Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης είδε, απήλθε και επέστρεψε από την Αθήνα και πάλι στις Καστανιές αλλά στην πλάτη του Έβρου και των νησιών του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου πέφτει το επαχθές βάρος της διαχείρισης των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών

Φανταστείτε το σενάριο, στην περίπτωση που δεν είχε κλείσει το τελωνείο Καστανεών, εκατοντάδες μετανάστες-πρόσφυγες προχωρούσαν σε μια  «ειρηνικού τύπου» κατάληψη των δύο σκοπιών και του στρατιωτικού φυλακίου ΕΦ1 στις Καστανιές! Μια εικόνα που θα έπαιζε παγκοσμίως και θα έπληττε κάθε έννοια και σχεδιασμό εθνικής ασφάλειας! Το σφράγισμα του τελωνείου Καστανεών και όχι των συνόρων, για να ακριβολογούμε, ήθελε να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο και να μην επιτρέψει στον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν μια εύκολη επικοινωνιακή και πολιτική νίκη. Και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε ότι το τουρκικό κράτος υπό τον Ερντογάν έχει εργαλειοποιήσει τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές! Γιατί δεν κατευθύνουν ποτέ τους μετανάστες-πρόσφυγες στο τελωνείο των Κήπων; Εκεί το γνωρίζουν και οι δύο πλευρές ότι θα υπάρξουν βαρύτατες πολιτικές κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και δυσμενείς επιπτώσεις για το εμπόριο, τις μεταφορές και την οικονομία της Τουρκίας κι αυτό είναι κάτι που δεν θα μπορούσε να το αντέξει πολιτικά ο Ερντογάν σε μια εξαιρετικά δυσοίωνη για την πορεία της περίοδο!

Μπορεί η εικόνα με τα συρματοπλέγματα να μας τρομάζει και να θεωρείται ως μια απάνθρωπη αντίδραση στην αντιμετώπιση μιας ανθρωπιστικής κρίσης, που θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνο για λόγους εθνικής ασφάλειας, η κατάσταση στα νησιά είναι μια απάνθρωπη κτηνωδία, μια ντροπή για τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό. Το τι βιώνουν άντρες, γυναίκες και παιδιά είναι μια καθημερινή «Κόλαση του Δάντη»! Η a la card ευαισθητοποίηση και πολιτική αντιπαράθεση δεν έχει να προφέρει απολύτως τίποτα, τουλάχιστον για τα λεγόμενα συστημικά κόμματα εξουσίας και διακυβέρνησης. Επείγει μια  εθνική στρατηγική διαχείρισης ενός παγκόσμιου φαινομένου, που το βιώνουμε με τον πιο επώδυνο τρόπο, σε δύο περιφέρειες, Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης  και Βόρειου Αιγαίου, από τις φτωχότερες της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχουν καταστεί εδώ και χρόνια συνώνυμο της έκρηξης των περιφερειακών και κοινωνικών ανισοτήτων!

Με τα ΜΑΤ κάνεις καταστολή και σίγουρα δεν κάνεις διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες. Και σ΄αυτό το θέμα, αφού προηγουμένως είχε καταργηθεί το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, είχε επιδειχθεί η μέγιστη άγνοια της κατάστασης που επικρατεί στα νησιά, όπου επί έξι μήνες αδράνειας και απραξίας διογκώθηκε επικίνδυνα το πρόβλημα και κυρίως μια πρωτοφανής έλλειψη σεβασμού της ήδη επιβαρυμένης ψυχολογίας των νησιωτών. Ευτυχώς αποσύρθηκαν τα ΜΑΤ, γιατί κινδυνέψαμε να βρεθούμε στο χείλος του απόλυτου χάους, αν είχαμε νεκρό είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά!

Δυστυχώς και στο μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα το ελληνικό πολιτικό σύστημα πιάστηκε αδιάβαστο και δεν επέδειξε τα σωστά αντανακλαστικά. Αυτή την ώρα όμως προέχει ο εθνικός διάλογος για τη διαμόρφωση του πλαισίου  μεταναστευτικής πολιτικής, που θα έχει επαρκή μέσα και εργαλείο και δομές με αξιοκρατική στελέχωση και όχι στη μετατροπή τους σε ένα κρεσέντο αναξιοκρατικών προσλήψεων και σε ένα μηχανισμό του παραδοσιακού κομματοκρατικού πελατειακού καθεστώτος.

Χωρίς ιδεοληψίες και εμμονές και υπό το φως των νέων δεδομένων και γεγονότων η μεταναστευτική στρατηγική και πολιτική είναι κατεπείγουσας είναι κατεπείγουσας ανάγκης και σημασίας.

Σταύρος Παπαθανάκης