«Ο αείμνηστος»- γράφει στον πρόλογο του βιβλίου «ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ» (από τις εκδόσεις "Ρήσος" το 1990) ο Μητροπολίτης Μαρωνείας-Κομοτηνής κ. Δαμασκηνός- «Πολύδωρος Παπαχριστοδούλου, ο Σαρανταεκκλησιώτης, άριστος επιστήμων και ταλαντούχος λογοτέχνης, δίκαια χαρακτηρίσθηκε από έναν άλλο διαπρεπή Θρακιώτη, τον Νικόλαο Ανδριώτη, «εξαίρετος ζωγράφος και υμνωδός της Θρακικής ζωής και ακούραστος ερευνητής του ένδοξου παρελθόντος της». Αφιέρωσε πρόθυμα ολόκληρη την ζωή του στην πολυαγαπημένη του Θράκη και διέθεσε αφειδώς τις πλούσιες πνευματικές του δυνατότητες στην υπηρεσία της».
Το Σουφλί είναι πολιτεία 210 ετών, ως υπολογίζουν οι παλαιοί και οι γέροι. Υπάρχουν πολλές παραδόσεις για την δημιουργία της πόλεως και την προέλευση του πληθυσμού της. Πηγές δεν υπάρχουν ιστορικές για να μιλήσουμε εκ του ασφαλούς, ούτε κώδικες, που αποτελούν πηγή. Υπάρχουν μικρές παραδόσεις. Υπάρχει όμως η γλωσσολογία και η λαογραφία που θα μας βοηθήσει σε τούτο. Πάντως η πόλις εδοκίμασε ακμήν. Είχε τότε χιλιάδες κατοίκους. Τώρα έχει μόνο επτά…
Το Σουφλί είναι μια εστία λαϊκών τεχνών και παραδόσεων, όπως μια φορά η επαρχία Αγαθουπόλεως. Ο λαός, παρά τα δεινοπαθήματά του, παρά την φτώχεια του, παρά τις πικρίες και τον αποδεκατισμό του, σώζει ακατάλυτη τη θέση του στη λαογραφία.
Ο Σουφλιώτης και το περιβάλλον του είναι η ιδανική γη, η ιερά εστία, ο αμιγής ελληνικός χώρος, όπου αναβίωσε και αναθάλλει ο προγονικός παλμός, όπου επαναλαμβάνεται το έθιμο, το ήθος, το θέσμιο, κι η φωνή επαναλαμβάνει τρίδιπλη την ηχώ του παλιού λαϊκού σκοπού, που βγαίνει ένθεος, θρακικός, ελληνικός, ακατάλυτος, κι ο αυλός του γκάϊντατζη σκορπίζει το πάθος και το αίσθημα, κι ερμηνεύει τα ψυχικά σαλπίσματα.
Σ’ αυτή την παλαιά πολιτεία, με το ντόπιο της χρώμα, ημπορεί ν’ αναζήσει και συγκρατηθεί, σαν σ’ έπαλξη, αυτό που αποτελεί το ειδικό χρώμα της φυλής μας, όπως μια φορά στην Ανατολική Θράκη με το Κωστή κι όπως τώρα στο Λαγκαδά, όπου τραγουδούν το χορικό τους: «Οι ακατάλυτοι είμαστε αναστενάρηδες. Γενιά παμπάλαιη της Θράκης, που αιώνες χορεύει τώρα και πηδά πα στις φωτιές και τις θρακές κρατώντας στο κεφάλι τις εικόνες τις αγιωτικές, γεμάτες οίστρο και μανία ευγενικιά, θεοτικιά. Οι αναστενάρηδες, οι σθενάρηδες, οι εικονόληπτοι, οι μανιακοί, οι αιμωποί. Απ’ των αιώνων του Διόνυσου θίασοι βακχικοί, που τις Μαινάδες κυνηγάμε σ’ απάτητα δασά βουνά και κάμπους ποτισμένο ρυάκια τραγουδιάρικα κι αγιάσματα ιαματικά, ζούμε κει στης Θράκης της μαγεύτρας, της πλανεύτρας τους μαγεμένους τόπους, όπου το μουσχάρι βόσκει άφοβα με το ζαρκάδι αντάμα, στη χλοερή παχιά μας γη».
Με το ντόπιο της χρώμα, ημπορεί ν’ αναζήσει, και να συγκρατηθεί, σαν σ’ έπαλξη, αυτό που αποτελεί το ειδικό μας χώμα. Το Σουφλί είναι η εστία η λαογραφική, όπου ανθούν οι λαϊκές τέχνες, οι παραδόσεις, οι πίστεις, το τραγούδι, το δημοτικό και οι μελωδίες, που τις συμμαζεύουν δυό παιδιά της οι κ. Σεϊτανίδης και Βογιατζής, δάσκαλοι-παιδιά του λαού. Αυτού η χειροτεχνία ανθεί και χαίρεσαι τα έργα των χεριών του λαού σε καλλιτεχνήματα λαϊκά, που θαμπώνουν το θεατή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου