Το "Χουσιάφ", θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η υπερτροφή των θεριστών-θεριστριών, με την οποία μπορούσαν να αντέξουν στην καταπόνηση του παραδοσιακού θερισμού, όπου ένας καλός θεριστής μπορούσε να θερίσει ένα και το πολύ δύο στρέμματα, που ήταν κάτι σπάνιο! Για την παρασκευή του και μάλιστα σε επαρκή ποσότητα για να φτάσει σε όλους και όλες, που συμμετείχαν στον θεριστικό όμιλο, δεν απαιτούνταν κάποιος βαθμός δυσκολίας! Γίνονταν από κορόμηλα, όχι ώριμα. Οι "δραμπλιές" ήταν πολλές και οι καρποί τους είναι πλούσιοι σε βιταμίνες C και σε κάλλιο, που τονώνουν την καρδιά και με την προσθήκη νερού και ζάχαρης είχαν μια δροσιστική και δυναμωτική υπερτροφή για να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να αντέξουν μέχρι αργά το απόγευμα. Το ίδιο θα γινόταν όσες μέρες θα διαρκούσε ο θερισμός και ο αλωνισμός. Γι αυτό στην άκρη του χωραφιού πάντα υπήρχε ένα δέντρο όχι τόσο για να δίνει τους καρπούς του αλλά τον πολύτιμο ίσκιο του τις μέρες του θερισμού. Κι αν δεν υπήρχε κι αυτό, τότε τον αναζητούσαν δίπλα στο κάρο, με το οποίο είχαν μεταφερθεί στο χωράφι τους.Εναλλακτικά μπορούσαν να φτιάξουν και το σερμπέτι, με νερό και ζάχαρη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συγκριθεί με τη διατροφική αξία του "χουσιάφ", που ήταν η υπερτροφή των φτωχών, των ανθρώπων της υπαίθρου!
Η φωτογραφία είναι από την "Αναβίωση του παραδοσιακού θερισμού" πριν 20 χρόνια με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γυναικών Νέας Βύσσας.
Σταύρος Παπαθανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου