(Ομιλία του δημοσιογράφου – ερευνητή, Σταύρου Παπαθανάκη, στα
«ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΕΙΑ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ 2026».)
Σεβασμιώτατε,
Κύριε Δήμαρχε,
Κύριε Στρατηγέ,
Αξιότιμοι προσκεκλημένοι,
Κυρίες και κύριοι,
Η αφήγησή μας θα ξεκινήσει από τον Μυστρά και θα καταλήξει σ’
αυτόν! Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από την ιστορική
μονογραφία του γνωστού για το έργο του για τον Βόρειο Έβρο,
συγγραφέα - ιστορικού ερευνητή, Νικολάου Ι. Κουφού, που περιγράφει
την ιστορική τελετή στέψης του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου:
«Κατά τη Θεία Λειτουργία της εορτής των Θεοφανείων, του έτους 1449,
έλαμψε μέσα στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου στον
Μυστρά, το στέμμα του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα
Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου Δραγάτζη. Ο Δεσπότης του Μορέως
στέφθηκε εκείνη την ημέρα, στην επισημότερη τελετή της ιστορίας του
Μυστρά «Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων», από τον Μητροπολίτη Ματθαίο.
Πίσω από τον Κωνσταντίνο έστεκαν οι ανώτατοι αξιωματούχοι του
Παλατιού, που είχαν μεταφέρει το στέμμα από την Κωνσταντινούπολη,
ακολουθούσαν οι άρχοντες της Πελοποννήσου, ψηλότερα από τα
υπερώα, οι ευγενείς έβλεπαν τον Δεσπότη τους να γίνεται Αυτοκράτορας,
ενώ έξω από το ναό, η φρουρά του και οι κάτοικοι της πόλεως, κατά το
έθος της Βασιλεύουσας, ανακήρυτταν αυτόν, δια βοής, Αυτοκράτορα!
Ο Ναός αυτός, που ήταν Μητροπολιτικός και η αρχιτεκτονική του
αντανακλούσε την κωνσταντινουπολίτικη παράδοση, υπέστη σημαντικές
μετατροπές, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες της τόσο
σημαντικής τελετής, όπως ήταν η στέψη του Αυτοκράτορα. Οι
οικοδομικές εργασίες για την ετοιμασία πραγματοποιήθηκαν κατά το
χρονικό διάστημα που ο δεσπότης του Μυστρά Κωνσταντίνος ήταν
υποψήφιος για τον θρόνο, αφού ο αδελφός του Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος,
που ήταν Αυτοκράτορας, απεβίωσε στο τέλος Οκτωβρίου του 1448. Στο
κέντρο του ναού, ακριβώς κάτω από τον κεντρικό τρούλο του, έχει
τοποθετηθεί πλάκα με τον δικέφαλο αετό, διαστάσεων 0,76 επί 0,76
μέτρα, όπου σύμφωνα με την παράδοση, στάθηκε ο Κωνσταντίνος κατά
την ώρα της στέψης του σε αυτοκράτορα.
2
Από τη Μονεμβάσια με ένα καταλανικό καράβι ξεκίνησε το ταξίδι του
Αυτοκράτορα για την Κωνσταντινούπολη, αφού ένα καράβι με άλλη
σημαία θα μπορούσε να σπάσει το ναυτικό αποκλεισμό της. Έτσι
ξεκίνησε το ταξίδι της μοίρας και του πεπρωμένου, το οποίο θα
καθιστούσε τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο, έναν διαχρονικό θρύλο
και σύμβολο του Γένους.
Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη
της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Αδριανούπολη συγκρότησε
στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το
πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και
ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξονες
τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από
την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της
Κωνσταντινούπολης. Ο αγώνας άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν
να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2.000 από τους οποίους ήταν
μισθοφόροι, Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει
περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού. Η Βασιλεύουσα
περιβαλλόταν από ξηράς από διπλό τείχος και τάφρο. Το τείχος αυτό,
που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να
αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν
έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε
καθημερινούς κανονιοβολισμούς.
Ο Μωάμεθ στις 21 Μαΐου (ή στις 23) έστειλε πρέσβη στην Πόλη
ζητώντας την παράδοσή της υποσχόμενος ότι θα επέτρεπε στον
αυτοκράτορα να αποχωρήσει με τα υπάρχοντά του, αναγνωρίζοντάς τον
ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου. Σε περίπτωση άρνησης θα εφαρμοζόταν
ο ισλαμικός νόμος που επέτρεπε στους Οθωμανούς στρατιώτες για τρεις
μέρες να σφάζουν, να αρπάζουν γυναικόπαιδα για να τα πουλήσουν στα
σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Τότε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έδωσε
την απάντηση, η οποία έμελλε να μείνει στην ιστορία: «Το δε την πόλιν
σοι δούναι ούτ’ εμόν εστίν ούτ’ άλλον των οικούντων εν ταύτη. Κοινή
γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της
ζωής ημών». «Ως προς να σου παραδώσω την Πόλη, ούτε δική μου είναι
ούτε κανενός άλλου που κατοικεί σε αυτήν. Αποφασίσαμε από κοινού να
πεθάνουμε με τη θέλησή μας».
Κύριε Στρατηγέ, η ιστορική αυτή απάντηση αποτυπώνεται στο έμβλημα
της 16 ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού ως ένα διαρκές σύμβολο
αποφασιστικότητας και αυτοθυσίας.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος γνώριζε πολύ καλά μια σκοτεινή
προφητεία που έλεγε πως όπως ο πρώτος Κωνσταντίνος ήταν γιος της
Ελένης, έτσι θα ήταν και ο τελευταίος. Στις 25 Μαΐου έγινε λιτανεία
3
στους δρόμους της Πόλης με την ιερή εικόνα της Παναγίας. Σε κάποιο
σημείο η εικόνα γλίστρησε και έπεσε στο έδαφος, και, όπως μας
διαβεβαιώνουν όλοι οι συγγραφείς, μετά έγινε ανεξήγητα βαριά και
κατάφεραν να την σηκώσουν με μεγάλη προσπάθεια. Στη συνέχεια, η
λιτανεία διακόπηκε λόγω σφοδρής θύελλας και καταρρακτώδους βροχής.
Την επομένη, μια πολύ ασυνήθιστη ανοιξιάτικη ομίχλη κάλυψε
ολόκληρη την πόλη - ψιθυριζόταν πως η Θεία Παρουσία έκρυψε με
πέπλο την αποχώρησή της. Εκείνο το βράδυ ένα παράξενο φως εθεάθη
στον τρούλο της Αγίας Σοφίας. Το είδε και ο Μωάμεθ και το ερμήνευσε
σαν σημάδι από τον Αλάχ πως η επιθυμία του θα γινόταν
πραγματικότητα.
Ο σουλτάνος έκανε μια τελευταία απόπειρα να κερδίσει την Πόλη
ειρηνικά. Έστειλε έναν εξωμότη Έλληνα στον αυτοκράτορα
μεταφέροντας του δύο εναλλακτικές λύσεις: είτε να του πληρώσει ο
Κωνσταντίνος έναν μεγάλο ετήσιο φόρο υποτέλειας ή ο λαός της
Κωνσταντινούπολης να εγκαταλείψει την πόλη μαζί με τις οικογένειές
του και τα υπάρχοντά του. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Δύο μέρες
αργότερα ο 21χρονος σουλτάνος παραβιάζοντας τη συμβουλή του βεζίρη
του και των ανώτατων αξιωματούχων του, που θεωρούσαν μία απόπειρα
εφόδου κατά της Κωνσταντινούπολης παρακινδυνευμένη, ενημέρωσε τον
στρατό του πως θα μπορούσε να μοιραστεί όλους τους θησαυρούς των
Ελλήνων και ότι από τη στιγμή που θα περνούσε τα τείχη, θα είχε στη
διάθεσή του τρεις μέρες για να σκοτώσει και να λεηλατήσει όσο ήθελε. Ο
αλαλαγμός «Λα ιλ Αλλάχ ιλ Αλλάχ, Μουχαμέντ Ρουσούλ Αλλάχ» (ένας
είναι ο Θεός όλων των Θεών και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του!)
μπορούσε να ακουστεί χιλιόμετρα μακριά.
Η τρίτη μεγάλη επίθεση των Τούρκων, που εκδηλώθηκε στις 12 Μαΐου
1453, αποκρούσθηκε, όπως είχε συμβεί και με τις δύο προηγούμενες. Το
Σάββατο, 26 Μαΐου 1453, ο Μωάμεθ συγκαλεί το συμβούλιο των
πασάδων του. Ο μετριοπαθής γηραιός βεζίρης Χαλίλ Τσανταρλί, που
κατείχε τη θέση του μεγάλου βεζίρη, παίρνει πρώτος τον λόγο. Μιλώντας
προσεκτικά, του περιέγραψε τις δυσκολίες, τον κίνδυνο, να έρθει ο
ιταλικός στόλος, τον οποίο όλοι οι Οθωμανοί φοβούνταν, ζήτησε να
λυθεί η πολιορκία. Απευθυνόμενος στον Μωάμεθ του είπε: «Τη δύναμή
σου, που είναι μεγάλη, μπορείς να την αυξήσεις περισσότερο με την
ειρήνη παρά με τον πόλεμο». Τους φιλοπόλεμους πασάδες εκπροσώπησε
ο Ζαγανός πασάς. Οθωμανός στρατηγός ελληνικής καταγωγής.
Ασπάστηκε τον μωαμεθανισμό και υπηρέτησε ως αξιωματικός στον
στρατό του Μουράτ Β΄ και του Μωάμεθ Β΄ στον οποίο ασκούσε
σημαντική επιρροή. Αντιπαθούσε τον Χαλίλ και τόνισε την ανάγκη να
συνεχιστεί η πολιορκία. Μίλησε για την κούραση και τις ελλείψεις των
πολιορκημένων, για τις εσωτερικές διαμάχες και για να κολακέψει τον
4
Μωάμεθ τον συνέκρινε με τον Αλέξανδρο, που με λιγότερο στρατό
κυρίεψε τον μισό κόσμο. Από κοντά του και οι δερβίσηδες και οι
μουλάδες μίλησαν για τα Θεϊκά σημάδια που ήταν ευνοϊκά. Ο Μωάμεθ
δεν είχε τίποτα άλλο να περιμένει. Όλοι θα ετοιμάζονταν για την τελική
επίθεση. Τελάληδες άρχισαν να ανακοινώνουν τις αποφάσεις του
συμβουλίου, ενώ ο ίδιος ο Μωάμεθ καβάλα στο άλογό του διέτρεξε όλο
το στρατόπεδο σηκώνοντας θύελλα ενθουσιασμού.
Η Δευτέρα της 28ης Μαΐου ήταν ημέρα ανάπαυσης για τους Τούρκους,
οι οποίοι διατάχθηκαν να κρατήσουν τις δυνάμεις τους για τη μεγάλη
έφοδο που είχε προγραμματιστεί για το επόμενο πρωί. Ο Μωάμεθ
απηύθυνε έναν σύντομο λόγο στους ανώτατους αξιωματικούς του και
ρύθμισε τις τελευταίες λεπτομέρειες για τη διάταξη μάχης. Μέσα στην
πόλη οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν και γίνονταν λιτανείες
λειψάνων και εικόνων, ιδίως στα ασθενέστερα τμήματα του τείχους. Δεν
υπήρχε τώρα κανένας διαχωρισμός μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών -
όλοι ήταν ενωμένοι για να σώσουν τον τελευταίο προμαχώνα της
Ανατολικής Χριστιανοσύνης. Ο Κωνσταντίνος εκφώνησε λόγο, στον
οποίο διακήρυξε την πρόθεσή του να πεθάνει για την πίστη του και για
την πόλη του. Παρότρυνε όσους τον άκουγαν, Έλληνες και Ιταλούς, να
θυμηθούν τους ήρωες της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης και να τους
μιμηθούν απέναντι στους εχθρούς του Χριστού. Όταν τελείωσε τον λόγο
του, απευθύνθηκε προσωπικά σε καθέναν από τους παριστάμενους και
τους αγκάλιασε, ικετεύοντας τη συγγνώμη τους αν είχε προσβάλει ποτέ
κάποιον απ’ αυτούς. Όταν νύχτωσε ο λαός της Κωνσταντινούπολης σαν
να είχε ωθηθεί από ένα αόρατο χέρι, κατευθύνθηκε στην Αγία Σοφία για
μια κατανυκτική δέηση. Ορθόδοξοι και Καθολικοί εξομολογήθηκαν και
έλαβαν τη Θεία Κοινωνία. «Αυτή τη στιγμή», γράφει ειρωνικά ο
Ράνσιμαν, «υπήρξε ένωση στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης».
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας ο αυτοκράτορας βγήκε
έξω, ανέβηκε στο άλογό του και πήγε στο ανάκτορο των Βλαχερνών
μέσα στο σκοτάδι. Εκεί αποχαιρέτησε τους υπηρέτες και το προσωπικό
του, ζητώντας τους και πάλι συγχώρεση για όποιο κακό πιθανώς να τους
είχε κάνει, προτού προβεί σε μια τελευταία επιθεώρηση των τειχών μαζί
με τον μεγάλο λογοθέτη Γεώργιο Σφραντζή. Επιστρέφοντας στις
Βλαχέρνες, οι δύο άνδρες αφίππευσαν και ανέβηκαν σε έναν πύργο στην
Καλιγαρία Πύλη. Άκουσαν τον υπόκωφο γδούπο των προετοιμασιών του
εχθρού και τα κάρα των κανονιών να τρίζουν καθώς πλησίαζαν σε
απόσταση βολής από το τείχος. Κοιτάζοντας προς τα δυτικά μπορούσαν
να διακρίνουν τα φώτα των τουρκικών πλοίων που τρεμόπαιζαν. Για
περίπου μια ώρα οι δύο άνδρες παρέμειναν πάνω στον πύργο και μετά ο
Σφραντζής πήγε σπίτι του και δεν ξανάδε ποτέ τον αυτοκράτορα.
5
Το πρωί της 29ης Μαΐου 1453 ο Κωνσταντίνος προαισθανόμενος το
τέλος του, είχε πάει στην Αγία Σοφία και μετέλαβε των Αχράντων
Μυστηρίων. Κατόπιν αποχαιρέτησε τους δικούς του και έλαβε θέση
μάχης με τους λιγοστούς στρατιώτες του. Αλλά από μια πύλη, την
Κερκόπορτα, που λησμονήθηκε ανοιχτή, μπήκαν μέσα οι Οθωμανοί και
άρχισαν την τρομερή σφαγή. Ο αυτοκράτορας πολέμησε γενναία ως
απλός στρατιώτης, αλλά οι Οθωμανοί υπερείχαν συντριπτικά και ο
Κωνσταντίνος έπεσε νεκρός, αφού προηγουμένως ζήτησε από κάποιο
χριστιανό να τον θανατώσει. Ο θάνατός του σηματοδότησε το τέλος της
Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε συνεχιστεί για 977
χρόνια μετά την πτώση της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατό
του έγινε θρυλική μορφή της ελληνικής λαϊκής παράδοσης ως ο
Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, που θα ξυπνήσει και θα ανακτήσει την
Αυτοκρατορία και την Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς. Ο
Μωάμεθ άφησε να εφαρμοστεί ο ισλαμικός νόμος για τρεις μέρες και
αποκεφάλισε τον γηραιό Χαλίλ Τσανταρλί, που κατείχε τη θέση του
μεγάλου βεζίρη και του είχε εισηγηθεί τη λύση της πολιορκίας.
Το ακόλουθο απόσπασμα προέρχεται από το «Χρονικόν» του Γεωργίου
Σφραντζή για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο Πρωτοβεστιάριος,
δηλαδή αρχιθαλαμηπόλος, Γεώργιος Σφραντζής, ήταν ο μοναδικός
Βυζαντινός ιστορικός αυτόπτης μάρτυρας της κοσμοϊστορικής
κατάληψης – Οι άλλες τρεις βυζαντινές πηγές για το ψυχομαχητό της
αυτοκρατορίας (Δούκας, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης και Μιχαήλ
Κριτόβουλος), στηρίζονται σε μαρτυρίες ή διηγήσεις τρίτων.
«Η πόλις εάλω τη Δευτέρα ώρα της ημέρας…»
«Ύστερα οι εχθροί ανέβηκαν σωρηδόν στα τείχη και διασκόρπισαν τους
δικούς μας. Εγκατέλειψαν τα εξωτερικά τείχη και έμπαιναν από την
κεντρική πύλη καταπατώντας ο ένας τον άλλον. Αυτά γίνονταν, όταν
σηκώθηκε φωνή και από μέσα και από έξω και από τη μεριά του
λιμανιού. Εάλω το φρούριον και τα στρατηγεία και την σημαίαν άνωθεν
εν τοις πύργοις έστησαν (οι Οθωμανοί) και αυτή η κραυγή έτρεψε τους
δικούς μας σε φυγή και ζωντάνεψε τους εχθρούς μας, οι οποίοι με
ενθουσιασμό και με αλαλαγμούς, χωρίς πια κανέναν φόβο, ανέβαιναν
όλοι τους τα τείχη… Έτσι οι εχθροί έγιναν κύριοι της Πόλης την Τρίτη,
29 Μαΐου, τη δεύτερη ώρα της ημέρας, του έτους 6961 (1453). Και
παραδίδονταν, τους αιχμαλώτιζαν ή τους άρπαζαν ζωντανούς… Όσοι
πιάνονταν ανθιστάμενοι, αυτοί σφάζονταν. Και η γη σε μερικά μέρη δεν
φαινόταν καθόλου από τους πολλούς νεκρούς… Μόλις έπεσε η Πόλη, ο
αμηράς μπήκε μέσα ευθύς, με κάθε σπουδή, ζητούσε τον βασιλέα και δεν
είχε τίποτε άλλο στο νου του παρά να μάθει, αν ζει ή αν πέθανε…» 1
1 https://koutalianossimos.wordpress.com/2013/09/25/
6
Ο Ζαγανός πασάς πολέμησε με μεγάλη ανδρεία κατά την τελική έφοδο
εναντίον της Βασιλεύουσας και μετά την κατάληψή της, ανέλαβε να
υποτάξει την Πελοπόννησο, εγχείρημα που το θεωρούσε εύκολο εξαιτίας
της τοπικής διαμάχης μεταξύ του Θωμά και του Δημητρίου
Παλαιολόγου. Η εισβολή του στην Πελοπόννησο στέφθηκε με επιτυχία
και στη συνέχεια εδραίωσε την κυριαρχία του και στη Στερεά Ελλάδα,
συλλαμβάνοντας και φονεύοντας τον τελευταίο Λατίνο Δούκα της,
Ατσαγιόλι. Έγινε μεγάλος βεζίρης του Μωάμεθ. Β΄ του Πορθητή, ο
οποίος παντρεύτηκε τη δεύτερη κόρη του.
