Σαν σήμερα η Μάχη Σκουλενίου, πριν 205 χρόνια, με πρωταγωνιστή τον Βυσσιώτη Γεώργιο Παππά ή Καραγιώργη μέσα από το βιβλίο του συνταξιούχου εκπαιδευτικού-λαογράφου και ιστορικού ερευνητή Γιώργου Φαρμακίδη!

17 ΙΟΥΝΙΟΥ 1821

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΑΧΗΣ ΣΚΟΥΛΕΝΙΟΥ-

ΟΙ ΄΄ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ΄΄ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΥΣΣΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑ ή ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΔΟΞΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΡΩΙΣΜΟΥ.

ΠΟΣΟΙ ΘΡΑΚΙΩΤΕΣ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ;

Η μάχη του Σκουλενίου ήταν μία από τις τελευταίες της Ελληνικής Επανάστασης στη Μολδοβλαχία.

Πολυάριθμες τουρκικές δυνάμεις κατευθύνονταν προς το Σκουλένι της Μολδοβλαχίας, σημερινή Ρουμανία, για να εξαλείψουν τις τελευταίες αντιστάσεις των επαναστατών, μετά την πανωλεθρία των Ελλήνων στο Δραγατσάνι, 10 μόλις ημέρες πριν, στις 7 Ιουνίου 1821.

Στο Σκουλένι, που ήταν κοντά στον Προύθο ποταμό, οι Έλληνες έσκαψαν χαντάκια στις όχθες του ποταμού, γιατί δεν μπορούσαν να χτυπήσουν με τα κανόνια τους οι Τούρκοι, από το φόβο μήπως πέσουν οβίδες στην απέναντι όχθη που ήταν ρωσικό έδαφος. Εκεί παρακολουθούσουν ρωσικά στρατεύματα με αρχηγό το γέρο στρατηγό και φιλέλληνα Ιντζώφ, καθώς και πολλοί Μολδαβοί.

Σε σύσκεψη που έκαναν οι Έλληνες όρισαν ως αρχηγό του πεζικού τον Αθανάσιο Καρπενησιώτη ή Αγραφιώτη και αρχηγό του ιππικού τον καπετάν Καραγιώργη ή Γεώργιο Παπά, καταγόμενο από το Βοσνοχώρι, σημερινή Ν.Βύσσα της Θράκης. Επειδή οι εχθροί ήταν πολυάριθμοι και επομένως το αποτέλεσμα του αγώνα ίσως και να ήταν καταστροφικό γι’ αυτούς, πρότειναν ότι όσοι δεν θέλουν να πολεμήσουν, να περάσουν από τον ποταμό στην απέναντι όχθη όπου ήταν ασφαλές το ρωσικό έδαφος. Πολλοί πέρασαν στο ρωσικό έδαφος και έμειναν περίπου 350 αποφασισμένοι να πολεμήσουν για την πατρίδα.

Ο Ρώσος στρατηγός Ιντζώφ, γνωρίζοντας ότι οι Τούρκοι που έρχονταν ήταν πολλοί, καλεί τους Έλληνες να περάσουν απέναντι για να σωθούν.

Αυτοί τον ευχαριστούν για τη βοήθεια που θέλει να τους προσφέρει, αλλά απαντούν ότι θα μείνουν να αγωνιστούν για την πατρίδα.

Στις 17 Ιουνίου κατέφθασαν οι τουρκικές δυνάμεις αποτελούμενες από 4.000 περίπου ιππείς, 3.000 πεζούς και άρχισε μία σκληρή μάχη. Έκαναν δύο και τρεις εφόδους με το πολυάριθμο ιππικό τους αλλά οι 350 Έλληνες, όχι μόνον τους αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά, αλλά έβγαιναν από τα χαντάκια και τους κυνηγούσαν, με τη βοήθεια και 16 κανονιών που είχαν στήσει σε διάφορα σημεία.

Μετά από 8 ώρες μάχης, η πλάστιγγα φαινόταν να γέρνει προς το μέρος των Ελλήνων. Τότε όμως οι Τούρκοι, που μέχρι τώρα δεν χρησιμοποιούσαν τα κανόνια τους για το φόβο των Ρώσων, τα τοποθέτησαν σε ένα σημείο του ποταμού, από όπου μπορούσαν να πυροβολούν χωρίς το φόβο να πέφτουν οι οβίδες στο ρωσικό έδαφος. Αυτό επέφερε μεγάλη καταστροφή στους Έλληνες.

Κάποια στιγμή ο καπετάν Καραγιώργης πληγώνεται βαριά στο αριστερό του πόδι και πέφτει κάτω. Τα αδέρφια του το αντιλαμβάνονται και προσπαθούν να τον πλησιάσουν μέσα στο χαλασμό του πολέμου. Ένας Τούρκος ορμάει να σκοτώσει τον πεσμένο Καραγιώργη, αλλά αυτός πρόλαβε και τον πυροβόλησε. Ο ανεψιός του Μανώλης τον αρπάζει από το λαιμό και τον σέρνει μέσα στο χαντάκι. Οι συμπολεμιστές του θέλουν να τον μεταφέρουν απέναντι, αλλά αυτός τους παρακαλεί να τον αφήσουν να πεθάνει μαζί με τα αδέρφια του, τα οποία προφανώς αντίκρυσε νεκρά. Όμως οι στρατιώτες του τον μετέφεραν δια της βίας στην απέναντι όχθη.

Μετά τον τραυματισμό του καπετάν Καραγιώργη, την αρχηγία και του ιππικού την ανέλαβε ο Αθανάσιος Καρπενησιώτης. Η μάχη συνεχίστηκε μέχρι το απόγευμα, οπότε οι εχθροί πλησίασαν στο χαντάκι που ήταν ο Αθ. Καρπενησιώτης. Αυτός βγάζει το πιστόλι του και πυροβολεί κατά των εχθρών και μετά με το σπαθί στο χέρι ορμά εναντίον τους, ώσπου πέφτει νεκρός αυτός ο γενναίος και άδολος αγωνιστής.

Μετά και το θάνατο του Αθ. Καρπενησιώτη, αφού οι Τούρκοι σχεδόν κατέλαβαν όλες τις θέσεις, οι Έλληνες όρμησαν προς το ποτάμι για να περάσουν στην απέναντι όχθη. Κατά την προσπάθειά τους αυτοί πολλοί σκοτώθηκαν και άλλοι πνίγηκαν στον Προύθο ποταμό. Συνολικά έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας γενναία 248 ήρωες, μεταξύ αυτών και τα αδέρφια του Γ. Παπά ή Καραγιώργη, ο Δημήτριος Παπά, ο Πασχάλης Παπά και ο Σταύρος Παπά, ο ανεψιός του Μανώλης και ο μονάκριβος γιος του Μιχάλης, ενώ σώθηκαν περίπου 100 άντρες. Από τους Τούρκους σκοτώθηκαν 1500.

Σε λίγο κατέφτασε βοήθεια για τους Έλληνες με 800 πολεμιστές, αλλά δυστυχώς ήταν ήδη αργά.

Αυτή η ηρωική αντίσταση και θυσία των παλικαριών του Σκουλενίου οδηγεί αυτόματα τη μνήμη μας στη άλλη ηρωική θυσία των 300 Σπαρτιατών και 700 Θεσπιέων στη μάχη των Θερμοπυλών.

Όπως ο Λεωνίδας παρήγγειλε στους στρατιώτες του « Φάτε καλά γιατί το βράδυ θα δειπνήσουμε στον Άδη», «Τοῖς δὲ στρατιώταις παρήγγειλεν ἀριστοποιεῖσθαι ὡς ἐν Ἄιδου δεῖπνο ποιησομένους», έτσι και αγωνιστές του Σκουλενίου, όπως λέγει ο Οικονόμου στα ΄΄Ιστορικά΄΄, «Κοινωνήσαντες των Αχράντων Μυστηρίων»,επερίμενον την των Τούρκων επίθεσιν, χαίροντες και ύμνους ηρωϊκούς ψάλλοντες.», αλλά και ότι «αδέρφια, αυτή είναι η τελευταία μας τροφή».

Στο τέλος αναφέρουμε όσα αναφέρει ο Ιακωβάκης Ρίζος για τη μάχη του Σκουλενίου:

« Ω ! ιερές σκιές…Παντού, όπου κι αν βρεθήκατε, άντρες αγαθοί, τιμήσατε την πατρίδα…Ο Δούναβης και ο Προύθος, όσο θα συνεχίσουν να κυλούν, πάντοτε θα κηρύττουν την αρετή σας και οι μετέπειτα γενιές θα ευλογούν τα ονόματά σας. Και όπως τα νερά των ποταμών φεύγουν και χάνονται αλλά οι ποταμοί διαμένουν στον άπειρο χρόνο, έτσι και τα σώματά σας που έπεσαν ως θυσία για την πατρίδα, δεν αξιώθηκαν τάφο, αλλά η ανδρεία και ο ηρωισμός σας θα μείνουν ως αθάνατοι στους αιώνες ».

Αιωνία τους η μνήμη!

Λιγότερα