Νικόλας Παυλόπουλος,ο γλύπτης του ανδριάντα του Κυρίλλου ΣΤ΄στη Νέα Ορεστιάδα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΣΤ΄ ΣΤΗ ΝΕΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ-ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΡΙΠΟΛΗΣ:

Ο Νικόλας Παυλόπουλος (Άγιος Γεώργιος Νηλείας Μαγνησίας 1909-Αθήνα 1990) ήταν γλύπτης και χαράκτης που έμεινε γνωστός με το όνομα Νικόλας. Τα πρώτα μαθήματα ξυλογλυπτικής τα έλαβε από τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ξυλογλύπτης εκκλησιαστικών επίπλων. Στα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε με την καλλιγραφία, τη μουσική και το θέατρο. Το 1929 έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και ξεκίνησε τις σπουδές γλυπτικής κατευθείαν στο τρίτο έτος, με δάσκαλο τον Θωμά Θωμόπουλο. Καταπιάστηκε κυρίως με τη γλυπτική ακαδημαϊκού ύφους στο ξύλο, το χαλκό και το μάρμαρο και ως χαράκτης ασχολήθηκε κυρίως με την ξυλογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων. Πήρε μέρος σε διεθνείς και εγχώριες εκθέσεις όπου τιμήθηκε με πολλά βραβεία, ένα από τα οποία ήταν στη Φλωρεντία στα πλαίσια του θεσμού “Οmmagio A Michael Angelo”. Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1988 τιμήθηκε με το ειδικό κρατικό μετάλλιο για την προσφορά του στην Εθνική Αντίσταση. Ηλικιακά ο Νικόλας ανήκε στη «γενιά του ’30» και είχε τους ίδιους δασκάλους με τον Τσαρούχη, τον Μόραλη, τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα κ.ά. Ωστόσο, από το έργο του είναι φανερό ότι δεν τον απασχόλησαν οι αναζητήσεις της γενιάς του αλλά ακολούθησε μια κλασικιστική και συντηρητική κατεύθυνση στις δημιουργίες του.

Συνολικά στη συλλογή του Δήμου Τρίπολης υπάρχουν δεκαεννέα έργα του, δεκατέσσερις ξυλογραφίες και πέντε γλυπτά από χαλκό. Οι ξυλογραφίες, πιθανότατα, χρονολογούνται μεταξύ 1935 – 1945 καθώς εκείνη την περίοδο ο καλλιτέχνης εργάζεται με βασικό υλικό το ξύλο. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από παραστατικότητα και νατουραλισμό και η θεματολογία τους αφορά κυρίως τοπιογραφίες, σκηνές κοινωνικού περιεχομένου, όπως είναι ο μόχθος ανώνυμων εργατών, και η νεκρή φύση. Στις ξυλογραφίες που εισάγεται το ανθρώπινο στοιχείο, ο καλλιτέχνης παρουσιάζει τη ζωή στην ύπαιθρο ως μη εξιδανικευμένη καθώς ο ίδιος αναγνωρίζει και τιμά τον μόχθο των εργαζομένων εκεί, ωστόσο απεικονίζει τους ανθρώπους χωρίς καμιά διεκδικητική πρόθεση έτσι ώστε να αποδέχονται μοιρολατρικά τη ζωή τους. Οι στάσεις των σωμάτων τους και η σκόπιμη αποφυγή της απεικόνισης των προσώπων, δείχνει ίσως τη διάθεση με την οποία ο καλλιτέχνης αντιμετώπιζε τα αγροτικά θέματα. Το παραπάνω έρχεται σε αντιδιαστολή με το έργο «Ο μόρτης» στο οποίο φαίνεται ότι ο καλλιτέχνης έχει γνώσεις ώστε να μεταφέρει στο ξύλο περισσότερες λεπτομέρειες και χαρακτηριστικά των μορφών και να παρουσιάσει τον συναισθηματικό τους κόσμο. Τα γλυπτά της συλλογής είναι κατασκευασμένα από ορείχαλκο και πιθανή χρονολογία δημιουργίας τους είναι μεταξύ 1948 – 1960.