Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ
«Το Προσκήνιον» ως στήλη έχει την πορεία της και το παρελθόν καθώς το 2003 φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά στην εβδομαδιαία εφημερίδα της Θράκης «ΑΠΟΨΗ». Τότε με αφορμή τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων είχαμε δημοσιεύσει ένα κριτικό σχόλιο, το οποίο ως προς τα συμπεράσματα και τις προσεγγίσεις έχει επιβεβαιωθεί κατά απόλυτο τρόπο από την δυναμική των εξελίξεων. Δεν έχασε την επικαιρότητά του και σας το παρουσιάζουμε και μέσα από τις σελίδες του «Βορέα».
Είχε δημοσιευθεί στον Βορέα(τεύχος 10) τον Μάρτιο 2006,πριν 20 χρόνια!
Η άλλη μισή μου καρδιά στον Αραφάτ και στους Παλαιστίνιους
Τα όσα τραγικά διαδραματίζονται στην ιστορική γη της Παλαιστίνης και του Ισραήλ προβληματίζουν έντονα κάθε φιλειρηνική συνείδηση και μας ανησυχούν περισσότερο για την προοπτική της ειρήνης σ’ αυτή την ευαίσθητη και πολυτάραχη περιοχή του πλανήτη. Οι εξελίξεις αυτές γίνονται καταλύτης για την έκρηξη ενός φαύλου και ανεξέλεγκτου κύκλου βίας και οι συνέπειές τους απρόβλεπτες.
Στην κυβέρνηση του Ισραήλ βρίσκεται επικεφαλής ένας από τους πλέον αυθεντικούς εκπροσώπους της Εβραϊκής φονταμενταλιστικής τάσης ο Αριέλ Σαρόν και βασικός κρίκος αυτού του κύκλου. Κι είναι πραγματικά να απορείς με την στρατηγική πολιτική και τακτική τους, όταν φέρνουν στα όρια της απόγνωσης έναν άγρια δοκιμασμένο λαό και τον ηγέτη του Γιασέρ Αραφάτ. Ο Αραφάτ έχοντας διαβλέψει και προβλέψει το τέλος ενός δρόμου, με γενναιότητα και θάρρος προχώρησε σε συμφωνία με τους Ισραηλινούς υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) ρισκάροντας το μύθο και την υστεροφημία στη συνείδηση των Παλαιστινίων και των Αράβων συνολικότερα. Ήθελε να βάλει ένα τέλος, να δώσει έστω και αυτό το λίγο στους ομοεθνείς του και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ειρηνικής συμβίωσης των δυο ιστορικών λαών. Στο τέλος της ζωής του είναι πολύ φυσικό και ανθρώπινο ότι δεν θέλει να ταυτιστεί η εικόνα του με διαρκείς υποχωρήσεις στην άλλη πλευρά. Υπάρχει ένα όριο που δεν πρέπει να το ξεπεράσει. Αντί, λοιπόν, οι κυβερνώντες του Ισραήλ να τον ενθαρρύνουν, θεώρησαν ότι τώρα που τον έχουν εγκλωβίσει μπορούν να τον ποδοπατήσουν. Αυτό είναι πολύ απλό. Τα μεγέθη δεν είναι καν συγκρίσιμα. Τον Παλαιστινιακό, όμως, λαό είναι αδύνατο να τον εξαφανίσουν. Από το πληγωμένο σώμα και ψυχή του δεν ξεπήδησε η «Ιντιφάντα»; Σκέφτονται, άραγε, τι μπορεί να ακολουθήσει μετά τον Αραφάτ κι όταν οι δυνάμεις που εκπροσωπεί χάσουν σε επιρροή και αίγλη και άλλοι ηγέτες και ομάδες προκύψουν στο προσκήνιο;
Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι έγραφε αναλυτής στο περιοδικό «ENTWICKLUNGSPOLITISCHE KORRESPONDENZ» (ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ) σε ένα ειδικό αφιέρωμα με τίτλο «ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ; Το Ισλάμ ως πολιτική δύναμη», πολύ πριν δρομολογηθούν οι εξελίξεις και η επιτευχθείσα συμφωνία μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών και φτάσουμε στα γεγονότα, έτσι όπως τα βιώνουμε και τα παρακολουθούμε σήμερα.
«Περισσότερο από το 90% των Παλαιστινίων των κατεχομένων περιοχών θεωρούν την PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) ως τον μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του Παλαιστινιακού λαού, ήταν το αποτέλεσμα μιας αντιπροσωπευτικής δημοσκόπησης. Το 80% σχεδόν βλέπει τον Αραφάτ ως τον ικανότερο Παλαιστίνιο ηγέτη. Μετά βίας οι μισοί ψηφίζουν υπέρ ενός ανεξάρτητου κράτους στη Δυτική Ιορδανία και στη λωρίδα της Γάζας, αντίθετα το 40% απορρίπτει μια τέτοια ενδιάμεση λύση. Το 60% περίπου επιθυμεί ένα κράτος με ισλαμικό - εθνικό και φονταμενταλιστικό προσανατολισμό και μόνο το ένα τρίτο θέλει μια δημοκρατική Παλαιστίνη. Για χτυπήματα και επιθέσεις υπάρχει μια ευρεία συγκατάθεση (80%). Το 60% θεωρεί τον ένοπλο αγώνα ως την κατάλληλη τακτική για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Αν αυτές οι ριζοσπαστικές απόψεις ισχύουν, όπως έχουν διατυπωθεί, μελλοντικά θα ευνοήσουν πολύ περισσότερο τις ριζοσπαστικές ισλαμικές τάσεις παρά τους «αριστερούς» μαξιμαλιστές της PLO (ΟΑΠ)».
ΠΗΓΗ: “ARBEITERKAMPF”-1976
Η παραπάνω δημοσκόπηση μετά από 27 χρόνια δεν έχασε όχι απλώς την αξία και την επικαιρότητά της αλλά επιβεβαιώθηκε από τη δυναμική των γεγονότων και μας δίνει το κλειδί της ερμηνείας μελλοντικών εξελίξεων. Κανένα από τα δύο έθνη δεν πρόκειται να σβήσει από τον χάρτη, γιατί και τα δύο είναι ταυτόχρονα έθνη της διασποράς. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν, ακόμη κι αν στο φυσικό τους χώρο έχουν τελείως αφανιστεί. Είναι καιρός η απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) τον Μάιο του 1948 που έδινε τη δυνατότητα της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ να ισχύσει και για τους Παλαιστίνιους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου