Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα εποχής

\

 

Ήταν φυσικό να προκληθεί θόρυβος με τη συνέντευξη που παραχώρησε ο τέως Βασιλιάς Κωνσταντίνος στο συνάδελφο Αλέξη Παπαχελά στο «ΒΗΜΑ». Και πάλι οι πολιτικοί αναλυτές είχαν να ερμηνεύουν τα κίνητρα και τις σκοπιμότητες και το ενδεχόμενο πολιτικών ανακατατάξεων. Δυστυχώς για τον άλλοτε μονάρχη και πολιτειακό παράγοντα της πατρίδας μας όλα τέλειωσαν την 21^η Απριλίου 1967, όταν όχι μόνο δεν αντιστάθηκε αλλά και νομιμοποίησε το πραξικόπημα και τη χούντα των συνταγματαρχών. Βλέπετε οι στρατηγοί του αποδείχθηκαν βραδυκίνητοι και πιάστηκαν στον ύπνο από τους συνταγματάρχες και τους λοχαγούς και ναι μεν αποφεύχθηκε η μεγάλη αλλά δεν αποφύγαμε τη μικρή χούντα που προκάλεσε μεγάλες εθνικές τραγωδίες, τις συνέπειες των οποίων τις πληρώνουμε ακόμη και σήμερα. Και άγνωστο μέχρι πότε. Τι θα μπορούσε να κάνει, λοιπόν, ο μονάρχης; Θα έπρεπε να προβάλλει δυναμική αντίσταση; Πολλά θα μπορούσε να είχε κάνει. Καταρχήν δεν θα έπρεπε να νομιμοποιήσει τους πραξικοπηματίες. Το πολύ πολύ να παρέμεινε περιορισμένος στα ανάκτορα και χωρίς κανένα κίνδυνο για τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειάς του. Είχε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να νομιμοποιηθεί στα μάτια του ελληνικού λαού και να αποτινάξει από το παλάτι και το θεσμό της βασιλείας τις αμαρτίες του παρελθόντος. Από πηγή πολιτικής ανωμαλίας να γινόταν δύναμη εγγύησης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Θα ήταν μια μεγάλη υπέρβαση. Είχε τη δύναμη με ειρηνικό και αναίμακτο τρόπο να συντομεύσει τη διάρκεια ζωής της χούντας με τις γνωστές και επώδυνες συνέπειες για τα εθνικά μας ζητήματα. Όσες συνεντεύξεις κι αν παραχωρήσουν οι αρνητικοί και επικίνδυνοι για τις εθνικές μας υποθέσεις πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης, δεν πρόκειται να πετύχουν απολύτως τίποτε. Κι επειδή υπάρχουν μαρτυρίες και ντοκουμέντα από εκείνη την περίοδο, σας παρουσιάζουμε δυο αποκαλυπτικές φωτογραφίες που αποδίδουν το κλίμα και την ατμόσφαιρα στις σχέσεις Κωνσταντίνου και πραξικοπηματιών. Κι ενώ τον Απρίλιο του 1967 δεν ήθελε να κάνει έστω ειρηνική και παθητική αντίσταση τον Δεκέμβριο του 1967 προχωρούσε σε στρατιωτικό κίνημα οπερέτα που μπορούσε να περιπλέξει περισσότερο τα πράγματα. Το άκρον άωτον της ανωριμότητας και της ανικανότητας. Νισάφι πια!

Ο Γ.Θρακιώτης στον Βορέα(τεύχος 10) τον Μάρτιο 2006,πριν 20 χρόνια!