ΧΛΩΡΙΣ
Toυ Αστέριου Κωνσταντίνου-φιλολόγου
(Παρουσίαση του βιβλίου της Γεωργίας Αλεξίου – Γοργούς, «Η Χλωμή Βασίλισσα»).
Φίλες και φίλοι, με τη «Χλωμή Βασίλισσα», η Γεωργία Αλεξίου, μας είναι ιδιαίτερα πειστική για τη συνθετική της ικανότητα και δημιουργία: ευδιάκριτα τοπία, αφηγηματικά σχήματα που εύκολα μπορεί ο αναγνώστης να κατανοήσει.
Ο τόπος και ο χρόνος της δράσης είναι συστηματικά οργανωμένος, όπου τα μυθικά πρόσωπα είναι εκφραστές και πρωταγωνιστές του πολιτισμικού μας παρελθόντος, μέσα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα του μυθικού γίγνεσθαι.
Στο βιβλίο της η συγγραφέας αποπειράται να αρθεί, στο τραγικό μεγαλείο της μυθικής ουσίας που ερευνά και πραγματεύεται, μεταφέροντάς μας με τη γραφίδα της το τραγικό αυτό μεγαλείο στη σημερινή πεζή πραγματικότητα.
Οι δύο κύριοι άξονες, Θήβα και Πύλος, των αναφορών του βιβλίου ξεδιπλώνουν σταδιακά το μύθο, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την τραγική προσωπικότητα της ηρωίδας μέσα από την τραγικότητα και τα πάθη των συγγενικών της προσώπων –στα ανάκτορα του πατέρα της και του άνδρα της– με μια καλά επεξεργασμένη αλληλουχία αφηγήσεων και αισθητικών αποτιμήσεων.
Οι αποκρυσταλλωμένες διατυπώσεις του πεζού και ποιητικού λόγου, οι συχνά απροσδόκητες μεταπτώσεις της ανάπτυξης του κυρίου θέματος, που είναι «το μοιρολόι της Χλώριδος», και των παραλλαγών του, σε συνδυασμό με τους έντονους επιρρηματικούς προσδιορισμούς υποστηρίζουν λειτουργικά την όλη εκφραστική δημιουργία, χρωματίζοντας ανάλογα τη δράση.
Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου, το οποίο ως σύλληψη και ως εκτέλεση συνιστά ασφαλώς ένα ευπρόσδεκτο εγχείρημα της συγγραφέως στο χώρο της απαιτητικής δημιουργικής γραφής, οι αναγνώστες εθίζονται και απολαμβάνουν την οξύτητα του βλέμματος της συγγραφέως δημιουργού που ερευνά τις ποικίλες όψεις της μυθικής πλοκής.
Από τη μια μεριά ο πεζός λόγος που συμπληρώνεται και ποικίλλεται από τον ποιητικό μας ταξιδεύει στο μυθικό παρελθόν, από την άλλη η αμεσότητα του ποιητικού λόγου είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Η συνύπαρξη στο βιβλίο τελικά της πεζογραφίας και της ποίησης είναι σαν σύλληψη πρωτότυπη και από λογοτεχνικής πλευράς αποτελεσματική.
Το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον ορατό σημερινό κόσμο και στον εξομολογητικό κόσμο της «Χλωμής Βασίλισσας», αν και δεν μπορεί να κλείσει οριστικά –πως άλλωστε; Παύει εν τούτοις να τρομοκρατεί και να αποξενώνει τον σύγχρονο αναγνώστη.
Καθώς η συγγραφέας πολιορκεί (δίνει) διεξοδικά το θέμα της από πολλές οπτικές γωνίες, δεν αυτοπεριορίζεται σε συμβατικές υπεραπλουστεύσεις ή ανιαρές εκδιπλώσεις των νοημάτων. Αντίθετα! προβάλλει σταθερά, διερμηνεύει, αναστοχάζεται, ταξινομεί ψύχραιμα τις ποικίλες αθέατες πτυχές των καταστάσεων και των πραγμάτων.
Επιχειρώντας να διαμορφώσει ένα προσωπικό λυρικό ύφος, που να είναι σε θέση να πραγματώσει τις ιδαίτερες πλευρές του ποιητικού αλλά και του αφηγηματικού λόγου, χωρίς να θυσιάσει ταυτόχρονα τις ειδικότερες αισθητικές της προαιρέσεις, η Γεωργία Αλεξίου έχει διαλέξει έναν ενδιαφέροντα δρόμο στον τομέα της λυρικής έκφρασης.
Από την μια μεριά χρησιμοποιεί κατά κόρον σχεδόν λυρικά εκφραστικά μέσα, από την άλλη επιδίδεται σε αποτυπώσεις, που διακρίνονται τόσο για την αυθεντικότητά τους, όσο και για την βαρύνουσα πνευματικότητά τους. Και αυτό είναι που την κάνει να ξεχωρίζει εύκολα στις συνειδήσεις των αναγνωστών.
Φίλες και φίλοι! κλείνοντας θα ήθελα να πω τούτο!
Τη Χλώριδα, «τη Χλωμή Βασίλισσα», που έζησε δυο δράματα και χτυπήθηκε από τη μοίρα τόσο ανελέητα μπορεί να τη δει κανείς να πρωταγωνιστεί και σήμερα δίπλα μας ή στον ευρύτερο γεωγραφικό περίγυρό μας (Σερβία Παλαιστήνη Ιράκ), γιατί τελικά από τη φύση της η μοίρα των ανθρώπων είναι τραγική και την κάνει ακόμη τραγικότερη ο πόνος.
Σας ευχαριστώ πολύ.
ΧΛΩΡΙΣ
(Παρουσίαση του βιβλίου της Γεωργίας Αλεξίου – Γοργούς, «Η Χλωμή Βασίλισσα», από την φιλόλογο και ποιήτρια Καίτη Τσιότκα, 16/11/06).
Κυρίες και κύριοι, επίσημοι προσκεκλημένοι μας, πρόεδροι πολιτιστικών συλλόγων, εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων, συγγραφείς και ποιητές, φίλοι μας σας καλωσορίζω στην εκδήλωσή μας, που γίνεται για την παρουσίαση του καινούριου βιβλίου της συμπολίτισσάς μας, κυρίας Γεωργίας Αλεξίου, με τίτλο «Η Χλωμή Βασίλισσα» η αλλιώς «το Μοιρολόι της Χλώριδος». Ένα λυρικό μυθιστόρημα, όπως το χαρακτηρίζει η ίδια, σε μια καλαίσθητη έκδοση του εκδοτικού οίκου «Ερωδιός» των αδελφών Χρήστου, τους οποίους και συγχαίρω δημόσια για αυτή τη δουλειά, καθώς και τους δύο φιλολόγους που επιμελήθηκαν το βιβλίο, κυρίους Αστέριο Κωνσταντίνου και Στέφανο Ζιώγα. Όσο για μένα θεωρώ πως είναι αυτή μια ευτυχισμένη μέρα της καριέρας μου ως φιλολόγου σήμερα, που μπορώ να σταθώ εδώ, μπροστά σας, και να σας πω λίγα λόγια για τη συγγραφέα και για το βιβλίο της, κι ευχαριστώ θερμά τη Γεωργία Αλεξίου που με επέλεξε γι αυτό.
Κυρίες και κύριοι έχω παρουσιάσει πολλά βιβλία και έχω διαβάσει πάρα πολλά, όμως σήμερα έχω ακόμη μια φορά εκείνη την ήρεμη ικανοποίηση ότι διάβασα ένα πολύ σπουδαίο και πολύ αξιόλογο βιβλίο, που το έγραψε μια συνάδελφος, την οποία θαυμάζω και αγαπώ, όχι μόνο σαν ποιήτρια και σαν συγγραφέα, αλλά και σαν άνθρωπο, σαν γυναίκα, σαν μητέρα πέντε παιδιών, σαν εργάτρια του λόγου, σαν ερευνήτρια των αρχαίων κειμένων, και τώρα πια σαν φιλόσοφο, όπως καθαρά φαίνεται από το βιβλίο της.
Γράφει με ένταση και λυρισμό, με ευαισθησία, αλλά και πάθος γι αυτά που πιστεύει, και προπαντός με αισιοδοξία για το μέλλον του Ελληνισμού. Άλλωστε, όπως φαίνεται από το βιογραφικό της, γεννήθηκε στη Μερκάδα Φθιώτιδος, δηλαδή μέρος της Αρχαίας Φθίας, όπου βασίλευε ο Έλληνας, ένας από τους γιους του Δευκαλίωνα και της Πύρας, ο οποίος έδωσε μετά το όνομά του σ’ όλους εμάς, στην Επικράτεια των Γραικών, όπως ονομάζονταν μέχρι τότε οι Έλληνες, σύμφωνα με την αναφορά του Θουκυδίδη. Είναι λοιπόν, η Αλεξίου, γνήσια Ελληνίδα, από την καρδιά της Ελλάδας, και ζει στην Θεσσαλονίκη· εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής.
Το έργο της είναι γνωστό στους περισσότερους εδώ. Πρόσφατα παρουσιάστηκε το δίγλωσσο βιβλίο της, «Λογική της έκτης αίσθησης», Ελληνικά και Αλβανικά, μεταφρασμένο από τον αξιόλογο Βορειοηπειρώτη ποιητή και λογοτέχνη, Νίκο Κατσαλίδα, σε 4η έκδοση. Το επίσης δίγλωσσο, τα «Ηλιοτρόπια», στην Ελληνική και Αγγλική γλώσσα, μεταφρασμένο από τον Πασχάλη Χριστοδούλου και βραβευμένο με το ασημένιο μετάλλιο του λευκού περιστεριού της Ειρήνης στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Δύο εκδόσεις έχει κάνει το βιβλίο της «Δροσοσταλίδες», μια «Το τελευταίο μειδίαμα», τα «Μεγαλυνάρια», ο «Ματωμένος Δρόμος» τα «Φύλλα του φθινοπώρου» και το «Χορεύοντας με τις φλόγες»· όλα ποιητικές συλλογές.
Έχει τιμηθεί για το έργο της και την προσφορά της στα Ελληνικά γράμματα από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος και από την Ακαδημία Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο Βούπερταλ Γερμανίας. Έχει αποσπάσει το βραβείο «Σαπφούς» του Συλλόγου Λόγου Τέχνης και Πολιτισμού της Βαυαρίας, αλλά και το τρίτο βραβείο πρόσφατα στο 2ο Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποιήσεως με θέμα την ΕΛΙΑ. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας μια γυναίκα με προσωπικότητα και θέληση για δημιουργία, και είμαι πραγματικά περήφανη που είναι φίλη μου εδώ και χρόνια, και που έχουμε κουβεντιάσει πολλές φορές όλα αυτά που γράφει στο λυρικό μυθιστόρημα, που σας παρουσιάζουμε σήμερα, «Η Χλωμή Βασίλισσα».
Για να έχετε μια συνοπτική εικόνα της εποχής αυτής θα ήθελα να τοποθετήσω την ηρωίδα μας στο χώρο και στο χρόνο. Τι συμβαίνει στον Ελληνικό κόσμο την εποχή που έζησε η ηρωίδας μας; Έγινε η Αργοναυτική Εκστρατεία, στην οποία μάλιστα έλαβε μέρος και ο μεγαλύτερος γιος της, ο Περικλύμενος· ο γενναίος Περικλύμενος μάλιστα υπερασπίστηκε την Θήβα, όταν οι επτά Αργείοι Στρατηγοί εκστράτευσαν εναντίον της. Έχει ήδη προηγηθεί η έκρηξη του Ηφαιστείου της Θήρας, κατά την οποία εκτινάχθηκε η Στρογγύλη και δημιουργήθηκε η σημερινή νήσος Σαντορίνη. Αυτό τοποθετείται πλέον γύρω στο 1645 π. Χ. Τα παλιρροϊκά κύματα έφτασαν μέχρι την Κρήτη και σκέπασαν με χώμα και λάσπη τα Ανάκτορα του Μίνωα. Στην ίδια εποχή τοποθετείται από κάποιους ερευνητές και η εξαφάνιση της Ατλαντίδας, εν μια νυχτί, η οποία ταυτίζεται από μερικούς επιστήμονες με την Στρογγύλη (έτσι έλεγαν τη Σαντορίνη τότε).
Βρισκόμαστε στη Μεσσηνία, στην ακμή του Μυκηναϊκού Πολιτισμού, που μας άφησε εκτός από τα περίφημα ανάκτορα, τα κυκλώπεια τείχη και τους θολωτούς τάφους, που θαυμάζονται μέχρι και σήμερα. (Για περίπου 1500 χρόνια οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ξανά να φτιάξουν θολωτούς τάφους). Η επίσημη γραφή της εποχής είναι η Γραμμική Β΄, την οποία αποκρυπτογράφησε, το 1952, ο Άγγλος αρχιτέκτονας Ventris, με την συνεργασία του Άγγλου Ελληνιστή και γλωσσολόγου Chadwick, και είναι γλώσσα Ελληνική. Η αποκρυπτογράφηση από τον Ventris της Γραμμικής Β΄ δίκαια χαρακτηρίστηκε ως το σημαντικότερο φιλολογικό γεγονός του 20ου αιώνα, γιατί έδειξε ότι η γλώσσα των κειμένων της είναι Ελληνική. Στο παλάτι του Νηλέα και της Χλώριδος στην Πύλο, που αργότερα ο γιος τους, ο Νέστωρ, επέκτεινε, βρέθηκαν 1.100 ενεπίγραφες πήλινες πινακίδες από τις 5.000 περίπου που βρέθηκαν συνολικά στα Κρητομυκηναϊκά ανάκτορα της Κνωσσού, των Μυκηνών, των Θηβών, της Τίρυνθας και των Χανίων. Με βάση τα αρχαιολογικά δεδομένα η Πύλος είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μετά τις Μυκήνες πρωτεύουσα του Μυκηναϊκού κόσμου. Λέξεις που διαβάστηκαν στην Γραμμική Β΄είναι: άνδρας, γυναίκα, πατήρ, μήτηρ, δούλος, ελεύθερος, δώρα, δήμος, αγορά· τρόφιμα: όπως μέλι, σύκα, ρούχα· και θεοί που λατρεύονταν, όπως π. χ. Ποσειδών. Δηλαδή Ελληνικές λέξεις, που λέμε σήμερα. Μιλάμε λοιπόν για 3.500 χρόνια Ελληνικής γλώσσας. Άρα δεν μπορούμε να μιλάμε πια για ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ αλλά για ΙΣΤΟΡΙΑ, και συγχαίρω τη Γεωργία που διάλεξε να γράψει γι αυτή την εποχή. Άλλωστε στην Βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου, βιβλίο Ι, στα «Μυθολογικά», διαβάζουμε ότι ο άνδρας της, ο Νηλέας, επειδή μάλωσε με τον αδελφό του Πελία (τον γνωστό βασιλιά της Ιωλκού, που έστειλε τον Ιάσονα στην Κολχίδα να φέρει το χρυσόμαλλο Δέρας), ήλθε στη Μεσσηνία και έκτισε την Πύλο. Ενυμφεύθη την Χλώριδα, κόρη του Αμφίωνα, Βασιλιά της Θήβας. Απέκτισαν δεκατρία παιδιά, δώδεκα αγόρια και μία κόρη την Πηρώ. Από τα αγόρια, ο Περικλύμενος πήρε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, από την οποία επέστρεψε. Στη συνέχεια τα αγόρια εφονεύθησαν από τον Ηρακλή, όταν αυτός προσπάθησε να καταλάβει την Πύλο· (μάχη που διεξάγεται στην αρχή της ιστορίας μας και με αυτή τελειώνει). Επέζησε από αυτή τη μάχη μόνο ο μικρότερος γιος ο Νέστωρ, γιατί ανετρέφετο στη Γερήνη της Λακωνίας. Αυτά γράφει ο Απολλόδωρος και γύρω από αυτά ξετυλίγεται η πλοκή του βιβλίου μας, «Η Χλωμή Βασίλισσα».
Έχουμε λοιπόν, όπως λέει ο τίτλος, ένα λυρικό μυθιστόρημα. Στο εξώφυλλο βλέπουμε μια τοιχογραφία του λυρωδού, από την αίθουσα του θρόνου του ανακτόρου του Νέστορα, στην αρχαία Πύλο, εκεί όπου εκτυλίσσεται η μυθιστορία του βιβλίου. Στο οπισθόφυλλο έχουμε ένα κωνικό ρυτό από τον θαλαμοειδή Τάφο του Εγκλιανού. Και τα δυο κομμάτια υπάρχουν στο Μουσείο της Χώρας. Αλλά και το εσωτερικό του βιβλίου κοσμούν τοιχογραφίες σε αναπαράσταση από τα γνωστά ανάκτορα της εποχής, αλλά και από αρχαία αγγεία, υδρίες, κύλικες, κύπελλα, αμφορείς, κρατήρες, που κοσμούν τα μουσεία όλου του κόσμου, καθώς και το Εθνικό μας Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας, αλλά και της Χώρας.
Γραμμένο σε γλώσσα λυρική, αλλά απλή, το βιβλίο της Γεωργίας Αλεξίου διαβάζεται απνευστί, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Η λοχοτέχνιδα καταφέρνει να μας κάνει κοινωνούς στο ταξίδι της στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και στη ζωή της Χλωμής Βασίλισσας, της Χλώριδας· ζωή που είναι συναρπαστική και συνταρακτική ταυτόχρονα, αφού έζησε πολύ μεγάλα γεγονότα της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας-Μυθολογίας.
Ποια είναι η Χλώρις; Είναι κόρη της Νιόβης και του Αμφίωνα, βασιλέα της Θήβας· είναι εγγονή του Ταντάλου, βασιλιά της Λυδίας, (αφού η μητέρα της η Νιόβη ήταν κόρη του Ταντάλου)· είναι ανηψιά του μυθικού βασιλέα Πέλοπα της Ηλείας· είναι γυναίκα του μυθικού βασιλιά Νηλέα της Πύλου. Βασίλισσα λοιπόν της Πύλου, η Χλώριδα, αλλά και το σπουδαιότερο: η πρώτη αθλήτρια δρομεύς των πρώτων Ηραίων, (αγώνων που έγιναν στην Αρχαία Ολυμπία προς τιμήν της Ήρας, όταν ο Πέλοπας νυμφεύτηκε την Ιπποδάμεια). Νομίζω πως αυτός είναι ο λόγος που η Γεωργία την επέλεξε για ηρωίδα της. Είναι ακόμη μητέρα του Νέστορα, του σοφού βασιλιά της Πύλου, τον οποίο συναντάμε στην Ιλιάδα του Ομήρου. Αυτή είναι λοιπόν η ηρωίδα μας, η Χλώρις, και η μυθιστορία μας εκτυλίσσεται περί τον 15ο αιώνα π. Χ., και πάντως πριν από τον Τρωικό πόλεμο, στον οποίο έλαβε μέρος εκτός από τον γιο της Νέστορα και ο εγγονός της Αντίοχος, γιος του Νέστορα.
Τώρα πόσο είναι αλήθεια όλα αυτά θα σας απαντήσω με την άποψη του Ηλία Επιρόπουλου (μεγάλου φιλολόγου, μεταφραστή του Πλάτωνα που λέει: «ο μύθος είναι μια πολιτισμική πραγματικότητα εξαιρετικά περίπλοκη, που μπορεί να προσεγγιστεί και να ερμηνευτεί μέσα σε πολλαπλές και συμπληρωματικές προοπτικές. Και φυσικά αφού δεν μπορούμε να βρούμε έναν ορισμό του μύθου αποδεκτό από όλους τους επιστήμονες, ας αρκεστούμε προσωρινά σ’ αυτόν τον ευρύτερο ορισμό, ότι με τον όρο ΜΥΘΟΣ εννοούμε την λαϊκή φανταστική αφήγηση που δεν υποτάσσεται στους κανόνες της λογικής». Είναι σίγουρο πως όλος ο πλούτος της Ελληνικής μυθολογίας, που σοφά τον διέσωσε η προφορική παράδοση, τόσο του λαού όσο και των Προ Ομηρικών ποιητών έφτασε στον Όμηρο και τον Ησίοδο, δύο πολύ μεγάλους ποιητές του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου, δίνοντάς τους το κύρος που δίνει η μεγάλη ποίηση. Προσωπικά πιστεύω ότι οι μύθοι συμπυκνώνουν όλη τη σοφία της αρχαϊκής Ελλάδος· ότι ανοίγουν παράθυρα εκεί που ο λόγος δεν μπορεί να ανοίξει· ότι είναι κομιστές μηνυμάτων· και ότι η παιδαγωγική λειτουργία τους είναι αποτελεσματική. Φυσικά πιστεύω ότι όλα αυτά τα μυθικά πρόσωπα, για τα οποία γράφει η Αλεξίου, έζησαν πραγματικά και άρα και η Χλώριδα. Πολύ σωστά η Γεωργία ονομάζει τον Μύθο – Λόγο. Εξάλλου τα πρόσωπα, για τα οποία μιλάει, έδωσαν το όνομά τους σε διάσημα μέρη της πατρίδας μας. Για παράδειγμα: δεν μπορεί να μην υπήρξε Πέλοπας και να έχει δώσει το όνομά του σε ολόκληρη Πελοπόννησο! Δεν μπορεί να μην υπήρξε Θησέας, που απάλλαξε τους Αθηναίους από τον φόρο αίματος που πλήρωναν στον Μίνωα! Άρα δεν μπορεί να μην υπήρξε η Χλώρις, η μάνα του Νέστορα· εκεί θέλω να καταλήξω.
Το βιβλίο είναι μια εξαιρετική καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής που λέγεται Κρητο-Μυκηναϊκή με στοιχεία ντοκουμέντα της ζωής στην Αρχαία Μεσσηνία, αλλά και στην Θήβα, και στην Ηλιδα, στην Αρχαία Ολυμπία, και παντού, όπου πήγε και όπου έζησε η πρωταγωνίστρια του βιβλίου μας, η Χλωμή Βασίλισσα.
Τώρα γιατί ήταν «Χλωμή», το μαθαίνουμε από την αρχή κιόλας του βιβλίου, καθώς θυμάται τα τραγικά γεγονότα που έζησε, ως παιδί, στο παλάτι του πατέρα της Αμφίονα, στη Θήβα, όταν ο Απόλλων και η αδερφή του Άρτεμις σκότωσαν τους Νιοβίδες, δηλαδή τα παιδιά της Νιόβης, τα αδέλφια της. Εκείνη γλύτωσε γιατί δεν τόλμησαν να την αγγίξουν. Τόσο ήταν το δέος απέναντι στους πρωταθλητές των ιερών αγώνων στην Αρχαία Ελλάδα, ώστε κανείς δεν μπορούσε να την πειράξει! Είχε λοιπόν δώδεκα άδικα σκοτωμένα αδέλφια, η χλώριδα, που τότε την έλεγαν Μελίβοια. Κι η πικραμένη της μάνα πέτρωσε, όπως λένε από τον πόνο· κι απ’ αυτή την πέτρα ακόμα τρέχουν δάκρυα. Πέθανε κι ο καλός της πατέρας· κι από τον πόνο κι η ίδια έχασε το νεανικό της χρώμα και πήρε την χλωμάδα, ώστε να την φωνάζουν Χλώριδα, όπως το κιτρινόχρωμο ωδικό πουλί. Τα μεγαλεία λοιπόν και τα πλούτη δεν συμβαδίζουν με την ευτυχία· αυτή είναι η φιλοσοφία της Αλεξίου.
Ο Όμηρος αναφέρει πως η Νιόβη γέννησε έξι γιους και έξι θυγατέρες, και πως καυχήθηκε πως ξεπερνάει σε ευτυχία την Λητώ, κι η Λητώ εξοργισμένη έστειλε τα παιδιά της, την Άρτεμη και τον Απόλλωνα να σκοτώσουν τους Νιοβίδες τα παιδιά της Νιόβης. Η αλήθεια βέβαια είναι άλλη και η Γεωργία Αλεξίου δεν φοβάται να την πει και στο κυρίως κείμενο, αλλά και στις εκτεταμένες σημειώσεις επεξηγήσεις, (γύρω στις 90 σελίδες) που υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου της. Την εποχή εκείνη ήταν φανερή η διαμάχη μεταξύ του Διονυσιακού Ιερατείου και του Δελφικού Ιερατείου του Απόλλωνος. Επειδή λοιπόν το παλάτι του Αμφίωνα πρόσκειται στη Διονυσιακή Λατρεία ήρθαν κάποιοι σταλμένοι από το Ιερατείο των Δελφών και σκότωσαν τα παιδιά της Νιόβης και φόρτωσαν το κακό στους Θεούς, για να μην μιλήσει κανείς. Φαίνεται πως αυτό γινόταν συχνά την Αρχαιότητα! Αλλά βέβαια κυρίες και κύριοι χρειάζεται γνώση και προπάντων τόλμη για να γραφεί αυτό (έστω και αν πρόκειται για μυθιστόρημα).
Αναφέρθηκα σ’ αυτό το τραγικό γεγονός, για να εξηγήσω τον παράλληλο τίτλο του μυθιστορήματος, «Το μοιρολόι της Χλώριδος»· και υπάρχει ένα μεγάλο λυρικό μοιρολόι στο βιβλίο, όταν η Χλωμή Βασίλισσα θρηνεί τον άδικο θάνατο των αδελφών της και των γονιών της. Από αυτό αξίζει να ακούσουμε ένα κομμάτι σελ. 136-137 από την συγγραφέα για να μην ξεχνούμε ότι η Γεωργία βασικά είναι ποιήτρια και αυτό φαίνεται σε όλο το μυθιστόρημα.
[Απαγγελία από την Γεωργία Αλεξίου «Είμαι η Χλώρις…. μέχρι χλωμά τα άνθη πάνω από το μνήμα μου.]
Η Γεωργία Αλεξίου χρωματίζει με την πένα της, αλλά και με την ευαισθησία της ψυχής και πίστης στις γνώσεις της γύρω από την Αρχαία Ελλάδα, αντικείμενο που κατέχει πάρα πολύ καλά εδώ και πολλά χρόνια, διαθέτοντας σωστή Αρχαιογνωσία και όχι κενή Αρχαιολατρεία, που είναι της μόδας σήμερα. Χρειάστηκε βαθειά μελέτη των προσώπων και των γεγονότων, και τρία περίπου ολόκληρα χρόνια για να γράψει αυτό το βιβλίο –έναν θησαυρό γνώσεων της πολιτισμικής μας κληρονομιάς– μέσα από το οποίο μας δίνει όλα τα ήθη και τα έθιμα, τα πιστεύω, τις δοξασίες, την καθημερινή ζωή στο παλάτι· τον τρόπο οργάνωσης και παραγωγής των προϊόντων: λάδι, κρασί, σιτάρι, κριθάρι, μέλι· τον τρόπο κατασκευής των πήλινων πινακίδων της Γραμμικής Β΄, χάρις στις οποίες ο μύθος της Χλώριδας έγινε Ιστορία· ακριβώς όπως έγινε και πουλί, που πέθανε στα χέρια του μικρού της γιου, του Νέστορα, που φεύγει απεγνωσμένα για την Πύλο, όπως συγκινητικά αναφέρεται στις σελ. 314 και 315
[Απόδοση κειμένου Θεόδωρος Σαντάς «Ο Νέστωρ ανήσυχος…. στο σπίτι του στην Πύλο.]
Κυρίες και κύριοι, επειδή υπάρχουν άλλοι δύο ομιλητές, φιλόλογοι, που θα μιλήσουν, δεν θα ήθελα να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες του βιβλίου, πριν όμως δώσω το λόγο στους άλλους θα ήθελα να σας πω κάτι και το κάνω αυτό πρώτη φορά από βήματος στα χρόνια που παρουσιάζω βιβλία: Σας παρακαλώ να διαβάσετε το ιστορικό αυτό τεκμήριο γύρω από την εποχή που λίγοι έχουν γράψει. Θα το απολαύσετε, είναι καιρός οι Έλληνες να αφυπνιστούμε, να ξαναδιαβάσουμε τους θησαυρούς που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, να βγούμε από τον βαθύ λήθαργο στον οποίο έχουμε πέσει και να μπούμε στην Ελληνική θάλασσα της Μνήμης, όπως το κάνει η Γεωργία Αλεξίου, και πιστέψτε με, το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο .
....................................................................................................................................................................
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Γεωργία Αλεξίου – Γοργώ γεννήθηκε το 1951 στη Μερκάδα Φθιώτιδος, από πατέρα ιερέα.
Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Λαμία και σπούδασε στην Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής Θεσσαλονίκης.
Είναι μητέρα πέντε παιδιών και από το 1973 εργάζεται ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής σε διάφορα σχολεία του νομού Θεσσαλονίκης.
Ποιήματα, διηγήματα και δοκίμιά της έχουν δημοσιευθεί σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες.
Είναι μέλος αρκετών πολιτιστικών και λογοτεχνικών Συλλόγων μεταξύ των οποίων, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, στην οποία διετέλεσε και μέλος του Δ. Σ., της Μουσικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, του «Σπιτιού της Ευρώπης», της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.), της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ», καθώς και της «Παγκόσμιας Ακαδημίας Τέχνης και Πολιτισμού» (Η. Π. Α.)
Το βιβλίο της «Ηλιοτρόπια», μεταφρασμένο στην αγγλική, βραβεύτηκε με το ασημένιο μετάλλιο του λευκού περιστεριού (της Ειρήνης) για την χιλιετηρίδα, από την ποιητική κοινωνία της Αυστραλίας (Μελβούρνη). Τιμήθηκε με το βραβείο «Σαπφούς» του «Συλλόγου Λόγου, Τέχνης και Ελληνικού Πολιτισμού» της Βαυαρίας σε διαγωνισμό ποίησης με θέμα: «Βάκχος ο Θεός της Αμπέλου». Δίπλωμα τιμής της απένειμε η Ακαδημία Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού (Βούπερταλ Γερμανίας), για την εν γένει προσφορά της στον πολιτισμό και τιμητική διάκριση ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας, για την προσφορά της στα ελληνικά γράμματα.
Έργα της είναι:
«Λογική της έκτης αίσθησης» (ποίηση, Α΄ έκδοση 1996, Β΄ και Γ΄ έκδοση 1997· το 2004 επανεκδίδεται δίγλωσσο στην ελληνική και αλβανική γλώσσα).
«Δροσοσταλίδες» (ποίηση, Α΄ έκδοση 1996, Β΄ έκδοση 1997).
«Το τελευταίο μειδίαμα» (ποίηση, 1997).
«Ηλιοτρόπια» (ποίηση, 1997· το 2000 επανεκδίδεται δίγλωσσο στην ελληνική και αγγλική γλώσσα).
«Μεγαλυνάρια» (ποίηση, 1998).
«Ματωμένος δρόμος» (ποίηση, 1998).
«Φύλλα του Φθινοπώρου» (ποίηση, 1999).
«Χορεύοντας με τις φλόγες» (ποίηση, 1999).
«Η Χλωμή Βασίλισσα» παράλληλος τίτλος «Το μοιρολόι της Χλώριδος» (λυρικό μυθιστόρημα, 2006).
«Δαφνοστέφανοι» (ύμνοι, ποιήματα και επιγράμματα, 2007).
«Το Αθλητικό Πνεύμα στον Αρχαίο ποιητικό Λόγο» (δοκίμιο 2009).
«Ο Άγνωστος πολιτισμός των Αρείων – Ελλήνων και το εκπολιτιστικό τους έργο ανά την Οικουμένη» (δοκίμιο 2009).
«Ο Μέγας Αλέξανδρος θεμελιωτής της οικουμενικότητας του Ελληνισμού» (δοκίμιο 2009).
«Δελφική Ιδεολογία» (δοκίμιο 2009).
Υπό έκδοση είναι τα έργα της: «Παιάν» και «Ορφεύς».
........................................................................................................................................................
Είχε δημοσιευθεί στον Βορέα(τεύχος 65) τον Ιανουάριο 2011,πριν 15 χρόνια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου