Τον «γιατρό», τον Τάσο Συμεωνίδη τον γνωρίζω εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Πρόσφατα μου χάρισε το νέο του έργο, ένα cd «Χορευτικόν» με δέκα τραγούδια (με δικούς του στίχους, μουσική και τραγούδι). Ήξερα ότι από παλιά γράφει στίχους για τραγούδια, ότι ήταν τραγουδοποιός. Ήταν μάλιστα μέλος του συγκροτήματος «Ghosts», συνέθεσε επίσης την «Ωδή στους αιμοδότες», που ακούστηκε χορωδιακά κατά την αμφικτιονία της Ξάνθης, ενώ έγραψε και το τραγούδι «Άνθρωποι», που συμμετείχε στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Δεν υποτιμώ τους στίχους των τραγουδιών, ακούγοντας μάλιστα τα έργα του Τάσου εκτίμησα την τέχνη και τεχνική του. Από το 1990 κυκλοφόρησε τέσσερα cd (Απ’ το Κελλάρι, Εποχής Χαράματα, Ακρογωνιαίος λίθος, Καρδούλες ζωγραφίζω).
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ζει μικροβιολογώντας στην Ξάνθη τρεις δεκαετίες, παρουσιάζοντας την ποίηση και την άλλη μουσικοποιητική του δημιουργία. Με τους φίλους του Δικτύου Λόγου και Πράξης, την τελευταία δεκαετία συνεργαστήκαμε σε πολλές περιπτώσεις και εκδηλώσεις.
Ο Τάσος Συμεωνίδης παρουσίασε το 2010 από τις εκδόσεις Σπανίδη την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Μπαλκόνι στον 3ο», σελίδες 62.
Η συλλογή περιλαμβάνει 46 ποιήματα, που διακρίνονται συγχρόνως για την ευαισθησία και ειλικρίνεια, αμεσότητα.
Ένα απόσπασμα από το «Πες μου να γράψω»:
Κάτι για το γεφύρι που ενώνει δυο όχτες
ποταμών.
Ή για τα βράχια π’ αγκαλιασμένα δέχονται τα
Χάδια των κυμάτων,
Τους κάμπους με τις παπαρούνες,
Που ζηλεύω σαν περνώ με τ’ αυτοκίνητο,
Το θρόισμα των φύλλων, που μ’ ανατριχιάζει
Τις νύχτες του χειμώνα.
Ο Τάσος Συμεωνίδης με την πρώτη αυτή ποιητική του παρουσία έβαλε για τα καλά το πόδι του στην πόλη των ποιητών. Συνηθίζω να λέγω ότι ο λογοτέχνης γενικά κρίνεται από το δεύτερο βιβλίο. Το ίδιο είπα το 2010 και στο φίλο Τάσο. Ζήλεψα τον αριστουργηματικό στίχο του :
Αμούστακα επιχειρήματα κινείς, ανίκανε
Είναι μικρό πράγμα κι ένα μόνο στίχο να γράψεις;
Πέρα από τους ωραίους στίχους του στα τραγούδια του, ο Τάσος Συμεωνίδης μας χαροποίησε το 2015 με τη δεύτερη ποιητική συλλογή που εκδόθηκε επίσης στις εκδόσεις Σπανίδη, «Δεύτερη Ανάγνωση», σελ.111. Η συλλογή περιέχει πολλά και όμορφα ποιήματα.
Ο Μιχάλης Σπανίδης σημειώνει:
«Στο δεύτερο αυτό ποιητικό του βιβλίο ο Τάσος Συμεωνίδης καταπιάνεται με τις αξίες και τις σημασίες στιγμών του γίγνεσθαι. Πρόκειται για μια αίσθηση διάρκειας. Για μια αίσθηση καθοριστική. Το άγγιγμα».
Μερικοί στίχοι από το ποίημα «Ο Προορισμός»:
[…] Κι έφτασες.
Σε περίμενα, με τη μοίρα, αγκαλιά.
Ν’ ανηφορίζεις βλέπαμε χαιρέκακοι,
ξέροντας οι δρόμοι εύκολοι,
πέρα απ’ εδώ,
και οι λέξεις που έμελλε ν’ ακούσεις, χαρμόσυνες,
βλέπεις εμείς,
τρυπούσαμε το χρόνο και βλέπαμε μέσα του,
δεν είμαστε θνητοί,
γι’ αυτό σε ξεγελάσαμε εύκολα.
Σε κάναμε δική μας, μ’ ένα φιλί στο μάγουλο,
και μια υπόσχεση του αέρα.
Ο Τάσος Συμεωνίδης σε κάθε νέο του έργο ανανεώνεται και με μοντέρνες μορφοπλαστικές συνθέσεις, όχι μόνο εκφράζεται αλλά μας εισάγει στην πόλη «του ωραίου και του υψηλού»:
Ανοίξαμε μια τρύπα στο θα,
και μπήκαμε.
Νομίσαμε αυτή ήταν η στιγμή.
Θα βλέπαμε επιτέλους τη ζωή σαν προνόμιο […]
Ποιος ξέρει πόσες φορές θα μετανιώσουμε γι’ αυτή την τρύπα μέχρι να ‘ρθει το τέλος.
Τάσο Συμεωνίδη «Υπάρχεις εσύ. / Υπάρχει και η αλήθεια. / Κι ύστερα υπάρχει, / αυτό που θα διαλέξεις».
ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΞΑΝΘΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2019
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου