Κατίνα Τέντα-Λατίφη, η βιογράφος του Πέτρου Κόκκαλη...

... ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΟΚΚΑΛΗ!

Μια θρυλική μορφή της Εθνικής Αντίστασης με συμμετοχή στο πρώτο και στο δεύτερο αντάρτικο. στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και μέλος της ομάδας του Νίκου Μπελογιάννη, που μπήκε παράνομα στην Ελλάδα και έδρασε για δύο χρόνια χωρίς να συλληφθεί για να επιστρέψει στην πολιτική εξορία μέχρι τον επαναπατρισμό της το 1974,πριν 50 χρόνια!

Σύζυγος του γεωργο-οικονομολόγου Κώστα Λατίφη, συνεργάτη επί σειρά ετών του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" και του "Βορέα".

Ανάμεσα στα βιβλία της ξεχωρίζει η βιωματική βιογραφία του Πέτρου Κόκκαλη, που τον γνώρισε πάνω στο βουνό και στη συνέχεια στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας όπου είχε σπουδαία επιστημονική και ακαδημαϊκή καριέρα κι έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και αναγνώρισης στο υψηλότατο δυνατό επίπεδο του SED(Σοσιαλιστικό Ενωτικό Κόμμα Γερμανίας). Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΣΤΙΑ το 2011 με πρόλογο του πανεπιστημιακού και προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου.

Παρουσίαση

"Τίποτα δεν προοιωνιζόταν ότι ο Κόκκαλης θα γινόταν μια μέρα αγωνιστής της Αντίστασης και Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας, και προσωρινά και της Παιδείας, στην κυβέρνηση του βουνού της ΠΕΕΑ και ότι μετά την Απελευθέρωση θα αναγκαζόταν να καταφύγει στους αντάρτες και να ξαναγίνει πάλι Υπουργός Υγείας-Πρόνοιας και Παιδείας στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση που συγκρότησε το ΚΚΕ. Αλλά η επιστήμη είναι μέρος της κοινωνίας. Είναι ένα ξεχωριστό παραγωγό της. και ένας άνθρωπος της επιστήμης που είναι επιπλέον και Έλληνας δεν μπορεί (δεν πρέπει) να αρνηθεί να κάνει την επιλογή του. Ο Κόκκαλης είχε πραγματοποιήσει πολυάριθμες πρωτοποριακές επεμβάσεις στον τομέα της χειρουργικής του θώρακα, της νευροχειρουργικής και της χειρουργικής της καρδιάς και η μεγάλη συμμετοχή του στη συγγραφή του δίτομου έργου Χειρουργική ήταν για τους νέους χειρουργούς μια εξαιρετική αναφορά. Το 1942 ο Πέτρος Κόκκαλης είχε ήδη ακολουθήσει τη συνείδηση του επιλέγοντας την αντίσταση. Επέλεξε να ανακουφίσει τον πόνο και να χρησιμοποιήσει το οργανωτικό του ταλέντο για να στήσει αυτοσχέδια νοσοκομεία που μπορούσαν να περιθάλψουν πάνω από 1.000 τραυματίες και ασθενείς. Και γι' αυτήν την επιλογή του απαλλάχθηκε απ' τα καθήκοντά του και κυνηγήθηκε. Μετά το τέλος του Εμφυλίου αποφάσισε να πάει στην Ανατολική Γερμανία, όπου μπόρεσε να συνεχίσει το έργο του μέχρι τον θάνατό του". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αξίζει ιδιαίτερος έπαινος στη συγγραφέα διότι ενώ δεν γράφει ένα επιστημονικό έργο, αναδεικνύει την επιστημονική μεγαλοφυΐα του Πέτρου Κόκκαλη. Κορυφαίος χειρουργός της εποχής του, με πρωτοποριακές μεθόδους και θαυματουργά χέρια, είχε την αναγνώριση της διεθνούς και εγχώριας επιστημονικής κοινότητας για την κατάρτισή του καθώς και την αποδοχή τόσο της ελληνικής αστικής τάξης όσο και των απλών ανθρώπων των οποίων έσωζε τις ζωές. Ιδίως στο βουνό, όπου ήταν ταυτόχρονα υπουργός σε δύο διαφορετικές φάσεις του αντάρτικου. Και παρότι είχε τη μοίρα των ηττημένων (τον έδιωξαν από το πανεπιστήμιο ως αντεθνικώς δρώντα), αυτό δεν του στέρησε τις επιστημονικές δάφνες που έδρεψε αργότερα στην Ανατολική Γερμανία. [...] Το βιβλίο παρακολουθεί και τις δύο πλευρές της λαμπερής προσωπικότητας του Κόκκαλη. Ωστόσο, η πολιτική πλευρά του βιβλίου είναι αναμφίβολα πιο εντυπωσιακή. Διότι εάν η επιστημονική διαδρομή του Πέτρου Κόκκαλη επικροτήθηκε μέσα και έξω από την Ελλάδα , η πολιτική του πορεία ήταν σεβαστή ακόμη και από τους διώκτες του. Έχει μάλιστα ενδιαφέρον ότι τυπικά δεν υπήρξε ποτέ μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά το ΚΚΕ τον έκανε μυστικά αριστίνδην μέλος του. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 29/2/2012)