;Οταν ο Γιάννης Ξανθούλης έγραφε στα Σαββατιάτικα της Ελευθεροτυπίας για τον Βορέα, το Διόνυσο και άλλους πεισματάρηδες ανθρώπους του Έβρου με όραμα εξωκοινοβουλευτικό!

Νοέμβρης λοιπόν και τραβάμε για τη γιορτή των «Εισοδίων» που μου αναμοχλεύου θεατρικές προσωπικές πρεμιέρες με ξεθυμασμένες συγχύσεις. Σήμερα φυσικά απορώ πως άντεξα όλη εκείνη την περιπέτεια που μου άφηνε πάντα γεύσεις εξαιρετικά στυφών κυδωνιών και πικρών χόρτων. Ευτυχώς που κάποια στιγμή εμφανίζεται το γήρας με μια αγκαλιά χρυσάνθεμα και άλλα εδώδιμα κι όλα παίρνουν το δρόμο τους. Έτσι, κάθομαι κι εγώ κάτω από ένα ντιζαϊνάτο εικονοστάσι και φιλοσοφώ! Τι είναι η ζωή! Τι είναι ο Βόρειος Πόλος! Τι είναι η Πατρίδα μας και τι μοναξιά πρέπει να νιώθουν οι περίπου πέντε μονάκριβοι τροχονόμοι της Αθήνας. (Έχω εξωφρενικούς λόγους να με απασχολούν οι τροχονόμοι αλλά για την ώρα σιωπώ). Μες στη θλιμμένη φυγόκεντρο διαβάζω αναστενάζοντας ότι «Πεθαίνει η Γη», πεθαίνουν τα χιόνια στο Κιλιμάντζαρο (που εκτός από όνομα όρους αφρικανικού υπήρξε και όνομα μιας, αλήστου μνήμης, γάτας μου), ότι πέθανε προχθές ο Τζακ Πάλανς, ότι πεθαίνουν οι φοίνικες εις τας νήσους λόγω φριχτού αιγυπτιακού εντόμου κι άλλα εξίσου δραματικά. Πάντως, το μάτι μου αγριεύει όταν διαβάζω σπαραξικάρδια ρεπορτάζ για τον «θάνατο των επαρχιών» και για το συννεφιασμένο μέλλον του δικού μας Έβρου. Έτσι λέτε; Κι όμως ΔΕΝ είναι έτσι επειδή έτσι νομίζετε. Δεν είναι έτσι γιατί εκεί πάνω κυκλοφορούν πεισματάρηδες άνθρωποι με «όραμα» εξωκοινοβουλευτικό. Πρόσκοποι με ιδιάζουσα εσωτερική φιλοδοξία, που ιδρύουν εφημερίδες, τολμούν να κάνουν Μουσεία (όρα Αγγέλα Γιαννακίδου) διεθνώς αναγνωρίσιμα, να υπερασπίζονται τη σιωπή των αμνών και των εριφίων, να εφευρίσκουν εκ νέου την πατριδογνωστική μας γύμνια και να την ντύνουν προσεκτικά με ανεπιτήδευτη σεμνή κομψότητα, να αφυπνίζουν συνειδήσεις χαλαρωμένες, να επικοινωνούν με κόπο αλλά δραστικά. Κι αν τους δοθεί ευκαιρία και δύναμη ηθική και υλική, ακόμη περισσότερο. Από πρώτο χέρι συμβαίνει να ξέρω τι σημαίνει Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Διδυμοτείχου, με πρωτεργάτη τον χειρουργό κ. Τέντε. Τι σημαίνει Καρδιοχειρουργική Κλινική του Δημοκρίτειου Νοσοκομείου με πρώτο ευαίσθητο κι άγρυπνο φύλακα τον καθηγητή κ. Μπουγιούκα. Πως μοχθούν, σε άλλους τομείς, ο εκδότης και ψυχή του εξαίρετου μηνιαίου περιοδικού «Βορέας» Σταύρος Παπαθανάκης, με έδρα το Σπήλαιον, Τριγώνου. Ένα περιοδικό αυστηρών ποιοτικών προδιαγραφών, με έρευνες και θέματα εβρίτικα και θρακιώτικα, πλούσιο σε ύλη και πάντα φροντισμένο όσο λίγα στο είδος του. Ο ίδιος σε κάποιο σημείωμά του αναφέρει: «… Είναι καιρός και οι μικρές κοινωνίες να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και να εξυμνήσουν το ανθρώπινο δυναμικό τους που αποτελεί έναν ανεξάντλητο πόρο, μια χρυσή φλέβα, την οποία δεν τη χτυπήσαμε στο σωστό σημείο της».

Τέλος στην Ορεστιάδα ο πολιτιστικός πολυσχιδής «Διόνυσος» που εκφράζεται θεατρικά, μουσικά, διδακτικά και πρωτοστατεί σε εκδηλώσεις για βιβλία, φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου κ.λ.π…. περιμένει κάθε είδους αρωγή σ’ ένα σχέδιο γεμάτο ρομαντική φιλοδοξία κι αγάπη για έναν Έβρο που ελάχιστα γνωρίζουν οι συμπατριώτες μας. εδώ και κάποια χρόνια μπαίνει, νομίζω, κάποια τάξη στο ανθρωπογεωγραφικό κομφούζιο. Ο Έβρος είναι μετά την Ξάνθη. Η Ξάνθη μετά τη Δράμα (ναι, εκεί γεννήθηκε το 1925 ο Μάνος Χατζιδάκης και άλλοι που δεν είναι της παρούσης). Μετά η Κομοτηνή και μετά Σάππαι (Σαπσί το λέμε)  και παραθαλασσίως η Αλεξανδρούπολη. Τραβάμε πάνω για να συναντήσουμε τις Φέρες, το υπέροχο Σουφλί του μεταξιού και του κρασιού, την καστροπολιτεία του Διδυμοτείχου και την Ορεστιάδα που εποικήθηκε από τους πρόσφυγες της γειτονικής Ανατολικής Θράκης. Δίπλα πάντα ο Έβρος. Από δω εμείς, από κει οι γείτονες. Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε, και δεν πέρασα σε λεπτομέρειες….