Η ΧΛΩΜΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ (Το μοιρολόι της Χλώριδος)
Μια περιδιάβαση στον Μύθο και στην Ιστορία, μια ανάλυση των γεγονότων που διεδραματίστηκαν, γίνεται από τη Χλώριδα, το βασικό πρόσωπο που πρωταγωνιστεί σαν μάρτυρας στη δραματική βίωση των φόνων των αδερφών της. Το μοιρολόι της Χλώριδος αποτελεί ένα ψυχογραφικό κομμάτι έκφρασης αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τον ψυχικό κόσμο της ηρωίδας και το ιδιάζον κλίμα του ψυχισμού της. Ο προσωπικός της πόνος συνδέεται με την ψυχή της Γαίας (σελ.238). Σύμφωνα με τον δάσκαλό της Πολύγνωτο, "η ψυχή της Γαίας είναι οι ψυχές των ανθρώπων της. Αν αυτοί πονούν, πονάει και η Γαία … Τέντωσε της ψυχής σου τις χορδές για να φτάσεις στην πηγή των μυρωδάτων κρίνων και ρούφηξε την μελογύρη της Θείας Ουσίας. Τότε ο μαγικός κόσμος των θαυμάτων θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται εμπρός σου. Γι’ αυτό, άφησε τα όνειρά σου να ανθίσουν, Μελίβοια, και μόνο τότε θα νικήσεις τα τρομερά φαντάσματα που ταράζουν τον ύπνο σου". Η θεία της Μελίβοιας, η Θήβη, φιλοσοφεί πάνω στη ζωή και στον θάνατο για να την παρηγορήσει (σελ. 152): "Μια ιδέα είμαστε του άχραντου Νου, μια ιδέα στον απέραντο ωκεανό των Ιδεών… Ωσάν μια πνοή του αγέρα να μας φέρνει στη ζωή κι ένας αναστεναγμός του πάλι να μας παίρνει. Το γιατί δεν το γνωρίζουμε. Ο κόσμος κρατάει τα μυστικά του".
Δυο πρόσωπα συνδέονται άμεσα με την εξέλιξη του Μύθου και την ηρωίδα του. Είναι η Χαρίκλεια, η πιστή υπηρέτρια της και ο σοφός της δάσκαλος, ο Πολύγνωτος. Με την Χαρίκλεια τους συνδέει μια σχέση ζωής, κοινής συμβίωσης. Η Χαρίκλεια ακούει όλες τις εκμυστηρεύσεις της κυράς της και της συμπαραστέκεται στα βάσανά της, συμβουλεύοντας την οπότε πρέπει. Ο Πολύγνωστος είναι ο μεγάλος σύμβουλός της και ο εξομολογητής της.
Μέσα από τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας της Χλώριδος, ακολουθούμε κι εμείς το ταξίδι της ψυχής της στο χρόνο που κύλησε και έφυγε, τότε που είχε ανεβεί στην κορυφή του Κιθαιρώνα μαζί με τα αδέρφια της και τον δάσκαλό της και γοητεύτηκε από τη Φύση και την Γαία, τον γαλαζοπράσινο πλανήτη. ""Γαία θεά, μήτερ μακάρων, θνητών τ’ ανθρώπων … λέει ο πρώτος στίχος του Ορφικού Ύμνου της Γαίας (σελ.229).
Στο οπισθόφυλλο του λυρικού μυθιστορήματος εντοπίζουμε το πλέον χαρακτηριστικό σημείο σχετικά με την ιστορία της Χλώριδος. "Ποτισμένη με το μύρο των αιώνων, η Χλώρις στέκεται στο ακρόκορφο της ιστορίας ως η πρώτη Αθλήτρια Δρομεύς των Πρώτων Ηραίων, ως η μητέρα του Νέστορα, του σοφού, μεγαλόθυμου βασιλέα της Πύλου, που έψαλλε ο μέγιστος των ποιητών Όμηρος…"
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η καλλιτεχνική φύση της ποιήτριας Γεωργίας Αλεξίου (ψευδ. "ΓΩΡΓΩ") και η πολυγνωσία της, η αγάπη της προς το τέλειο έφερε το ποθητό αποτέλεσμα: ένα βιβλίο-θησαυρό (422 σελίδων), γεμάτο με λεπτομερείς αναφορές γύρω από την ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, την ΙΣΤΟΡΙΑ, την ΘΕΟΛΟΓΙΑ, την ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, την ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, την ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ, την ΦΥΣΙΚΗ, την ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ… Ο αναγνώστης ευφραίνεται καθώς γεύεται τόσες πολλές πληροφορίες από τον Μυθικό κόσμο, από τους μυθικούς ήρωες, από τους βασιλείς, από τους θεούς και τις θεές (θέαινες), τα γενεαλογικά δέντρα των βασιλικών οικογενειών, από τους λαμπρούς γάμους τους, από τη λάμψη τους και την παρακμή τους, την εκδίκηση των θεών, την άδικη μεταχείριση των κοινών θνητών.
Η Ιστορία της "ΧΛΩΜΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ" με υπότιτλο "Το Μοιρολόι Της Χλώριδος" (ΛΥΡΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ), Εκδ. "ΕΡΩΔΙΟΣ", Θεσσαλονίκη 2006, εμπεριέχει την τραγική ιστορία της βασίλισσας της Πύλου Μελίβοιας-Χλώριδος, της πρώτης νικήτριας των Ηραίων, μητέρας του ξακουστού Νέστορα. Είναι ένα πολύ καλά δομημένο έργο με σκελετό στέρεο που στηρίζεται πάνω στα γερά πλέγματα της γνώσης της Μυθολογίας και της Ιστορίας. Είναι θαυμαστή η προσπάθεια της Γεωργίας Αλεξίου να δώσει προς τα έξω κάτι που είναι γνωστό ως θέμα αλλά και που είναι άγνωστο ως προς τις πολυσχιδείς γνώσεις και τις λεπτομέρειες με τις οποίες τροφοδοτεί τα πιο άπιαστα σημεία, χρησιμοποιώντας την ερευνητική εργασία των ιστορικών, όπως του Στράβωνα, του Ησίοδου, του Πλούταρχου, του Παυσανία, κ.ά., καθώς και τους στίχους των μεγάλων ποιητών, του Ομήρου, του Πίνδαρου, της Σαπφούς, της Ήριννας, κ.ά.
Το βιβλίο αυτό από Λυρικό Μυθιστόρημα έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο Γλωσσολογικό και Λεξιλογικό πόνημα με αμέτρητα ονόματα, τοπωνύμια, με εννοιολογικές και σημασιολογικές σημειώσεις και ερμηνείες, ανιχνεύσεις λέξεων από διάφορες χρονολογικές περιόδους, τις λέξεις-Ρίζες, τις Μητέρες-μήτρες των λέξεων, το λεξαριθμικό σύστημα, τις αναφορές στη Διονυσιακή λατρεία, στους Ορφικούς Ύμνους, στην Οδύσσεια και στην Ιλιάδα … Οι Σημειώσεις και οι Πηγές καταλαμβάνουν εκατό περίπου σελίδες.
Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΧΛΩΡΙΔΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΣ
Στο κείμενο του Παυσανία (Β΄, ΧΧΙ, στίχοι 9-10) διαβάζουμε: "Μελίβοιαν δε ούτω δη τι παραυτίκα τε χλωράν το δείμα εποίησε και εις το λοιπόν του βίου παρέμεινεν ως και το όνομα επί τω συμβάντι αντί Μελιβοίας αυτή γενέσθαι Χλώριν". Σύμφωνα με την ερμηνεία του Παυσανία, από την σφαγή των παιδιών του Αμφίονα και της Νιόβης γλίτωσαν μόνον ο Αμύκλας και η Χλώρις γιατί είχαν προσευχηθεί στη Λητώ. Το ροδαλό, όμως, πρόσωπο της Χλώριδος έγινε ωχρό. Η Άρτεμις, λένε, μετά το αποτρόπαιο έγκλημα, άπλωσε μια ανεξίτηλη χλωμάδα στο πρόσωπό της… Σαν μια μάσκα νεκρική απλώθηκε η χλωμάδα στα μάγουλά της από τον φόβο που ένιωσε, τον βαθύ πόνο και την απέραντη θλίψη. Στην αδελφή-ψυχή, την Χαρίκλεια, η Χλώρις εξηγεί τι ένιωσε: Η καρδιά μου μάτωσε, την ξέσχισαν οι εγκληματίες… Η ιστορία της Χλώριδος, της μεγάλης κόρης του βασιλιά Αμφίονα και της Νιόβης, αντανακλά τον ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο κάθε νέας κοπέλας που τυχαίνει να έχει ζήσει τον μαρασμό, πνευματικό, ψυχικό και ερωτικό, και τον βαθύ σπαραγμό για τον βίαιο και άδικο χαμό των αδελφών της.
Χρόνια την βασάνισαν οι εφιάλτες, νύχτα και μέρα. Το αποτρόπαιο έγκλημα δεν έσβησε ούτε μια στιγμή από τη μνήμη της (σελ.69). Οι εικόνες της σφαγής και της φρίκης είναι συγκλονιστικές. Όπως διηγούνται, την αποφράδα εκείνη μέρα μεταμφιεσμένοι δαίμονες της συμφοράς μπήκαν στο παλάτι των γονιών της και σκότωσαν όλες τις αδελφές της, εκτός από την ίδια που δεν τόλμησαν να την αγγίξουν. Θα ξεσηκώνονταν εναντίον τους οι συμπολίτες της αν τολμούσαν να σηκώσουν χέρι επάνω της, στο ίνδαλμά τους, τη γλυκειά Μελίβοια, που στα μελένια μάτια της καθρεφτίζονταν η χαρά κι ένας καλοσυνάτος ήλιος. (σελ.78). (Το άγαλμά της είναι στημένο στην κεντρική οδό της Αγοράς στη Θήβα. Έστησαν κι ένα βωμό όπου τιμούν τη μάνα των δώδεκα αδικοσκοτωμένων παιδιών, τη Νιόβη).
Η ίδια η ηρωίδα, αφημένη στον πόνο της, δεν τολμά να αντικρύσει το φως του Ήλιου και κρύβεται στο σκοτάδι της απελπισίας εξ αιτίας της μεγάλης απώλειας των δικών της. Στερείται την χαρά και το γέλιο. "Χλώριδα με φωνάζουν πια, και όχι Μελίβοια. Κι εγώ, όπως η χλωρίς, το χλωμοκίτρινο ωδικό πουλί, τραγουδώ, μόνο που τα τραγούδια μου σταλάζουν πόνο". (σελ.77). Και σε δυο άλλα σημεία επαναλαμβάνει "Είμαι χλωμή πονεμένη βασίλισσα" (σελ. 71,73).
Η Χλώρις μεταβάλλεται σε ένα χλωμό λουλούδι, σε ένα φυτό μαραμένο και αδύναμο. Τα λόγια της γίνονται κωμοί, ολοφυρμοί και "μοιρολογοτράγουδα". Νιώθει ότι έχει χαθεί ο κόσμος όλος. Μόνον η χλωμή Πανσέληνος της συμπαραστέκεται. "Χλωμή είναι και η Σελήνη, δάσκαλε, χλωμή όπως το πρόσωπό μου", συμπληρώνει η Χλώρις. Ο Πολύγνωστος προσπαθεί να την βγάλει από τις μαύρες σκέψεις και της λέει: "Σ’ εσένα, την ηρωίδα των Ηραίων, η Ειμαρμένη έγραψε σημαντικά πράγματα. Η Νίκη σου πρόσφερε την κάλλιστη υστεροφημία. Ήδη πέρασες στην αθανασία. Στον ιερό αγώνα της Ήρας εσύ έτρεξες και νίκησες. Η θεά θέλησε να ζήσεις. Έκανε όνειρα για σένα. Άφησε, λοιπόν, το σώμα σου να ανθίσει, τα αισθήματά σου –χαρούμενα πουλιά- να τραγουδήσουν… Πιες από το μεθυστικό ποτό του Έρωτα… Νιώσε την χαρά της ηδονής" (σελ.166). Σημείωση: Ο Παυσανία (1,21,3) αναφέρει ότι στην σπηλιά πάνω από το Θέατρο του Διονύσου, στον Βράχο της Ακρόπολης, υπήρχε παράσταση του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος που σκοτώνουν τα παιδιά της Νιόβης (σελ.358).
Στη σελίδα 79, η Χλώρις επεξηγεί τα ακόλουθα: "… Η Άρτεμις, λένε, άπλωσε μια χλωμάδα στο πρόσωπό μου …έχασα το ροδαλό μου χρώμα κι είμαι πια μόνιμα χλωμή". Δεν χαμογέλασα παρά πολύ αργότερα, όταν πια παντρεύτηκα (τον Νηλέα) και γέννησα τα δικά μου παιδιά. Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Άρτεμις, κόρη της Λητούς, τόξευσε τις έξι κόρες της Νιόβης εντός της οικίας τους και ο Απόλλων σκότωσε όλους τους γιους της την ώρα που κυνηγούσαν στον Κιθαιρώνα (σελ.337).
Η πολυδιαβασμένη Γεωργία Αλεξίου κάνει πλούσιες περιγραφές των βουνών, των λιμνών και των ποταμών, αναφέρεται στη μυθολογική τους ονομασία και ιστορία και μας γοητεύει με την χάρη και την ζωντάνεια του λόγου της. Ο Κιθαιρώνας, ο Ελικώνας, ο Κηφισός, η λίμνη Κωπαίς ή Κηφησίς, ο Παρνασσός, η Γκιώνα, η οροσειρά του Καλλίδρομου, η Πάρνηθα, η ιερή κοιλάδα των Μουσών, ο ποταμός Ασωπός, ο Βοιωτικός κάμπος … Τα λόγια τη Χλώριδος συνταιριάζουν με τη γοητεία της γραφής της συγγραφέως: «Είναι υπέροχα, δάσκαλε … Να παρατηρήσουμε τις φωτεινές κορυφογραμμές μέσα στο ουράνιο θάμπος. Τη φωτεινή γραμμή, εκεί που ο Ουρανός αγκαλιάζει την Γαία κι η κορυφή του Παρνασσού τυλιγμένη στο γλαυκό μοιάζει περισσότερο με μετέωρο σύγνεφο». (σελ.233)
Κι ο δάσκαλος συνέχισε να μιλάει για τη γη… «Αυτός εδώ, ο γήινος παράδεισος που κατοικούμε, με τον φωτεινό ουρανό, τις πυκνόφυτες κοιλάδες και τα καταπράσινα βουνά, με τους αμπελώνες και τους ελαιώνες, βρίσκεται στο κέντρο της γης μας μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Οι κάτοικοί του είναι άριστοι ποιητές και μυθοπλάστες, όπως και άριστοι επιστήμονες. Με βάση τη λογική και την ευταξία αναδεικνύονται πολλοί σοφοί, με εναλλασσόμενες σκέψεις και ενδυνάμωση του νου. Η Χλωρίς αφήνει τη σκέψη της να πετάξει στο παρελθόν. Για ένα λεπτό μια ολόκληρη ζωή περνάει από μπροστά της. Θυμάται τις συμβουλές του δασκάλου της για τη σχετικότητα του χρόνου».
«Δάσκαλε, ο προσωπικός μου χρόνος βάλτωσε στο παρελθόν, αδυνατεί να διασταλεί, για να βιώσω το Παρόν και να κάνω όνειρα για το Αύριο». Βρίσκεται σε απόγνωση. Όμως, ο Πολύγνωτος της απαντάει: «Μην κλαις για το χθες που έχει περάσει, Χρυσονόη, και μην αγωνιάς για το Αύριο που ακόμα δεν έχει γεννηθεί. Λευτέρωσε την ψυχή σου από τη θλίψη για να ηρεμήσει και ζήσε το Σήμερα. Λόγια άκρως φιλοσοφημένα που δένουν το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον. Μια αλυσίδα σκέψεων διυλημένων μέσα από μια σειρά γεγονότων που επηρέασαν τη νεανική ζωή της Μελιβοίας.
Φέρνει στο νου τις γιορτές που οργάνωσαν οι συμπατριώτες της για την υποδεχτούν μετά τη νίκη της στη Θήβα. Στην είσοδο της πόλης την περίμενε μια άμαξα στολισμένη με τέσσερα λευκά άλογα για να κάνει το γύρο της πόλης. Η υποδοχή έγινε στην κεντρική πλατεία της Αγοράς με δάφνες και κλαδιά ελιάς. Ο Χορός των γυναικών έψαλλε επινίκιους ύμνους υπό την διεύθυνση του πρωτολυράρη Αμφίονα, του πατέρα της Χλώριδος. Η Μελίβοια, ανεβασμένη στο άρμα της Νίκης με τους ολόλευκους φτερωτούς ίππους, ταξίδεψε στις ουράνιες νεφέλες για να φτάσει στον ολάνθιστο θρόνο της Δόξας…
Συνεχίζει ο βαθύνους Δάσκαλος να τονώνει τον ψυχικό κόσμο της αγαπημένης του μαθήτριας. «Μια νέα Σελήνη θα ανατείλει φέρνοντάς σου αγαλλίαση…». Αξιοποίησε τον χρόνο σου δημιουργικά. Η δημιουργία δίνει νόημα στη ζωή… Όλος ο κόσμος είναι ένθεος. Η θεϊκή ουσία καταυγάζει όλο το σύμπαν. Αν ανοίξεις τα μάτια του νου σου –που είναι μέρος του Συμπαντικού Νου- θα αρχίσεις να τον αντιλαμβάνεσαι. Η Δύναμη της Δημιουργίας, η Παμμήτωρ Πανδημιουργός Φύσις (το Ανώτερο θείο) είναι η ψυχή της Ύλης.
Μέσα από την ιστορία της Χλώριδος ανακαλύπτουμε όλη την ζωή μιας νέας γυναίκας που είχε την προστασία των θεών γιατί έδειξε σεβασμό στα θεία και έτσι δεν έτυχε της ίδιας τύχης με τα αδέρφια της. Η Ειμαρμένη ήταν ευνοϊκή προς αυτήν. Το μέλλον της δεν ήταν ζοφερό. Είχε ξεχωριστή ευφυΐα και αγάπη για μάθηση. Ο δάσκαλός της χάρισε στη Χλώριδα το όνομα Χρυσονόη για την ξεχωριστή της διάνοια. «Ο θείος σπινθήρας που είναι μέσα σου σε οδηγεί ανοίγονται δρόμοι για μακρινούς ουρανούς. Μπορείς να συλλάβεις βαθύτερες έννοιες γύρω από το θείον και την κοσμική ύπαρξη».
Είμαστε η εκλεκτή επιλογή της Ανώτατης Συμπαντικής Διάνοιας. Κι εσύ θα είσαι πάντα η εκλεκτή μου μαθήτρια με την ξεχωριστή ευφυΐα, με την αγάπη για μάθηση. Είναι πολύ θετικό το μήνυμα που η συγγραφέας Γεωργία Αλεξίου περνάει στους αναγνώστες της μέσα από την ηθικοπλαστική διδασκαλία του Πάνσοφου Διδασκάλου της Μελίβοιας. Τρεις είναι οι εικόνες της μορφής που παρουσιάζει η ηρωίδα του Μυθιστορήματος. Η πρώτη, η Μελένια ή Μελίβοια, αντιπροσωπεύει την περίοδο που όλα έγιναν χλωμά μετά την απώλεια των αδερφών γεμάτη απελπισία περίοδο που όλα έγιναν χλωμά μετά την απώλεια των αδερφών της, εξ ου και η αλλαγή του ονόματός της σε Χλώριδα και η Τρίτη, με την ενίσχυση του Πολύγνωτου, που κάνει την Χρυσονόη να ανεβεί την κλίμακα της Γνώσης με την πνευματική της εξέλιξη και μύηση στη Συμπαντική Συνείδηση και στη Θεία Ουσία.
........................................................................................................................................................
Είχε δημοσιευτεί στον "Βορέα"(τεύχος 58) τον Απρίλιο του 2010, πριν 15 χρόνια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου