ΝΙΚΟΣ ΚΥΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Νεκροταφείο η πολιτεία. Στα ερημικά καλντερίμια της κάθε πρωί βροντούσαν ρυθμικά οι χαμηλές μπότες κάποιας γερμανικής διμοιρίας που περνούσε τραγουδώντας. Στα ριζά του φάρου άλλαζε με θεαματική επισημότητα η βουλγάρικη ναυτοφρουρά. Έξω από το παλιό φρουραρχείο έστεκε ασάλευτος και επίσημος ο σκοπός της γερμανικής κομαντατούρας. Σημαίες διπλοκατοχικές σε κάθε δημόσιο κτήριο. Και τα μεγάφωνα κάθε τόσο διαλαλούσαν τις νίκες των χιτλερικών. Πάει η Κρήτη, πάνε τα νησιά… Στην Αφρική θριάμβευε ο Ρόμελ… Κι έπειτα, μια μέρα άρχισαν να μας σφυροκοπάνε τις ελπίδες τα ανακοινωθέντα για τη ραγδαία προέλαση των χιτλερικών στ’ ανατολικά.
Όλος ο κόσμος ήταν μουδιασμένος. Μπαινόβγαινα κι εγώ σαν όλους, με τα χέρια σταυρωμένα. Πήγαινα στον ταρσανά κι έβλεπα το ψαροκάικό μου που κειτόταν σκεβρωμένο ακαλαφάτιστο και ξαρμάτωτο, μα ένα. Ξένη η πολιτεία, ξένοι οι άνθρωποι, ξένος ο τόπος. Είχα το αίσθημα πως ήμουν περαστικός. Κάπου, θαρρείς, ήταν να φύγω, έπρεπε να φύγω. Κι αυτό σιγά σιγά έγινε έμμονη ιδέα. Για πού; Δεν το ’ξερα. Δεν το ’ξερε ούτε η πολιτεία. Μα η ίδια ιδέα κυρίεψε γρήγορα την ψυχή της.
Κι άρχισε το φευγιό. Φεύγανε κάθε τόσο, επίσημα κι ανεπίσημα. Ένας ένας, δυο δυο, μπουλούκια μπουλούκια. Στα νησιά, στη Μεσανατολή, στην υπόλοιπη Ελλάδα. Φυσικά δε φεύγανε μονάχα, έρχονταν κιόλας. Μα κι αυτοί που έρχονταν, σε λίγες μέρες εξαφανίζονταν, λες και τους κατάπιε η γης. Έτσι, το αποφάσισα κι εγώ. Ένας φίλος μου βρήκε από κάπου δυο ταυτότητες αξιωματικών με τα ονόματά μας. Εγώ, όταν τις είδα, έκανα σαν τρελός. Λοιπόν, φεύγαμε! Και αξιωματικοί μάλιστα! Ετοιμάσαμε τα βαλιτσάκια μας, για να κάνουμε σε δυο μέρες φτερά. Η μάνα ήταν απαρηγόρητη, μα δεν τόλμησε να μου πει: «Μείνε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου