π: Θα γίνει. Έρωτας και θάνατος πάνε μαζί.
Η Πενθεσίλεια νεύει και δύο ακόλουθες της φέρνουν μέσα το σπαθί του Αχιλλέα.
Α: Ω σπαθί μου. Ερωτοχτυπημένος είμαι μαζί σου. Σε θέλω, σε ποθώ. Κάρφωσε με το σπαθί μου εμέ. Να γίνω ένα με τον πόλεμο. Να γίνω ένα με αυτό που αγαπώ.
Π: Ω αλύγιστος είσαι.
Α: Σαν δέντρο χιλιόχρονο.
Π: Πόσο με πονάς. Να μπορούσα μόνο να –
Α: Δεν μπορείς.
Π: Κοίτα με, εγώ είμαι τα όπλα αυτά.
Α: Όχι δεν είσαι.
Π: Είμαι από μόνη μου ένα φονικό εργαλείο. Χιλιάδες σφάγιασα.
Α: Ναι αλλά δεν είσαι -
Π: Αντικείμενο.
Α: Αντικείμενο του πόθου μου.
Π: Αγαπάς μόνο τα αντι κείμενα.
Α: Αυτά που λένε ό,τι δεν λένε τα υπόλοιπα
κείμενα.
Π: Το αντικείμενο.
Α: Του πόθου.
Π: Χιλιάδες χρόνια.
Α: Δεν θα πεθάνουμε ποτέ.
Π: Θα ζούμε μες στα κείμενα.
Α: Του Ομήρου και του Κλάιστ.
Π: Ανέραστοι τραγικοί.
Α: Μάταιος πόθος.
Π: Το όνομά μου σημαίνει πένθος.
Α: Μόνο εδώ μπορούμε να πεθάνουμε.
Π: Σε ένα Αντί Κείμενο.
Α: Ενδέχεται να είναι αλήθεια
Π: Εδώ. Εδώ. Μόνον εδώ.
Α: Πάντα εδώ.
Π: Εδώ σε αυτό –
Α: Αυτό το –
Π: Αντι Κείμενο
(Παρασκευή 2 – Κυριακή 4 Φεβρουαρίου, 2024
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου