Προς το Περιοδικό «ΒΟΡΕΑ»
(Σαν Επίλογος)
Κύριε Διευθυντά,
Στα τρία αφηγήματα μου που προηγήθηκαν, με θέμα η «ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ ΤΟΥ ΧΘΕΣ», κάνω αναφορά ότι, σαν υπεύθυνος Υπηρεσίας, δε με απασχολούσαν τόσο τα κυρίως υπηρεσιακά προβλήματα όσο, τα τεχνικά –στεγαστικά-οργανωτικά. Γιατί οι περισσότερες Δημόσιες Υπηρεσίες δεν είχαν δικά τους κτήρια στέγης και καταφεύγαμε στη μίσθωση κτηρίων στην ελεύθερη αγορά.. Και καταλαβαίνετε αυτό τι σημαίνει, να μετακομίζεις ολόκληρη Υπηρεσία κάθε τόσο.
Τον Αύγουστο το 1951, ανέλαβα την διεύθυνση του Ταχυδρομείου Νικηφόρου Δράμας. Βρήκα ένα μεγάλο δωμάτιο, που παραχώρησε το Κοινοτικό Κατάστημα, ένα τηλεφωνικό μεταλλικό πίνακα με βύσματα, που τον χρησιμοποιούσαν περισσότερο οι ΜΑΥδες, ένα εγκαταλειμμένο άχρηστο χρηματοκιβώτιο από τους Βουλγάρους και ένα τραπέζι, που αν δεν ακουμπούσε ανάμεσα σε δυο γωνίες του τοίχου, δύσκολα θα στεκόταν στα πόδια του. Το λέω αυτό για να πω, σε ποια άθλια κατάσταση ήταν η Πατρίδα μας και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε το προσωπικό, στην αμέσως μετακατοχική περίοδο.
Δε θα σας απασχολούσα, αν δεν έπαιρνα αφορμή, από το εσώκλειστο δημοσίευμα, αντίγραφο του οποίου σας εσωκλείω, του συναδέλφου μου Ροντογιάννη, τον οποίο προσωπικά δε γνωρίζω και το οποίο δημοσιεύτηκε πρόσφατα, σε Συνταξιοδοτικό έντυπο. Μαρτυρεί ανάγλυφα την εικόνα που επικρατούσε τότε, που κληθήκαμε να ανασυγκροτήσουμε τις Δημ. Υπηρεσίες. Αν και μας χώριζε η μεγάλη απόσταση, εκείνος από τη Ήπειρο και εγώ από την ακρογωνιά τούτη της Θράκης, κοινά ήταν τα προβλήματα , μακρύς και δύσκολος ο αγώνας μας. Για ένα τραπέζι που ταρακουνιόταν, με ερμάριο παρακαλώ, που το έκαμνε «πολυτελείας», ο συνάδελφός μου κινδύνεψε να κληθεί σε απολογία, που σήμαινε, βαρύτατο υπηρεσιακό ατόπημα. «…. Εκ της αναφοράς σας, καταδηλούται ότι, ου μόνον μετά μεγάλης επιπολαιότητος και ελαφράς συνειδήσεως διαχειρίζεσθε την περιουσίαν του Δημοσίου, αλλά και παν ίχνος κ η δ ε σ τ ί α ς των παρεμφερόντων του εξέλιπε…» Και όλο αυτό γιατί, κατά τη μεταφορά του, από φόρτωση σε μεταφόρτωση το τραπέζι, όπως ήταν επόμενο, να υποστεί κάποια γρατσουνιά.
Παρόμοιο περιστατικό, σε χειρότερη έκδοση αντιμετώπισα στην Ορεστιάδα, στην περίοδο που αναφέρονται τα αφηγήμααά μου, όταν θέλησα να μεταστεγάσω το Ταχυδρομείο από ημιυπόγειο και ήρθα σε ρήξη με τον Οικονομικό έφορα, ο οποίος εκ του Νόμου ήταν ο προϊστάμενος «πασών των Δημόσιων Υπηρεσιών» και δε μου παρείχε την σχετική έγκριση. Ευτυχώς βρήκα απόλυτη κατανόηση από τη Νομαρχία, που με βοήθησε, να βγω από το ημιυπόγειο και να οργανώσω ευπρόσωπο κατάστημα, για την εποχή.
Αξίζει να σημειώσω το ύφος και το ήθος του εγγράφου, του Περιφερειακού Δ/ντή Ιωαννίνων (12.6.1951), από το οποίο φαίνεται, η νοοτροπία, ο τρόπος άσκησης διοίκησης και συμπεριφοράς, διοικητικών στελεχών, απέναντι στο υφιστάμενο προσωπικό. Η δομή του κειμένου, που δείχνει την έπαρση, την υπεροψία, την «αφ’ υψηλού» άσκηση εξουσίας, το αυστηρό ύφος τύπου διαταγής, που κυριαρχούσε στα έγγραφα και υποδηλούσε το κλίμα της εποχής. Αλλά και τις προειδοποιήσεις-παραινέσεις, σε ότι αφορούσε την προστασία-φύλαξη της Δημ.περιουσίας.
Οι αναφορά σε τέτοιου είδους κείμενα, νομίζω κ. Διεθυντά, πως είναι σκόπιμο να έρχονται στο φως της δημοσιότητας, για να μάθουν οι νεότεροι, από πού ξεκίνησε αυτό το ταλαίπωρο κράτος μετά από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για να φτάσει στη σημερινή κοινωνία της πολυτέλειας και της υπεραφθονίας.
Κύριε Διευθυντά,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου