Ο Αργύρης Χασανίδςη είναι ο τελευταίος παραδοσιακός ράφτης του Τριγώνου, εκπρόσωπος ενός επαγγέλματος που γνώρισε μεγάλη άνθηση για πολλές δεκαετίες στα χωριά μας. Ένας καλός ράφτης είχε πολλή πελατεία και τον μακάριζαν όλη για την τύχη του και αυτήν ακριβώς ήθελαν να μοιραστούν πολλά κορίτσια της εποχής καθότι περιζήτητος γαμπρός. Το επάγγελμα του ράφτη βρίσκεται σε διαρκή κρίση και τελεί υπό εξαφάνιση μετά την εμφάνιση των νεωτερισμών και των ετοίμων ρούχων και τη μείωση του πληθυσμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μαθητικός πληθυσμός του Γυμνασίου-Λυκείου Δικαίων που είχε φτάσει τα 500άτομα και τώρα έχει συρρικνωθεί στο 10 τοις εκατό αυτού του αριθμού.
Ο Αργύρης Χασανίδης γεννήθηκε στα Δίκαια στις 27 Οκτωβρίου 1941. από το Νοέμβριο 1954, σε ηλικία 13 ετών, ξεκίνησε να μαθαίνει την τέχνη του ράφτη κοντά στον αείμνηστο Σιδέρη Δημητρούδη. Τότε στα δίκαια υπήρχαν τέσσερα ραφεία!!! Τα άλλα τρία ήταν του Μανώλη Μπαρδούκα, του Μιχάλη Μπαρδούκα και του Κωνσταντίνου Μπεζιργιανίδη που έφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΗΠΑ) και μέχρι το τέλος της ζωής του τα πήγαινε πολύ καλά.
Στα καλά χρόνια του επαγγέλματος υπήρχε πάντα δουλειά και δεν έλειπαν ποτέ οι παραγγελίες. Μπορεί όλοι να μην έφτιαχναν κοστούμι αλλά σίγουρα είχαν τουλάχιστον μια «μάλτα» το ανθεκτικό εργατικό μπλουτζίν. Τα γιορτινά ρούχα γίνονταν συνήθως από «κασμηροφανέλα». Η πολλή φούρια υπήρχε τις μέρες των γιορτών, Χριστούγεννα και Πάσχα. Ένας καλός ράφτης έφτιαχνε κατά τη διάρκεια του χρόνου 40 (σαράντα) κουστούμια ενώ μέσα σε δυο εβδομάδες μπορούσε να φτιάξει 30 (τριάντα ) παντελόνια. Τα βασικά εργαλεία μαζί με το ψαλίδι, το βελόνι και το σίδερο, ήταν το μέτρο, το τρίγωνο, η γωνία για το «γώνιασμα» του υφάσματος, η στραβόριγα για το μανίκι, ο καμπούρης για να ψηθεί το καναβάτσο πάνω στον καμπούρη και να γίνει ο «μπουμπές», το στήθος του σακακιού και το «μαξιλάρι» για το σιδέρωμα του σακακιού και για να του δοθεί η γραμμή.
Ο ίδιος βιώνει την παρακμή του επαγγέλματός του και την εγκατάλειψη του τόπου του. Τώρα έμειναν μόνο διορθώματα και οι λίγοι πελάτες που λόγω της σωματικής διάπλασής τους δεν ικανοποιούνται με τα έτοιμα. Από τα δυο παιδιά του, το αγόρι είναι στη Θεσσαλονίκη και το κορίτσι στην Ξάνθη. Μόνο στις διακοπές μπορεί να δει τα τέσσερα εγγόνια του.
Αν και όλα φαντάζουν δυσοίωνα, ο Αργύρης Χασανίδης εκφράζει την αισιοδοξία του ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Αυτή την ελπίδα του τη στηρίζει στη διασυνοριακότητα που μπορεί να φέρει νέες ευκαιρίες και προκλήσεις. Να δημιουργήσει μια νέα κίνηση και δυναμική που τόσο χρειάζεται ο τόπος, για να μπορεί να ελπίζει σε μια νέα σελίδα. στο βιβλίο της πλούσιας και πολυκύμαντης ιστορίας του.
.......................................................................................................................................................
Είχε δημοσιευθεί στον Βορέα(τεύχος 14) τον Ιούλιο 2006,πριν 20 χρόνια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου