Ο αποχαιρετισμός του λαογράφου και ερευνητή της μουσικής παράδοσης της Θράκης Δημήτρη Βραχιόλογλου στον μπαρμπα Γιάννη Πεχλιβάνη, τον ιεροφάντη του θρακικού άσκαυλου!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΧΛΙΒΑΝΗΣ. Από τους τελευταίους εναπομείναντες παλιούς (στο όργανο και στην ηλικία) γκαϊντατζήδες του Εβρου.

Από σήμερα ο αγαπημένος σε όλους μας μπαρμπα-Γιάννης ταξιδεύει στη γειτονιά των αγγέλων για να συναντήσει τους: Κώστα Λιγούδη, Πασχάλη Χρηστίδη, Σιδέρη Βλάχο και πολλούς άλλους οργανοπαίχτες στη γκάιντα με τους οποίους και συμπορεύτηκε.• Ο Γιάννης Πεχλιβάνης γεννήθηκε το 1929 στο Λαγό Διδυμοτείχου. Πρωτότοκος γιος του Χαράλαμπου και της Πασχαλιάς Γιόκογλου, μιας οικογένειας προσφύγων από την Ανατολική Θράκη η οποία είχε 7 παιδιά: τον Γιάννη,τον Κυριάκ, τη Μαρία, την Αλτούνου, την Ανθούλα, το Σωτήρη και τον Σταύρο.

Ως πρωτότοκος γιος, ξεκίνησε να δουλεύει από πολύ μικρός για να συνδράμει τους γονείς του στην ανατροφή των 6 μικρότερων αδερφών του. Ξεκίνησε με αγροτικές δουλειές και όταν έφτασε στην ηλικία των 10 ετών ξεκίνησε να πηγαίνει σε άλλα χωριά ως τσοπάνης.

Η ζωή του δεν ήταν εύκολη και οι κακουχίες ήταν πολλές. Κοιμόταν στις στάνες με ελάχιστο φαγητό και με τα πρόβατα να τον ζεσταίνουν το χειμώνα όπως πολύ χαρακτηριστικά υπογραμμίζει η κόρη του Πασχαλίνα..

Στα 25 του παντρεύτηκε την αγαπημένη του Αγγελική Γκουντινάκη και έφτιαξε την δική του οικογένεια κάνοντας 2 παιδιά: την Πασχαλιά και τον Χαράλαμπο..Τότε ξεκίνησαν και τα μακρινά ταξίδια στο εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό. Θράκη, Μακεδονία, Πελοπόννησο, Ελβετία, Βέλγιο είναι κάποια από τα μέρη που πήγε για να δουλέψει ως οικονομικός μετανάστης. Είναι γνωστό σε όλους μας πως τη δεκαετία του 60 τα χωριά του Εβρου αδειάζουν, καταφεύγοντας μεγάλος αριθμός κατοίκων στο εξωτερικό-κυρίως Γερμανία, Βέλγιο, και άλλα ευρωπαϊκά κράτη για εξεύρεση εργασίας και για μια καλύτερη ζωή..

Παράλληλα με τις αγροτικές εργασίες είδε ότι ήταν καλός και στις οικοδομικές εργασίες. Ετσι ξεκίνησε να ασχολείται πιο πολύ με την οικοδομή.

Η γκάιντα όμως ήταν κάτι που αγαπούσε από πολύ μικρός. Γοητευμένος από τους ήχους της ξεκίνησε να μαθαίνει μόνος του παρατηρώντας τους γκαϊντατζήδες. Το ταλέντο του δεν άργησε να φανεί και ενώ την ημέρα δούλευε στην οικοδομή, το βράδυ έπαιζε γκάιντα στα καφενεία του χωριού και στις μεγάλες γιορτές έδινε το ρυθμό στις πλατείες.

Ο Γιάννης Πεχλιβάνης αυτοδίδακτος στη γκάιντα δεν ξεχνάει τις τεράστιες δυσκολίες που συνάντησε τον πρώτο καιρό που καταπιάστηκε με το παραδοσιακότερο όργανο της Θράκης. Οι τότε γκαϊντατζήδες της περιοχής χαρακτηριζόντουσαν από διδακτική άγνοια καθώς επίσης και από υπέρμετρο εγωισμό μην τους ξεπεράσει κανένας «μαθητής τους». Ετσι ήταν πολύ δύσκολο για τους νέους να βοηθηθούν από τους παλαιότερους. Η μόνη ωφέλεια τότε για τους νέους ήταν να παρακολουθούν με προσοχή τον τρόπο παιξίματος του παλιού γκαϊντατζή και μετά….. ότι ήθελε προκύψει....... Απόσπασμα από την συνέν τευξή του που μού παραχώρησε το έτος 1998.

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ πολυαγαπημένε μας μπαρμπα_Γιάννη...