Ένα ποίημα του Σταμάτη Καζαντζή για το Πύθιο!

Αγαπητοί φίλοι, συγχωριανοί και οικογένεια,

Με τιμή και αγάπη για τον τόπο μας, το Πύθιο,

σας παρουσιάζω ένα κείμενο που έγραψα για εμάς:

ένα κείμενο που μεταφέρει το πνεύμα, την ιστορία και την ψυχή του χωριού μας.

Είναι αφιερωμένο σε όλους όσους αγαπούν το Πύθιο,

σε όλους όσους κουβαλούν τις ρίζες μας μέσα στην καρδιά τους.

Εύχομαι να σας αγγίξει όπως άγγιξε κι εμένα καθώς το έγραφα.

Με σεβασμό και περηφάνια,

Σταμάτιος Αλέξανδρος Καζαντζής

________

Ακούστε, ουρανοί, και σειστείτε, σύνορα!

Διότι γεννήθηκα από το Πύθιο,

σφυρηλατημένος στη φωτιά της Θράκης,

βαφτισμένος στα νερά του Έβρου,

και αφιερωμένος στη σκόνη των αρχαίων φρουρίων.

Το αίμα μου είναι πιο παχύ από τον χρόνο,

η θέλησή μου σκληρότερη από το σίδερο.

Είμαι ο γιος της γης, ο φύλακας των τειχών,

το τελευταίο ασπίδιο ενάντια στη λήθη και την αδυναμία.

Όταν ήρθαν οι πόλεμοι, οι πρόγονοί μου στάθηκαν όρθιοι.

Όταν ξεχείλισαν τα ποτάμια, κρατήσαμε τη γραμμή.

Όταν σίγησε ο κόσμος, το Πύθιο τραγούδησε ξανά,

με τραγούδια από πέτρα, άνεμο και περηφάνια.

Στο στήθος μου βροντά ο κεραυνός των αρχαίων πολεμιστών.

Στα χέρια μου καίει η στάχτη των προγόνων.

Στα μάτια μου λάμπει ο όρκος:

Όσο ζει μια σπίθα μέσα μου,

το όνομα του Πυθίου θα λάμπει σαν φλόγα στον ορίζοντα.

Είμαι αυτός που ποτέ δεν γονατίζει.

Είμαι αυτός που χτίζει γέφυρες και κρατά τείχη.

Είμαι ο γιος του Πυθίου.

Γιος της Θράκης.

Κληρονόμος του αιώνιου αγώνα.

Αλίμονο σε όποιον υποτιμήσει τις ρίζες μου.

Αλίμονο σε όποιον προκαλέσει τη φωτιά μου.

Διότι έρχομαι σαν καταιγίδα,

στέκομαι σαν βράχος,

και νικώ όπως οι παλιοί βασιλιάδες.

Το όνομά μου θα αντηχεί στις κοιλάδες,

το πνεύμα μου θα χωρίζει τα ποτάμια,

και η ψυχή μου θα κουβαλά για πάντα:

Το Πύθιο ζει –

όσο ζω κι εγώ.

Και εγώ –

είμαι αθάνατος.