Ο ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός για την καταγωγή των Θρακών για "μέγιστο έθνος μετά τους Ινδούς",όπως έγραφε ο Ηρόδοτος!

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ –του Α.Ν. Πουλιανού

 

Θράκες – «το μέγιστο έθνος μετά τους Ινδούς» όπως το χαρακτηρίζει ο Ηρόδοτος, κατοικούν στην περιοχή αυτή (από το Δούναβη ως το Αιγαίον) ακόμη από την Κατώτερη Παλαιολιθική Εποχή, δηλαδή, προ μερικών εκατομμυρίων ετών.

Αυτό απέδειξαν οι ανασκαφές της Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος τα τελευταία 42 χρόνια, ιδιαίτερα στη Χαλκιδική.

Ο Αιγαιακός τύπος ανθρώπου εκτείνεται πέραν του Δουνάβεως και πέραν του Ιονίου Πελάγους. Καταλαμβάνει όλη τη Δυτική Μικρά Ασία, και τα νησιά του Αιγαίου.

Ο αρχαιότερος κάτοικος της γης μας είναι ο Homo erectus trilliensis της Χαλκιδικής, 13 εκατομμυρίων ετών.

Τα στοιχεία των ανασκαφών μας έχουν ανακοινωθεί και δημοσιευτεί στα Πρακτικά του 15^ου Διεθνούς Συνεδρίου Ανθρωπολογίας στις 12 Ιουλίου 2003 στη Φλωρεντία (see Abstract book, vol.I,p.24, Florence 2003, chapter Human Evolution, Aris N. Poulianοs, Chalkidiki is the ‘‘cradle’’ of Ηumanity.

Η ανακοίνωση αυτή στηρίζεται στη μελέτη 20.000 ατόμων που έγινε σ’ όλη την περιοχή των Βαλκανίων, περιλαμβανομένης της Βουλγαρίας.

Όταν έκανα τις έρευνες στη Βουλγαρία, προσκεκλημένος από το Προεδρείο της Βουλγαρικής ακαδημίας επιστημών, έδωσα αναφορά επί των πορισμάτων των ερευνών μου. Ο τότε Πρόεδρος του Προεδρείου της Ακαδημίας, γνωστός γλωσσολόγος Βλαντιμίρ Γεοργκήεφ, απάντησε ως εξής:

Ναι κε Πουλιανέ, είμαστε (εμείς οι Βούλγαροι) οι παρά πέντε λεπτών Έλληνες. Και εννοούσε, όπως εξήγησε – εν συνεχεία- ότι η Βαλκανική μιλούσε μόνο Ελληνικά τότε. Δέχτηκε ότι η Ελληνική είναι η μητέρα γλώσσα όλων των ευρωπαϊκών λαών η οποία διεσπάσθη κατά την εξάπλωση της ανθρωπότητας προς βορράν της Ευρώπης και προς Δυσμάς, και δεν ήρθαν τα Ελληνικά από την Βαλτική, όπως υπεστήριζε ο Κρέτσμερ. Ανήγαγε ακόμα και τα Μινωικά στην οικογένεια των Ελληνικών (Ινδοευρωπαϊκών) από τα οποία προήλθαν και τα Φοινικικά, και όχι το αντίθετο απ’ ότι διδάσκεται σήμερα σε Ελληνικά σχολεία. Γι’ αυτό και τα Θρακικά, στενά συγγενικά των Ελληνικών, αναπτύσσονται τοπικά κατά την εξάπλωση της ανθρωπότητας βορειότερα, από τα Ελληνικά.

Η γλώσσα είναι ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν την εθνότητα. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως άνθρωποι που μιλάνε την ίδια γλώσσα ανήκουν πάντα στην ίδια φυλή ή στον ίδιο ανθρωπολογικό τύπο. Γι’ αυτό πρέπει να ξεχωρίζομε την έννοια «έθνος» από την έννοια «φυλή». Ούτε είναι επιστημονικά σωστό να αντικαθιστούμε τον όρο «Ελληνικό έθνος» με τον όρο «Ελληνική φυλή». Ενώ «Ελληνικό Έθνος» υπάρχει σαν αντικειμενική πραγματικότητα, «Ελληνική φυλή» δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο ανθρωπολογικοί Τύποι «αιγαιακός», «ηπειρωτικός», κ.λ.π. που συμμετέχουν στο σχηματισμό του Ελληνικού Έθνους. Ο Γκεοργκήεφ απέδειξε ότι η γλώσσα των Θρακών ήταν Ινδοευρωπαϊκή.

Στις Ινδοευρωπαϊκές κατατάσσει ο Γκεοργκήεφ και τα πελασγικά, και μάλιστα τελευταία, παίρνοντας υπ’ όψη του τα ανθρωπολογικά δεδομένα, ονομάζει κάθε «προελληνικό» στοιχείου στο Αιγαίο Πελασγικό. Σ’ αυτό περιλαμβάνει τα μινωικά, κυπρομινωικά, τα ετεοκρητικά, τα ετρουτσκικά, τη γλώσσα της Λήμνου, των Τρώων, και της Ανατολικής Θράκης.

Δεν αφήνει έξω τα Θρακικά, τα οποία θεωρεί ότι αναπτύσσονται στην περιοχή των Καρπαθίων μέχρι το Δούναβη. Πολύ αργότερα, ακολουθώντας τη Σοβιετική Σχολή, θεωρεί ότι οι Θράκες απλώθηκαν κατά μήκος της Ροδόπης κατά το τέλος της 2^ης χιλιετηρίδας π.Χ. και απετέλεσαν τη βάση των σημερινών Πομάκων και από τις δυο πλευρές των συνόρων – Ελληνικών και Βουλγαρικών. Αργότερα, κατά τον 6^ο αιώνα οι Πομάκοι εκσλαβίσθηκαν και ακόμα πολύ αργότερα εκτουρκίσθηκαν, όπως και άλλοι βαλκανικοί λαοί.

Έτσι οι Πομάκοι πρέπει να θεωρούνται οι πλησιέστεροι προς τους αρχαίους Θράκες λαός, που έφτασαν πολύ νοτιότερα, μέχρι και την Κρήτη. Φυσικά δεν πρέπει να τους συγχέουμε με τους Σφακιανούς της Κρήτης που είναι καταγωγής από την Πίνδο. Και Σφακιανοί και Θράκες δεν έχουν καμία σχέση με τους Δωριείς, με μόνη τη διαφορά ότι και οι δυο, όπως και οι λοιποί Έλληνες, έχουν κοινή καταγωγή από τον Αρχάνθρωπο της Χαλκιδικής, τον αρχαιότερο – μέχρι σήμερα – Ευρωπαίο. Βέβαια, ο Βούλγαρος Εθνολόγος Βασίλι Μαρίνωφ τα ‘χει πολύ μπερδεμένα στο μυαλό του (σ’ αντίθεση με των Γκεορκήεφ) και θεωρεί τους Πομάκους και τους Σαρακατσάνους αρχαίους Θράκες, αν και του δείξαμε προσωπικά της διαφορετική καταγωγή και των δύο αυτών λαοτήτων.

Ευτυχώς ακόμη τα κρανία είναι πιο σκληρά από τα φωνήεντα και η στατιστική και γενικά τα μαθηματικά δεν αφήνουν περιθώριο να αμφιβάλλεις.

Εν κατακλείδι, το όλο θέμα των σχέσεων ανθρωπολογικών Τύπων και γλωσσικών ομάδων βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της έρευνας, αν και ορισμένες αρχές – που στηρίζονται σε πολλά παραδείγματα - είναι ξεκάθαρες.

Έτσι, π.χ. η έλλειψη οποιασδήποτε εσωτερικής σχέσης μεταξύ φυλής και γλώσσας είναι ολοφάνερη. Οι Τουρκόφωνοι της Μικράς Ασίας δεν έχουν καμιά φυλετική σχέση με τους Τουρκόφωνους της Ανατολικής Σιβηρία. Θα μπορούσε να φέρει κανείς πολλά παρόμοια παραδείγματα από τους σύγχρονους και τους αρχαίους λαούς. Αλλά όσο κανείς προχωρεί στο απώτερο παρελθόν της ανθρωπότητας η διάσταση αυτή ελαττώνεται και φτάνει σε σημείο πλήρους σύμπτωσης γλώσσας και φυλής. Αν λοιπόν, ακόμη και σήμερα σ’ ένα γεωγραφικό χώρο ζουν άνθρωποι που ανήκουν στον ίδιο ανθρωπολογικό τύπο, αλλά μιλούν διαφορετικές γλώσσες, τότε πρέπει να αναζητήσουμε στο παρελθόν τις κοινές ιστορικές σχέσεις αυτών των ανθρώπων: π.χ. Νότιοι Βούλγαροι και Κρητικοί.

Ακόμη πιο έντονη είναι η γλωσσική διαφορά στους λαούς του Καυκάσου, αν και κοινής καταγωγής. Γι’ αυτό και τα ανθρωπολογικά δεδομένα δείχνουν άλλη μια φορά πόσο βασικό ρόλο παίζουν στον καθορισμό των διαφόρων υποστρωμάτων από τα οποία αποτελείται κάθε λαός.

Το παράδειγμα με τους Νότιους Βούλγαρους που ανήκουν φυλετικά στον Αιγαιακό Τύπο, μιλούν σλαβικά, και επιπλέον φέρουν το εθνώνυμο «Βούλγαροι» που είναι άσχετο και προς τον φυλετικό τύπο και προς τη γλώσσα, δείχνει την έλλειψη οποιασδήποτε αιτιακής εξάρτησης της γλώσσας από τη ράτσα. Κι αυτό δεν αντιφάσκει στο ότι σε μερικές περιπτώσεις βλέπομε να υπάρχει «ιστορική σχέση» μεταξύ γλώσσας και φυλετικού τύπου.

Από τα παραπάνω βγαίνει ακόμη το συμπέρασμα ότι μια γλώσσα ή ένας πολιτισμός μπορούν να μεταδοθούν χωρίς ταυτόχρονη εξάπλωση του ανθρωπολογικού τύπου. Οι ανθρωπολογικοί τύποι όμως ποτέ δεν εξαπλώνονται χωρίς να φέρουν μαζί τους ορισμένη γλώσσα και ορισμένο πολιτισμό.

Οι παραπάνω συγγραφείς δεν καθορίζουν χρονικά πότε ακριβώς αρχίζει να ομιλείται η ελληνική στον  Ελλαδικό χώρο. Χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι η ελληνική υπάρχει από τον καιρό του Αρχανθρώπου, το μόνο που μπορούμε να ισχυριστούμε είναι ότι ο  Αρχάνθρωπος είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί έναρθρο λόγο. (Βλ. Άνθρωπος, τ.4 και τόμο 13, 1997, 66.70-92).

Τελευταία κάνουμε προσπάθειες μαζί με Ιάπωνες επιστήμονες να εφευρεθούν μηχανήματα που να αποτυπώνουν τους ήχους των φθόγγων των Αρχανθρώπων που «αποτυπώθηκαν» πάνω στα βράχια της Σπηλιάς.

Επειδή άλλαξε η γλώσσα των Βουλγάρων, των Πομάκων, των λαών της Μικράς Ασίας κι έγινε Τουρκική, γεννιέται το ερώτημα: πως είναι δυνατό μικρός αριθμός μεταναστών ν’ αλλάξει τη γλώσσα ενός λαού;

Το όλο ζήτημα συνδέεται με τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο κάθε γλωσσολόγος τις διάφορες θεωρίες.

Τα τελευταία μας συμπεράσματα (που στηρίζονται στα γλωσσολογικά των Σαρακατσαναίων –βλ. Α. Ν. Πουλιανός, 1993) είναι ότι η Ελληνική είναι η μητέρα όλων των Ευρωπαϊκών γλωσσών, και από τη διάσπαση της σε διάφορους γεωγραφικούς χώρους  προήλθαν όλες οι άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες.

Ξεκινάμε από το δεδομένο ότι μεταξύ ανθρωπολογίας, γλωσσολογίας και ιστορικών επιστημών υπάρχουν πολλά περιθώρια συνεργασίας. Και η συνεργασία αυτή στηρίζεται στην αρχή ότι κάθε μετανάστευση, και κάθε επιμιξία φυλών που διαπιστώνεται ανθρωπολογικώς, έχει ορισμένες ιστορικές αιτίες που αναγκαστικά αντανακλώνται στη διάδοση ήταν αλληλεπίδραση των γλωσσών. Έτσι και η Θρακικής είναι παρακλάδι της Ελληνικής, και οι Πομάκοι μακρινοί απόγονοι των Ελλαδικών φύλων του Βορρά.

.........................................................................................................................................................

Είχε δημοσιευθεί στον Βορέα(τεύχος 16) τον Σεπτέμβριο 2006, πριν 20 χρόνια!Ο Άρης Πουλιανός