Πολλοί με ρωτούν πώς κατάφερα να αντέξω όλη αυτή τη διαδρομή. Πώς στάθηκα όρθια ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο γεμάτο νοσοκομεία, αβεβαιότητα και δοκιμασίες. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κάποια μαγική απάντηση. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια τόσο δύσκολη μάχη, δεν σκέφτεσαι αν μπορείς. Απλώς συνεχίζεις. Κάθε μέρα γίνεται ένας μικρός αγώνας επιβίωσης. Κάθε πρωί λες «άλλη μία μέρα», κάθε βράδυ ευχαριστείς τον Θεό που τα κατάφερες να φτάσεις μέχρι εκεί.
Ένας ολόκληρος χρόνος από τη ζωή μου κύλησε μέσα σε θαλάμους νοσοκομείου. Έξι μήνες συνολικής νοσηλείας. Τρία χειρουργεία. Αμέτρητες εξετάσεις. Αμέτρητες βελόνες. Ατελείωτες ώρες αναμονής έξω από χειρουργεία και μέσα σε δωμάτια που έγιναν το προσωρινό μου σπίτι. Ήχοι από μηχανήματα που έγιναν καθημερινότητα. Νύχτες χωρίς ύπνο. Πόνος που δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια. Δάκρυα που κύλησαν αθόρυβα, όταν δεν με έβλεπε κανείς. Φόβος για το αύριο. Αγωνία για το αποτέλεσμα κάθε εξέτασης. Ανασφάλεια για το αν θα ξαναγίνω ποτέ όπως πριν.
Υπήρξαν στιγμές που λύγισα. Στιγμές που ένιωσα πως οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Στιγμές που αναρωτήθηκα «γιατί σε μένα;». Όμως, κάθε φορά που έπεφτα, υπήρχε κάποιος να μου δώσει το χέρι. Ένας γιατρός που μου εξηγούσε με υπομονή τι συμβαίνει. Ένας νοσηλευτής που μου έλεγε «όλα θα πάνε καλά». Ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, μια ανθρώπινη παρουσία που, εκείνη τη στιγμή, άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε φάρμακο.
Οι περισσότεροι βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα. Βλέπουν ότι σήμερα είμαι εδώ και χαμογελώ. Δεν βλέπουν όμως τις αμέτρητες δύσκολες στιγμές που προηγήθηκαν. Δεν βλέπουν τον αγώνα, τον πόνο, τις θυσίες, την εξάντληση, τις στιγμές απόγνωσης. Δεν βλέπουν τις ώρες που ευχόμουν απλώς να περάσει ο πόνος ή να ακούσω μια καλή είδηση. Δεν βλέπουν τις προσευχές που έκανα μέσα στη σιωπή.
Όλα αυτά αφήνουν σημάδια. Σημάδια στο σώμα από τα χειρουργεία. Σημάδια στην ψυχή από όσα έζησες. Αυτά τα σημάδια δεν θα φύγουν ποτέ. Είναι μέρος της ιστορίας μου πλέον. Είναι η απόδειξη ότι πέρασα από μια δύσκολη μάχη και κατάφερα να βγω νικήτρια. Δεν τα κρύβω ούτε ντρέπομαι. Είναι οι ουλές της ζωής μου.
Μέσα όμως σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή γνώρισα κάτι πραγματικά πολύτιμο. Την πραγματική έννοια της ανθρωπιάς.
Στη Νευροχειρουργική Κλινική Νίκαιας γνώρισα ανθρώπους που δεν έβλεπαν έναν ακόμη ασθενή σε ένα κρεβάτι. Έβλεπαν έναν άνθρωπο που φοβόταν, πονούσε και είχε ανάγκη από ελπίδα. Γιατρούς που έδωσαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, με επιστημονική κατάρτιση αλλά και με καρδιά. Νοσηλευτές που, παρά την κούραση, την πίεση και τις αμέτρητες ώρες εργασίας, δεν σταμάτησαν ποτέ να προσφέρουν φροντίδα, χαμόγελο και στήριξη.
Ίσως για εκείνους να ήταν μία ακόμη βάρδια. Για μένα όμως ήταν οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μου στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Εκείνοι που ήταν παρόντες όταν φοβόμουν, όταν πονούσα, όταν έμπαινα στο χειρουργείο και όταν προσπαθούσα να σταθώ ξανά στα πόδια μου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα βλέμματα αισιοδοξίας, τις κουβέντες ενθάρρυνσης, την υπομονή, την καλοσύνη και την αξιοπρέπεια με την οποία με αντιμετωπίσατε. Υπάρχουν πράξεις που δεν μπορούν να αποπληρωθούν. Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν το αποτύπωμά τους στη ζωή σου για πάντα. Εσείς είστε αυτοί οι άνθρωποι.
Θέλω να πω ένα τεράστιο, ειλικρινές και βαθύ ευχαριστώ σε όλους τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και σε κάθε εργαζόμενο της Νευροχειρουργικής Κλινικής Νίκαιας. Σας ευχαριστώ γιατί μου σταθήκατε όχι μόνο ως επαγγελματίες, αλλά κυρίως ως άνθρωποι. Γιατί μου δώσατε κουράγιο όταν το είχα περισσότερο ανάγκη. Γιατί με κάνατε να πιστέψω ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές υπάρχει ελπίδα.
Η ζωή μου χωρίζεται πλέον σε δύο περιόδους: πριν και μετά από αυτή τη δοκιμασία. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Έμαθα να εκτιμώ κάθε μικρή στιγμή, κάθε ανάσα, κάθε άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μου. Έμαθα ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό και ότι η ανθρωπιά είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να προσφέρει κάποιος σε έναν συνάνθρωπό του.
Εύχομαι να έχετε πάντα υγεία, δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσετε το λειτούργημά σας. Να συνεχίσετε να χαρίζετε ελπίδα, ζωή και χαμόγελα σε ανθρώπους που περνούν τη δυσκολότερη περίοδο της ζωής τους, όπως κάνατε και με εμένα.
Ορισμένες μάχες δεν κερδίζονται μόνο με φάρμακα και χειρουργεία. Κερδίζονται χάρη στους ανθρώπους που δεν σε αφήνουν ούτε στιγμή να χάσεις την ελπίδα. Εσείς ήσασταν αυτοί οι άνθρωποι. Και γι’ αυτό θα σας είμαι αιώνια ευγνώμων. 
Πριν κλείσω, θέλω να αναφερθώ σε κάτι που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην καρδιά μου.
Μου επιτρέψατε να έχω δίπλα μου τον Βαγγέλη, τον σκύλο θεραπείας. Σε μια περίοδο που ο πόνος, η αγωνία και η ψυχολογική εξάντληση είχαν γίνει καθημερινότητά μου, η παρουσία του ήταν ένα φως μέσα στο σκοτάδι. Ένα βλέμμα, ένα χάδι, λίγα λεπτά μαζί του ήταν αρκετά για να ξεχάσω, έστω και για λίγο, ότι βρισκόμουν σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι. Μου χάρισε δύναμη, χαμόγελα και στιγμές γαλήνης που δεν περιγράφονται με λόγια.
Το γεγονός ότι ανοίξατε την πόρτα σε αυτή την πρωτοβουλία δεν ήταν απλώς μια εξαίρεση. Ήταν μια πράξη ανθρωπιάς. Μια απόφαση που έδειξε πως η θεραπεία δεν είναι μόνο τα φάρμακα και τα χειρουργεία· είναι και η ψυχή, η ελπίδα, η αγάπη και η ανθρώπινη επαφή.
Ήταν ένα μεγάλο βήμα. Ένα βήμα που έγινε για πρώτη φορά σε νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας και που απέδειξε ότι η καινοτομία μπορεί να συνυπάρχει με την ανθρωπιά. Είχα την τιμή να είμαι ο πρώτος άνθρωπος που βίωσε αυτή τη μοναδική εμπειρία και εύχομαι από καρδιάς να μην είμαι ο τελευταίος.
Σήμερα ο Βαγγέλης συνεχίζει τη δική του ξεχωριστή πορεία, μπαίνοντας σε θαλάμους νοσοκομείων και χαρίζοντας χαμόγελα, δύναμη και ελπίδα σε ανθρώπους που δίνουν τις δικές τους μάχες. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο. Γιατί καμιά φορά, ένας σκύλος θεραπείας μπορεί να κάνει την ψυχή να χαμογελάσει εκεί που η ιατρική θεραπεύει το σώμα.
Ήταν να γίνει η αρχή. Και εύχομαι αυτή η αρχή να γίνει παράδειγμα για πολλά ακόμη νοσοκομεία της χώρας, ώστε ακόμη περισσότεροι ασθενείς να έχουν την ευκαιρία να νιώσουν αυτό που ένιωσα κι εγώ: ότι, ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει πάντα χώρος για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και λίγη ελπίδα.
Σας ευχαριστώ όλους. Για τη ζωή που μου χαρίσατε, για την αξιοπρέπεια με την οποία με φροντίσατε και γιατί μου αποδείξατε ότι η μεγαλύτερη δύναμη της ιατρικής δεν είναι μόνο η επιστήμη. Είναι η ανθρωπιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου