Ένας πετυχημένος μοντελίστ, που άφησε τα Armani και τα Boss και μια πολλά υποσχόμενη καριέρα στο χώρο της μόδας για να φορέσει το ράσο και την ιεροσύνη!

 

Ήταν σε έναν φανταχτερό και λαμπερό κόσμο φορώντας τα πανάκριβα κουστούμια Armani και Boss και όλα έδειχναν ότι έχει μπροστά του μια μεγάλη καριέρα. Το ραφτάκι που είχε ξεκινήσει μαθητεύοντας δίπλα στον ράφτη του Σπηλαίου Στέλιο Ντουρανίδη. Που το ραφείο του ήταν για πολλούς νέους του χωριού ένα εργαστήρι μαθητείας. Δεν έμεινε σ΄αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις! Όταν πήγε στην τότε Δυτική Γερμανία με το μεγάλο κύμα της μετανάστευσης, τους αποκαλούμενους Gastarbeiter(φιλοξενούμενους εργάτες), προχώρησε σπουδάζοντας και εργαζόμενος σε Σχολή Μόντελινγκ. Μετά ήρθε το Ατελιέ Μόδας στο Ντύσελντορφ, την πρωτεύουσα της Βόρειας Γερμανίας, που ήταν ο κύριος προορισμός για χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες της μεγάλης φυγής. Γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν πετυχημένο επιχειρηματία στο χώρο της μόδας συμμετέχοντας σε επιδείξεις μόδας(Modeschau). Για 17 χρόνια όλα κυλούσαν τόσο καλά, που ούτε στα καλύτερα όνειρα του δεν είχε φανταστεί, όταν είχε φθάσει για πρώτη φορά στη Γερμανία αναζητώντας μια καλά αμειβόμενη θέση εργασίας, που θα του εξασφάλιζε μια καλύτερη ζωή. Αυτό ήταν το όνειρο για όλους τους ξενιτεμένους της γενιάς του. Στο απόγειο της επιτυχίας του ήρθε ένα εσωτερικό κάλεσμα, που θα άλλαζε ριζικά τη μέχρι τότε ζωή του. Άφησε πίσω του τη μόδα για να φορέσει το ράσο και να αφοσιωθεί στην ιεροσύνη. Για 13 χρόνια ήταν εθελοντής ιερές στη Μητρόπολη Γερμανίας. Για αρκετά χρόνια μετά την επιστροφή του υπηρέτησε σε ενορίες της Μητρόπολης Διδυμοτείχου-Ορεστιάδας-Σουφλίου. Τώρα μετά τη συνταξιοδότηση του μοιράζεται τον χρόνο του ανάμεσα στην Αλεξανδρούπολη και το Σπήλαιο Τριγώνου Ορεστιάδας. Τον συνάντησα στο ραφείο-μνημείο του κυρ Στέλιου Ντουρανίδη, ο οποίος τον είχε μυήσει στα μυστικά της τέχνης της κοπτικής-ραπτικής που έμελλε να σφραγίσει τη ζωή του!