Λόγω της συμβολικής διάστασης, η Άλωση της Κωνσταντινούπολης έχει
από πολύ παλιά θεωρηθεί ορόσημο στους Μέσους και τους Νεότερους
χρόνους. Η πραγματική ευρύτερη ιστορική της σημασία είναι πιο
δύσκολο να εκτιμηθεί, καθώς εν πολλοίς επιστέγασε εξελίξεις, οι οποίες
είχαν δρομολογηθεί. Μεσοπρόθεσμα συνέτεινε σημαντικά στη
μετατροπή του Οθωμανικού κράτους σε ισχυρή αυτοκρατορική δύναμη
με σαφή επεκτατικό προσανατολισμό και, ως εκ τούτου, σε μείζονα
απειλή για τα ευρωπαϊκά κράτη. Επίσης σήμανε το τέλος της κυριαρχίας
των ιταλικών εμπορικών πόλεων στο εμπόριο της Ρωμανίας και του
Εύξεινου Πόντου. Όσον αφορά τους χριστιανούς της Ανατολής, η άλωση
καθόρισε την αποτυχία της ένωσης των εκκλησιών και την επιβίωση της
Ορθόδοξης Εκκλησίας ως ιδιαίτερης ταυτότητας. Παράλληλα, η
εκκλησία εν μέρει κατέλαβε τη συμβολική θέση της αυτοκρατορίας ως
σημείο πολιτικής αναφοράς για τους χριστιανούς, αναλαμβάνοντας
ταυτόχρονα διοικητικές, οικονομικές και δικαστικές αρμοδιότητες στο
πλαίσιο του Οθωμανικού συστήματος με τις αυστηρώς διαχωρισμένες
θρησκευτικές κοινότητες, των μιλέτ.
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ σε κάποιες σημαντικές επετείους, οι
οποίες και θα έπρεπε να μας απασχολήσουν κατά τη διάρκεια της
χρονιάς:
1700 ΧΡΟΝΙΑ (326-2026) ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ
ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ
1400 ΧΡΟΝΙΑ (626-2026) ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΑΘΙΣΤΟ ΥΜΝΟ ΣΤΗ
ΒΛΑΧΕΡΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟ 626
700 ΧΡΟΝΙΑ (1326-2026) ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ
ΔΕΣΠΟΤΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΡΑ ΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ, ΓΙΟΥ
ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΣΤ΄ ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΥΡΓΟΚΑΣΤΡΟ
ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΥΘΙΟ
ΤΟ 2026 ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΤΟΣ ΟΡΟΣΗΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΤΕΙΑ
ΤΟΥ ΜΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ
ΧΩΡΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 42 ΧΡΟΝΙΑ
7
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΚΑΘΩΣ ΜΑΣ ΣΥΝΔΕΟΥΝ
ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ!
Θα ήθελα ακόμη να υπογραμμίσω τη σημαντική προσπάθεια του
Σεβασμιώτατου για την ανάδειξη της Μάχης του Τσιρμέν, ως ένα
γεγονός υπερτοπικής και παγκόσμιας εμβέλειας. Είναι κατάλληλος ο
χρόνος για την ανάληψη μιας διεθνούς πρωτοβουλίας.
ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΕΙΟΝ ΦΟΡΟΥΜ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Υπό την αιγίδα της Μητρόπολης Διδυμοτείχου – Ορεστιάδας και
Σουφλίου, του Δήμου Διδυμοτείχου, της Περιφέρειας Ανατολικής
Μακεδονίας - Θράκης και του Υπουργείου Πολιτισμού.
Σας ευχαριστώ!
Πηγές :
- Κουφού Ν., Ι. Ν. Αγ. Δημητρίου – Η Μητρόπολη του Μυστρά,
Περιοδ. «Ο Όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε», Ι. Μητρόπολις Μον. &
Σπάρτης, τ. 207 ον , Ιούλ. – Αύγ. – Σεπτ. 2019.
- Ντάσιου Γιαννού Αθηνά, Κωνσταντινούπολη Η ωραιότερη πόλη
του κόσμου!, Εκδόσεις Σαΐτη, Αθήνα, 2023.
-
https://el.wikipedia.org/wiki/Άλωση_της_Κωνσταντινούπολης_(14
53)
- https://koutalianossimos.wordpress.com/2013/09/25/
-
http://constantinople.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?le
mmaID=10825
- https://eaaa.gr/ τα-γεγονότα-πριν-από-την-άλωση-της-κωνσ/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου