Αθανάσιος Σπανός (1858 – 1951 ) . Υπήρξε Δάσκαλος με κεφαλαίο το Δ. Πενήντα χρόνια δίδαξε, κατά το πρότυπο των μεγάλων διδασκάλων του Γένους, παιδιά και μεγάλους και από έδρας και μέσα από το πλούσιο συγγραφικό του έργο-Του συγγραφέα-ερευνητή Θεόδωρου Ορδουμποζάνη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη το 1858 και πέθανε στην Αλεξανδρούπολη στις 29 Οκτωβρίου 1951.Δίδαξε διαδοχικά στην Μακρά Γέφυρα,, Δεδέ Αγάτς, Κεσσάνη, Σουφλί, Αίνο, Σαμοθράκη, όπου παρέμεινε για έξι χρόνια, έως ότου, μέχρι την απελευθέρωση της Αλεξανδρούπολης, τον έφεραν εσπευσμένα ο Επιθεωρητής Εκπαίδευσης Θράκης Κωνσταντίνος Λαγουμιτζάκης με το αντιτορπιλικό «Λόγχη» για να αναλάβει την οργάνωση των Δημοτικών Σχολείων στην απελευθερωμένη περιφέρεια της Αλεξανδρούπολης. Ήταν γεννημένος πάνω στα πρότυπα των μεγάλων δασκάλων του Γένους που Γαζί με την γνώση και την Παιδεία μεταλαμπάδευσαν και την Εθνική φλόγα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα μαζί με τον Κλήρο διενεργούσε εράνους στα τουρκοκρατούμενα αστικά κέντρα, μέχρι την Σμύρνη, για την ίδρυση των πρώτων σχολείων αλλά και του Ναού του Αγίου Νικολάου Αλεξανδρούπολης.

Δημοσίευσε εργασία για τον Διογένη, τον κυνικό φιλόσοφο, που τυπώθηκε στην Σμύρνη το 1895. Εξέδωσε λεξικό κυρίων ονομάτων, για να δίνουν οι ανάδοχοι σωστά τα Ελληνικά ονόματα στους νεοφώτιστους κατά την βάπτισή. Στη προσφορά του στον τόπο συγκαταλέγεται και ο πρώτος ανάγλυφος Χάρτης του Νομού Έβρου, που φιλοτέχνησε γύρω στα 1930. Εξέδωσε και το γεωγραφικό χάρτη του νομού, χωρισμένο σε επαρχίες, το 1945, σε κλίμακα 1:200.000. για να επικρατήσουν οι νέες ελληνικές ονομασίες χωριών και πόλεων, που με δική του πρόταση είχε ευφυέστατα μετονομάσει, ώστε να ηχούν περίπου σαν τα παλιά Τουρκικά (π.χ. Κίρκη αντί Κιρκάς, Δέρειο αντί Ντερέ, Απαλός αντί Ομπαλάρ κ.λ.π.)

Τιμήθηκε το 1958 κατά την εορτή των 100 χρόνων από την ίδρυση της Αλεξανδρούπολης, ως ένας από τους τέσσερες (4) στυλοβάτες και ιδρυτές μιας πρώτης πνευματικής ζωής της πόλης μαζί με τον Αχιλλέα Σαμοθράκη, τον Άγγελο Ποιμενίδη και τον Γεώργιο Μαμέλη.

Ο Άγγελος Ποιμενίδης, σε ποίημα που έγραψε μία εβδομάδα μετά τον θάνατο του Αθανασίου Σπανού, τον αποκαλεί: «Στύλος γέγονας Σπανέ μας μεγαλοδάσκαλε....».

Στην κηδεία του, την 30η Οκτωβρίου 1951, σύσσωμος ο λαός της πόλης, περιέφερε το φέρετρο του μεγάλου Δασκάλου, σκεπασμένο με την Ελληνική Σημαία , από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, ενώ από πολλά μπαλκόνια κάτοικοι της πόλης έραναν τη σωρό του με άνθη.