Ο Νίκος Ζερβόπουλος προσέφερε τόσα πολλά σε αυτή την πόλη, αθόρυβα και με αστείρευτη αγάπη. Τώρα που έφυγε, και μάλιστα πολύ πρόσφατα, από κοντά μας, το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να αφιερώσουμε το νέο θέατρο της Αλεξανδρούπολης στη μνήμη του-Της Φένιας Παρδαλίδου

 

 

 

 Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΦΕΝΙΑΣ ΠΑΡΔΑΛΙΔΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΤΡΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ ΝΙΚΟ ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΗΝΤΑΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2925 ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

 

Τροφή για σκέψη...

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη μεγάλη αξία του Χρόνη Αηδονίδη, ούτε όσα προσέφερε στο παραδοσιακό τραγούδι και στον πολιτισμό της Θράκης.

Όταν όμως μιλάμε για θέατρο, νομίζω πως αξίζει να αναρωτηθούμε ποιος άνθρωπος ταυτίστηκε πραγματικά με τη θεατρική σκηνή αυτής της πόλης.

Για μένα η απάντηση είναι μία:

ο Νίκος Ζερβόπουλος.

Ήταν ο μέντοράς μου και ένας από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους. Πάνω απ' όλα, ήταν ο πρώτος μου δάσκαλος στο θέατρο, εκείνος που μου έμαθε να στέκομαι στη σκηνή, να σέβομαι τον χώρο και τον συνάνθρωπο που μοιράζεται μαζί μου αυτή τη μαγεία. Ήταν μια ανεξάντλητη πηγή γνώσης και αγάπης, όχι μόνο για το θέατρο, αλλά και για κάθε άνθρωπο που περνούσε το κατώφλι αυτού του ιερού χώρου. Μεγάλωσε γενιές ερασιτεχνών ηθοποιών και κάποιων επαγγελματιών και δασκάλων πλέον, μας εμπιστεύτηκε, μας ενθάρρυνε και μας έδειξε ότι το θέατρο είναι πρώτα απ' όλα σχέση και μοίρασμα.

Προσέφερε τόσα πολλά σε αυτή την πόλη, αθόρυβα και με αστείρευτη αγάπη.

Τώρα που έφυγε, και μάλιστα πολύ πρόσφατα, από κοντά μας, το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να αφιερώσουμε το νέο θέατρο της Αλεξανδρούπολης στη μνήμη του. Θα ήταν ένας τρόπος να του πούμε ευχαριστώ, και να θυμίζουμε στις επόμενες γενιές ποιος άνοιξε τον δρόμο.