Στην Πινακοθήκη Μετανεοβυζαντινών Εικαστικών Τεχνών "Ιωάννη Μητράκα" η αντιπροσωπεία του Πολιτιστικού Συλλόγου Μυστρά, ανακαλύπτοντας την τέχνη και τον θρακικό πολιτισμό που ζωντανεύει στους πίνακες του σπουδαίου Θράκα ζωγράφου, παρουσία της αντιδημάρχου Πολιτισμού Δήμου Αλεξανδρούπολης Ευανθίας Βαλασίδου και του προέδρου της ΕΠΟΦΕ Δημήτρη Κελεμίδη!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#Ευχαριστούμε ολόψυχα την αντιπρόεδρο του ομώνυμου συλλόγου φίλων κ. Βασιλική Παντελίδου για την ευγενή υποδοχή και την άριστη ξενάγηση στου χώρους της Πινακοθήκης.

#Ευχαριστούμε πολύ το μέλος ΔΣ του ανωτέρω συλλόγου κ. Αγγελική Ορδουμποζάνη για την φιλοξενία.

.

Ο Ιωάννης Μητράκας γεννήθηκε το 1936 στον Προβατώνα Έβρου, στην καρδιά της Θράκης, από οικογένεια προσφύγων με καταγωγή από την Ανατολική Ρωμυλία (Μπογιαλίκι – Καβακλί). Μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο πίστη, παράδοση και συλλογική μνήμη, στοιχεία που σημάδεψαν βαθιά τη μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. Η παιδική του ηλικία κύλησε μέσα σε μια αγροτική κοινωνία, όπου το θρησκευτικό συναίσθημα, η ταπεινότητα και η πνευματικότητα αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Σουφλίου, σπούδασε Κοινωνικός Λειτουργός στην Αθήνα σε σχολές πρόνοιας και κοινωνικής μέριμνας. Εργάστηκε επί σειρά ετών ως κοινωνικός λειτουργός στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ), κυρίως στην περιοχή του Αλιβερίου, έως τη συνταξιοδότησή του το 1992. Παρότι η επαγγελματική του σταδιοδρομία δεν σχετιζόταν άμεσα με την τέχνη, η ζωγραφική υπήρξε πάντοτε ο εσωτερικός του κόσμος, το προσωπικό του καταφύγιο.

Ο Μητράκας είναι αυτοδίδακτος ζωγράφος, ωστόσο το έργο του φανερώνει εμβρίθεια, στοχασμό και τεχνική ωριμότητα. Βαθιά επηρεασμένος από τον Φώτη Κόντογλου και τον Ράλλη Κοψίδη, κινείται στον χώρο της νεοβυζαντινής ζωγραφικής, αναμειγνύοντας με δεξιοτεχνία παραδοσιακά και σύγχρονα στοιχεία. Η πρώτη του σημαντική εμφάνιση ως εικαστικός έγινε το 1970, με τη θεματική ενότητα «Λιγνιτωρύχοι». Εκεί αποτύπωσε τους εργάτες των ορυχείων του Αλιβερίου, ντύνοντάς τους με φωτοστέφανα και συμβολικές χειρονομίες, παρουσιάζοντάς τους ως σύγχρονους αγίους της βιοπάλης. Το έργο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, αλλά και θαυμασμό για τον τρόπο με τον οποίο μπόλιασε τη βυζαντινή τεχνοτροπία με την κοινωνική πραγματικότητα.

Η ζωγραφική του Μητράκα δεν είναι απλώς αναπαραστατική, αλλά λειτουργεί ως μέσο προσωπικής και συλλογικής μνήμης. Αντλεί θεματολογία από τη θρακική παράδοση, τη βυζαντινή εικονογραφία, τα λαϊκά δρώμενα και τον μύθο του Ορφέα, που τον εμφανίζει συχνά ως πνευματικό οδηγό της μουσικής και του πολιτισμού. Με έντονα συμβολικά στοιχεία, φωτεινά αλλά απέριττα χρώματα και αυστηρές φόρμες, δημιουργεί έργα που έχουν ταυτόχρονα αφηγηματικό, εσωτερικό και μεταφυσικό χαρακτήρα.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερες από 100 ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Πολλά από αυτά κοσμούν ιδιωτικές συλλογές σε όλη την χώρα , στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Αλεξανδρούπολη, αλλά και στο εξωτερικό, όπως στον Καναδά και την Αυστραλία. Έργα του κοσμούν δε και δημόσιους χώρους. Μεγάλο μέρος της αγιογραφικής του δουλειάς περιλαμβάνει την τοιχογράφηση ναών, με κορυφαίο παράδειγμα την Εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Διόρθοδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζυ της Γενεύης.

Το έργο του Ιωάννη Μητράκα αποτελεί παρακαταθήκη για τον σύγχρονο ελληνικό εικαστικό πολιτισμό. Με ευλάβεια προς το παρελθόν, αλλά και ανοιχτή ματιά προς τον άνθρωπο του σήμερα, ο Μητράκας καταφέρνει να γεφυρώσει την παράδοση με τον μοντερνισμό, τη βυζαντινή πνευματικότητα με την κοινωνική μαρτυρία. Το 2025, προχώρησε σε μια γενναιόδωρη δωρεά 105 έργων του στο «Σύλλογο φίλων Πινακοθήκης Μετανεοβυζαντινών εικαστικών τεχνών Ιωάννης Μητράκας», τιμώντας την πατρίδα του και επιβεβαιώνοντας τον διαρκή δεσμό του με τη Θράκη.