Ένα πολιτικό σχόλιο του Γ.Θρακιώτη για για τον Γκίντερ Γκρας, ο οποίος μιλούσε για τον εκπολιτισμό του καπιταλισμού με την κοινωνική οικονομία της αγοράς, τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία και το εργατικό κίνημα!

Ο Γκύντερ Γκρας και η σοσιαλδημοκρατία

Μετά από 39 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (SPD / ΕΣ – ΠΕ –ΝΤΕ) έχασε το ιστορικό προπύργιό του, τη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, στην καρδιά της βαριάς βιομηχανίας της Ευρώπης όπου ανδρώθηκαν γενεές επί γενεών εργατών με επίγνωση της κοινωνικής προέλευσης και θέσης και με ισχυρή ταξική συνείδηση. Δεν είναι μια οποιαδήποτε εκλογική ήττα. Προκύπτει μείζον  πολιτικό και ιδεολογικό θέμα για τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες. Πολύ σωστά πολιτικά ανακλαστικά επέδειξε ο Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος με τον τακτικό αιφνιδιασμό του επιχειρεί να ανακάμψει και να δημιουργήσει τους όρους για τη στρατηγική και εκλογική επικράτησή του. Όλα δείχνουν κι αν δεν έχουμε ριζική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού η Γερμανία θα αποκτήσει την πρώτη γυναίκα καγκελάριο, την πρόεδρο της Χριστιανικής Δημοκρατική Ένωσης (CDU / ΤΣΕ – ΝΤΕ – ΟΥ), Αγγέλα Μέρκελ.

Στην καρδιά του Ρουρ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας μαζί με την απώλεια ενός σημαντικού ποσοστού της παραδοσιακής κοινωνικής εκλογικής βάσης του έχασε και την ψυχή του. Η πορεία αυτή, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των επικείμενων εκλογών, ήταν προδιαγεγραμμένη και θα πρέπει να συζητηθεί ως προς τις συνέπειες της στον ιδεολογικό και πολιτικό χαρακτήρα αυτού του μεγάλου ιστορικού πολιτικού οργανισμού της Γερμανίας και της Ευρώπης.

Εδώ και χρόνια ο μεγάλος Γερμανός νομπελίστας λογοτέχνης Γκύντερ Γκρας επισήμαινε στους συντρόφους του σοσιαλδημοκράτες ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο και τόνιζε την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης. Είχε πάντα άποψη και την κατέθετε. Πιστεύει ότι «οι διανοούμενοι δεν πρέπει να τα καταπίνουν όλα» όπως συμβαίνει από τη συντριπτική πλειοψηφία τους. Για όλη «αυτή την αχαλίνωτη τρέλα στο εσωτερικό του καπιταλισμού φταίει η ανεξέλεγκτη κυκλοφορία του χρήματος σε όλο τον κόσμο». Ο ίδιος εκτιμά ότι στην παρούσα φάση «ο καπιταλισμός πιστεύει ότι μπορεί να παίζει ένα τρελό παιχνίδι χωρίς κανέναν έλεγχο». «Στη δεκαετία του ’70 υπήρχε ακόμη στην Ευρώπη μια σχετικά επιτυχημένη προσπάθεια για τον εκπολιτισμό του καπιταλισμού με την κοινωνική οικονομία της αγοράς ενώ σήμερα έχει υιοθετηθεί μια άνευ όρων παράδοση στην οικονομία», τονίζει με έμφαση ο Γκύντερ Γκρας και συνεχίζει υποστηρίζοντας ότι «τα σοσιαλιστικά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πίστεψαν εν μέρει και τα ίδια στη θέση ότι με την κατάρρευση του κομμουνισμού έχει χαθεί και ο σοσιαλισμός από τον κόσμο, και έτσι έχασαν την εμπιστοσύνη τους και στο εργατικό κίνημα, που υπάρχει για πολύ περισσότερο χρόνο από τον κομμουνισμό. Όταν εγκαταλείπουν τις παραδόσεις τους, εγκαταλείπουν τους εαυτούς τους. Στη Γερμανία ούτε καν προσποιήθηκαν ότι θα οργανώσουν τους ανέργους. Εδώ και πολλά χρόνια προσπαθώ να πω στα συνδικάτα: δεν μπορείτε να ασχολείστε με τους εργαζόμενους μόνον όσο έχουν εργασία, ενώ αμέσως μόλις τη χάνουν πέφτουν στο μηδέν. Οφείλετε να δημιουργήσετε ένα συνδικάτο για τους ανέργους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παραπονιόμαστε για το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υλοποιείται μόνο στο οικονομικό πεδίο, αλλά λείπει η προσπάθεια των συνδικάτων να βγουν από το εθνικό πλαίσιο και να περάσουν σε μια μορφή οργάνωσης και δράσης που θα υπερβαίνει τα σύνορα. Είναι αναγκαίο να απαντάμε με συνεχή χτυπήματα στον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό».

Τώρα, θα μου πείτε, ποιος ακούει τον Γκύντερ Γκρας, όταν ο κυρίαρχος ρόλος ανήκει στα κέρδη και στις χρηματαγορές. Το τελευταίο βιβλίο του είναι το «Ο αιώνας μου» με το οποίο «ανοίγει μικρά παράθυρα που επιτρέπουν στον αναγνώστη να ρίξει μια ματιά στα παρασκήνια της ιστορίας και στους ανθρώπους που τη γράφουν καθημερινά με τη ζωή τους» και αναφέρεται στον 21^ο αιώνα, στα παράδοξα του οποίου κορυφαία θέση κατέχει το φαινόμενο των μαζικών κομμάτων εξουσίας με τα κεντροαριστερά όταν βρίσκονται για πολλά χρόνια στην εξουσία να μετακινούνται δεξιότερα και τα κεντροδεξιά όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση για μια μακρά περίοδο να κινούνται αριστερότερα και σε εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές που δεν ταιριάζουν στην ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία τους.

 ..................................................................................................................................

Το παραπάνω σχόλιο του Γ.Θρακιώτη είχε δημοσιευτεί στη στήλη του "ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟΝ" στον "Βορέα"(τεύχος 17) το Νοέμβριο 2006, πριν 14 χρόνια!